Είπε ο γιατρός...

'η μικρή μας ασθενής έχει ένα μικρό πρόβλημα ισορροπίας εκ γενετής'.

Εννοούσε 'Είναι ανισόρροπη'

Εγώ σκεφτόμουνα τα άτομα που θα γελούσαν πολύ αν εκείνη την στιγμή ήταν παρόντα σε αυτή τη δήλωση. Σχεδόν τον διέκοψα, λέγοντας, με γρήγορα αγχωμένα λόγια, ότι θα έπρεπε να είναι τώρα εδώ ο καλός μου, να επιβεβαιωθεί για τα δεινά που τραβάει όλον αυτόν το καιρό. Σίγουρα θα γελούσε. Ο καλός μου. Εγώ γέλασα. Και ο γιατρός. Με είχε βάλει με τα μάτια κλειστά και τα χέρια στην έκταση να κάνω επιτόπου σημειωτόν. Το αποτέλεσμα ήταν αρκούντως απογοητευτικό, σίγουρα μεθυσμένη θα περπατούσα καλύτερα. Και σκεφτόμουνα πότε ήταν η τελευταία φορά που μέθυσα - ήταν στην κοιλιά του δράκου, πάνω από το Καλό Αμπέλι, με εκείνο το Σεριφιώτικο κρασί που δεν καταλαβαίνεις πότε σε κουδουνιάζει. Ω, ήταν καλό μεθύσι εκείνο, θυμάμαι έλουσα έναν τύπο με ένα πιάτο σαρδέλες επειδή ήταν Ολυμπιακός και επειδή μου μιλούσε κοροιδευτικά, μάλλον γιατί είχα πιει πολύ και φαινόταν, αλλά όπως και να έχει, ηλίθια δεν είμαι ούτε μεθυσμένη, ούτε ξεμέθυστη. Τρελή είμαι πάντα. Και ανισόρροπη, όπως είπε και ο γιατρός.

Είπε ο γιατρός: 'Η μικρή μας είναι ειδική περίπτωση'

Εννοούσε 'Γιατί δε πάνε σε ψυχίατρο, και έρχονται σε ΩΡΙΛΑ?'

Εγώ σκεφτόμουνα ότι και αυτή η ατάκα θα ευχαριστούσε πολύ κόσμο, αλλά αυτή τη φορά κρατήθηκα και δεν είπα τίποτα. Κοιτάζω τον γιατρό, έχει μια θαυμάσια φάτσα, στρογγυλή, με τα γαλάζια πανέξυπνα μάτια του, την ηλικία του που του επιτρέπει να με βλέπει μικρή, τις έξυπνα τοποθετημένες του απόψεις, νιώθω μια ασφάλεια, αν και τα χάπια για τον ίλιγγο δεν ξέρω αν θα βοηθήσουν στο να ξεγίνω ειδική περίπτωση.

Είπε ο γιατρός 'Εχεις κάποιο ακουστικό τραύμα στο αριστερό αυτί. Έχεις υποβληθεί σε κάποιο πολύ μεγάλο ήχο?'

Απάντησα οτι πάω σε συναυλίες και ότι κάθομαι κοντά στα ηχεία, ειδικά να είναι Διάφανα Κρίνα. Ο καημένος ο γιατρός παρανόησε. Με ρώτησε επανειλημμένα 'τι?' και του είπα είναι ποιητές, και του είπα ότι πια δεν παίζουν και πόνεσα, αλλά ο γιατρός χαρούμενος που έμαθε κάτι νέο, το σημείωσε δίπλα στα αποτελέσματα των τεστ που μου έκανε. Μου είπε να του το θυμίζω όταν μιλάμε, ότι του είπα για τα Διάφανα Κρίνα. Σκέφτηκα κι εσύ γιατρέ μου είσαι περιπτωσάρα. Γαμώ. 'Σχετικά με το τραύμα, μήπως έχεις χτυπήσει ποτέ στο κεφάλι' Όχι από όσο θυμάμαι. Αλλά όλο και κάποια πτώση από την κούνια θα την έχω κάνει, ειδικά αν προσπαθούσα να περπατήσω σημειωτόν με τα μάτια κλειστά και τα χέρια στην έκταση. Επέμενα για τις συναυλίες και τις δυνατές μουσικές, αλλά ο γιατρός ήταν ανένδοτος. 'Μήπως πας για κυνήγι και κρατούσες το όπλο στον αριστερό σου ώμο, κλπ?' Μπουχαχα. Πολύ αστείο. 'Όχι'. Μήπως έχει σκάσει κανένας όλμος στα αριστερά σου? Το είπε πολύ σοβαρά. Δεν υπήρχε περιθώριο να γελάσω. Απάντησα απλά αρνητικά και τότε συνοφρυώθηκε προβληματισμένος. Η κουβέντα αυτή δεν οδηγούσε πουθενά. Το γυρίσαμε στον ίλιγγο. Χαπάκια. Για το αεροπλάνο. Για να μην παθαίνω τα φριχτά που παθαίνω, να μην περνάω αυτό το βασανιστήριο κάθε φορά.

Και για τέλος, ένα κερασάκι σε μια τούρτα.

Είπε ο γιατρός 'Έχεις πλούσιο εσωτερικό κόσμο'

Σκέφτηκα 'σε σκατά? ουου, γεμάτη'. Και μετά ρώτησε αν γράφω. Και θυμήθηκα ότι είχα καιρό.

Εξακολουθώ

να είμαι η θαυματουργή μαλακία του κόσμου.

Πρώτη ακρόαση

Θέλω να παραβλέψω όλους τους κανόνες μου, έστω μια φορά, και να δω αυτό που μου αρέσει σαν να μη μου αρέσει και αντιθέτως, να μου αρέσει αυτό που μισώ. Με αυτή την αλλαγή στην ισορροπία θα καταφέρω να γαληνέψω, να μην πονάω, να σηκωθώ και να χορέψω με τη ψυχή μου στο στόμα να τρέχει στο άπειρο μεταμορφωμένη σε ουρλιαχτό. Φυσικά και θα χαθώ σε παράλογους συναισθηματισμούς, με αντικείμενο της ευαισθησίας μου την ευαισθησία μου την ίδια. Πάντα μιλάει παράξενα αυτή η αδυναμία αποκόλλησης από το σταθερό κέντρο του σύμπαντος – εγώ. Αλλά όλοι το ξέρουμε όσο και αν τρέχεις μακριά από τον εαυτό σου, αυτός ξέρει όλες τις κρυψώνες σου και εμφανίζεται σαν ίσκιος στις πιο χαρωπές σου σκέψεις. Έλα λοιπόν, άσε και εσύ το εγώ, την ευαισθησία σου και τις αναζητήσεις σου να φανούν, δεν είναι αδυναμία είναι πρόκληση για μένα να μάθω να σε ακούω, να σε νιώθω, να μη χρειάζεται να μιλάμε για όλα αυτά που δε χρειάζεται να μιλάμε. Ροή ενέργειας από τη δική σου σκέψη στο δικό μου μυαλό, όλοι αυτό δεν επιθυμούν? Και μην αντισταθείς στο ουτοπικό της πρότασης γιατί αυτή η ουτοπία μας αξίζει, επιτέλους, ναι, θα μπορέσουμε να ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς ο ένας του άλλου χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις, αρκεί να μας θωπεύει ο ρυθμός. Μετά μπορούν οι σκέψεις να εξελιχθούν σε μελωδίες, τέτοιες που να μας ταξιδέψουν στα πιο φωτεινά ίχνη των ισχυρών μονοπατιών του έρωτα και στη διαύγεια του σκοπού που πρόσταξε το παρελθόν μας, μόνοι μας, για το μέλλον μας σαν ζευγάρι ηλιαχτίδων με δική του μουσική. Αν λοιπόν παραβλέψω όλους τους κανόνες μου θα ξεγυμνωθώ εκεί που άλλοτε δεν ήθελα, ξέρεις, δε με τρομάζει να σου παρουσιάσω τη άπειρη μοναξιά μου, τώρα πια δε ντρέπομαι που την απολαμβάνω, κατάλαβα πια ότι δεν είναι κατακριτέο κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς αν θες να μου χαρίσεις τα χαμόγελά σου μάλλον θα έχεις καταλάβει ότι έτσι πάει. Ανάποδα. Οι κανόνες έχουν καταρριφθεί. Τώρα οι γιορτές μπορούν να γίνουν πραγματικότητα ακόμα και εκεί που δε χωράνε. Χωρίς κόστος και ειδικές ανταμοιβές. Η απλότητα διανθίζει το περίπλοκο σύμπαν. Μας. Πρώτο πληθυντικό. Η γιορτή είναι για όλους μας, για μένα, για σένα, αυτά που κουβαλάς, γιατί και εσύ έχεις το δικό σου φορτίο, κάτι για το οποίο ντρέπεσαι. Δεν χρειάζεται να μου ξεράσεις τις ενοχές σου, τις βλέπω και τις χαίρομαι όπως εσένα. Φτάνει η αποδοκιμασία. Τώρα θα χορέψουμε. Στη μελωδία μας. Ουρλιάζοντας. Πως καταφέραμε να καταπιούμε τόσα πολλά ουρλιαχτά, μου λες? Άφησε ελεύθερη την ανάσα σου, μου αρέσει που με χαϊδεύει, και μη μου δώσεις απάντηση, ξέρω. Νομίζω. Αλλά και πάλι, τούτη η γνώση δεν ωφελεί την ένωσή μας, αυτό που σου χρειάζεται είναι το άγγιγμα του δικού σου ονείρου, μακριά από όλους, μόνο αν φύγεις μακριά μου θα μπορέσεις να κατανοήσεις γιατί. Γιατί η μοναξιά είναι το βασίλειό μου. Μόνοι τους οι άνθρωποι χαϊδεύουν τα άστρα. Χωρίς πλήξη. Ο χώρος τότε διαστέλλεται και χωράνε όλες οι ανθρώπινες επιθυμίες – των άλλων. Νιώσε με, άκου τα άστρα μου. Έχω διασταλεί σε αυτή τη πραγματικότητα που μοιραζόμαστε, τώρα χωράς στη σκέψη μου και στη καρδιά μου που ανήκει σε όλους τους επισκέπτες του κορμιού μου. Δως μου χαλινάρι την συγκατάνευσή σου στο παράλογό μου και μπορούμε να κολυμπήσουμε σε όλους τους γαλαξίες της απιθανότητας. Γιατί έτσι είναι μαγεία. Εξηγείται και παραμένει μυστήρια ταυτόχρονα. Την ίδια ώρα που μελώνω γίνομαι άδικα άγρια και επιθετική, θα σε καταρρίψω πριν το κάνεις εσύ. Αυτή είναι η απόδειξη ότι ταξιδέψαμε μαζί στην αγάπη. Ότι μεθύσαμε ο ένας από τα δάκρυα του άλλου. Ότι φτύσαμε ο ένας τους στίχους μας στον άλλο. Ομορφιά πέρα από κάθε τι συνηθισμένα άσχημο και κακοθώρητο, αν μου επιτρέπεις. Σου υπόσχομαι να μην αφήσω ποτέ το ποτήρι σου άδειο, θα το γεμίζω κάθε φορά που το φτάνεις στον πάτο με όνειρα και με λόγια που σου αρέσουν. Στο υπόσχομαι, δε θα διψάσεις ποτέ. Ό,τι περνάει από το χέρι μου θα μπει στο ποτήρι σου. Το λέω με την άνεση της ειλικρίνειας, έχω και θέλω να σου δώσω. Τόσα χρόνια για σένα τα μάζευα όλα αυτά, για να μου επιτρέψεις να μεθάμε μαζί τα ξημερώματα. Κι ας είναι όλοι οι δρόμοι κλειστοί και η ελευθερία μας γεμάτη χαρακιές από απόπειρες αυτοκτονίας. Σε εμπιστεύομαι γιατί γνωρίζεις τη φυλακή που θα απελευθερωθούμε, μαζί. Όμορφα ειπωμένο και νοσταλγικά επιθυμητό μου ψέμα. Και τώρα που επιτέλους όλοι οι κανόνες κανονίστηκαν καταλλήλως, με όλα τα κ τους νεκρά, τώρα νιώθω σύννεφο που χαϊδεύει τον ήλιο του Απρίλη, εκεί κοντά στον Μάιο, που πάντα αγαπάω παραπάνω και σκιρτώ από τις υποσχέσεις του αγέρα. Τώρα κατέκτησα την ευτυχία. Φταίνε οι κανόνες. Που κανονίστηκαν... Τώρα αρχίζει να θολώνει όλη η εικόνα. Σαν να νιώθω διαφορετικά. Κάνει κρύο. Που βρέθηκα και υπήρξα τόσο ευτυχισμένη? Ανοίγω τα μάτια. Το όνειρο τελείωσε. Η πραγματική σκόνη επιτίθεται σε κάθε κίνησή μου. Δεν υπάρχεις. Όχι όπως σε ένιωσα. Αλλά είσαι αληθινός όσο είμαι και εγώ. Τα όμορφα όνειρα είναι το μόνο που μένει. Έτσι συνεχίζεται η άδικη ζωή. Όμορφα.

Κυκλοφόρησε η νέα δουλειά των Διάφανων Κρίνων "Κι η αγάπη πάλι θα καλεί". Για το παραπάνω παραλήρημα φταίχτης είναι η όρεξή μου να γράψω καθώς απολάμβανα την πρώτη ακρόαση του CD.

Απόψε έχουμε γιορτή: Μετά από πολύ καιρό, τα Κρίνα μας καλούν σε γιορτή, το Σάββατο, 29 Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Περισσότερες ίνφο εδώ.

Tο ξύπνημα

Ξύπνησα σήμερα και βγήκα στο δρόμο. Μα πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί εγώ θυμόμουν καλοκαίρι και έξω φύσαγε η ψύχρα του βοριά από παντού. Λυπήθηκα γιατί θέλω καλοκαίρια και ήρεμες θάλασσες, πολλά παγάκια στα ποτά μου και γυμνές πατούσες.

Όπου και αν άφησα τη ματιά μου στο δρόμο ήσαν όλοι σκυφτοί, γεμάτοι ρούχα επάνω τους, γυμνοί κατά τα άλλα, από τη θέρμη του καλό-καιριού, ξέρεις, εκείνου που σε κάνει να φεγγοβολείς από τα μέσα σου, να αστράφτει η ζωή στα μάτια και τις παλάμες, να είσαι έτοιμος να αδράξεις τον κόσμο και να τον κάνεις όμορφο.

Δεν ήξερα πως να φερθώ - ποιο να είναι το καλύτερο φέρσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν ξέρω, ίσως η απάντηση να υπάρχει αλλά εγώ το μόνο που είχα όπλο ήταν μουδιασμένα χέρια και τρεμάμενες φοβισμένες σκέψεις.

Είχε ήδη νυχτώσει η μεγάλη χειμωνιάτικη νύχτα και τα σύννεφα πάνω από αυτή την άδικη πόλη είχαν χρώματα από αυτά τα φοβερά, τα μουντά, που δεν διαθέτουν ίχνος συγκατάνευσης. Περιπλανιόμουν στα διπλανά τετράγωνα, στους συνοικιακούς δρόμους, έψαχνα την απάντηση, δεν ήξερα, όμως ο δρόμος πάντα ξέρει - με οδήγησε πίσω, κάτω από τόνους μπετόν και υφασμάτων.

Μου ψιθύριζαν τα βήματά μου να μη φοβάμαι και βρέθηκα πίσω στη γνώριμη φυλακή μου - αυτή τη φορά οικειοθελώς, δε φοβάμαι, έχω αποθέματα ζεστού καφέ για όλα τα χειμωνιάτικα πρωινά, έχω αλκοόλ για όλα τα βράδια.

Και εκεί που η πλάση θα γυρνάει στα μέσα της να ξαναγεννηθεί, εγώ θα περιμένω - μπορώ - και θα έρθει το καλο-καίρι που τόσο νοσταλγώ να φωτίσει ό,τι τόσα χρόνια παραμένει στο σκοτάδι.

Come back

Το come back θα γίνει νύχτα που το φεγγάρι μπαίνει ήσυχα στην χάση του, νύχτα φθινοπώρου από τις ζεστές, αυτές που κουβεντιάζουν κάτι για καλοκαίρι, αυτό που έφυγε και την ανάμνηση της αναμονής αυτού που θα έρθει, μια ανάμνηση που θα δεσπόζει έναν ολόκληρο χειμώνα, έτσι να μην ξεχνιόμαστε, μας περιμένουν χιόνια και βροχές και από αυτά ένα μόνο κρατάω και ονειρεύομαι: τις καταιγίδες. Μόνο τότε μπορώ να δικαιολογήσω την έλλειψη του ήλιου, ή γίνεται χαμός ή αλλιώς θέλω καύσωνα και να μην κουνιέται φύλο.

Νομίζω ότι πήρα να κάνω κύκλους γύρω από γνώριμα μέρη, γωνίες που άφησα και έπιασαν σκόνη. Ήμουν κάπου αλλού και εδώ ταυτόχρονα, δίχως να με μετράω με τα κανονικά μέτρα και σταθμά, δίχως να με κατηγορώ για ακινησία και έλλειψη κίνησης-ζωής. Ήθελα λίγο να σκουριάσω, επιθύμησα το στάσιμο γιατί η σκόνη που μαζεύτηκε επάνω μου μου έδωσε μια άλλη θωριά, λίγο περίεργη, είδα τέλος πάντων τον εαυτό μου λίγο λιγότερο εγώ. Κάτι είναι και αυτό, έτσι για να αλλάζουμε εικόνες, γιατί καλός ο καθρέφτης αλλά τώρα τελευταία μου έλεγε πράγματα που με πονούσαν. Έτσι αποφάσισα να μην τον κοιτάζω.

Χάνοντας την εικόνα μου έχασα όλη την ροή της ιστορίας - ξαφνικά κοίταξα σήμερα, μια μικρή ματιά, φευγαλέα, και είδα πόσο πολύ η σκόνη της ακινησίας με μετέτρεπε σε κάτι που δεν έχει όλη την ποσότητα του εγώ μου που χρειάζεται για να προσεγγίσουμε την αλήθεια μου (ναι, αυτό το κείμενο μιλάει ξεδιαντροπα για μένα). Έχω αλήθεια. Αλλιώς δε θα μου έλειπε τόσο καιρό που της γύρισα την πλάτη.

Και απόψε ήταν η μεγάλη νύχτα του come back. Με εξάρες γιατί γουστάρω να κερδίσω το παιχνίδι διπλό.

Soundtrack of music

Meet Ira...

"Η ζωή μας σαν μία καλή ταινία έχει πολλές σκηνές, διάφορους πρωταγωνιστές, ποικίλες διαθέσεις και φυσικά ένα ιδιαίτερο Soundtrack ...που χωρίς αυτό θα ήταν όλα βαρετά!
Αν τα tracks που βάλατε στην δικιά σας ταινία ταιριάζουν με τις προτάσεις και τις ιδέες που βλέπετε στον χώρο αυτό, τότε θα βρείτε ενδιαφέρουσες πληροφορίες και υλικό για καλλιτέχνες, καινούρια albums, events κτλ."

Find Ira @ http://is-music.blogspot.com/

Take me with you, she said

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει Πήτερ Παν. Αλλά και πάλι, γιατί να έρθει να με σώσει? Κανείς δε μου χρωστάει τίποτα και εγώ σε κανένα. Είμαι χαμένη, αλλά είμαι εγώ. Μόνο. Και γιατί δηλαδή να πρέπει να βρεθώ? Στοπ. Στα ερωτηματικά. Τώρα μπορώ να πω ότι ο ουρανός θα αρχίσει να γίνεται ευνοϊκός για ταξίδια με ανοιχτά φτερά και θα πάψουν οι αναγκαστικές προσγειώσεις μέσα σε χιονοθύελλες, επίσης θα πάψει η συννεφιά του Φλεβάρη γιατί πάει και αυτός, έφυγε και ας υπάρχει παντού γύρω μια θάλασσα βαθιά μελιτζανί έτοιμη να καταπιεί κάθε τι που θα προσπαθήσει να γίνει ένα με τον αφρό. Τώρα ο βυθός γίνεται η μόνη διέξοδος. Ο ουρανός που ανοίγει μέρα με τη μέρα τον φωτίζει. Ο βυθός ξέρει ότι ήρθε η σειρά του να δείξει το μεγαλείο του, πρέπει να μάθω να αφουγκράζομαι την ανάσα του πνιγμένου. Πρέπει να μάθω να αναπνέω όπως ο πνιγμένος, μόνο έτσι θα φτάσω σε εκείνη την άκρη του ουράνιου τόξου που καταπίνει ανελέητα η θάλασσα στις άκρες τις, και σιγά μην υπάρχει εκεί χρυσάφι. Μόνο κάτι τσαλαπατημένα όνειρα, από αυτά που ξεκινούν ροζ και καταλήγουν εφιάλτες, που μπλέκονται άγγελοι και δαίμονες και κακές μάγισσες, και ο διευθυντής και οι υπάλληλοι της εφορίας που κάνουν του ελέγχους και κάποιοι άλλοι με μπλε στολές, αν και οι χειρότεροι είναι αυτοί με τις λευκές στολές. Σε κοιμίζουν στο χειρότερο σημείο του εφιάλτη και δεν σε ξυπνάνε λέγοντας σου καθησυχαστικά λογάκια του στυλ όνειρο ήταν και πέρασε, μη φοβάσαι, και τελικά όσο και αν ανοίγει ο ουρανός, και πλησιάζει ο απρίλιος που κουβαλάει τις καλύτερες ερωτικές σου αναμνήσεις, η βροχή πέφτει μέσα σου κατακλυσμιαία και δεν υπάρχει ίχνος συγκατάνευσης, καμία συγκίνηση, όλα γίνονται πλαστικά και θρυμματίζονται με το πρώτο άγγιγμα, σκόνη που πέφτει στην άκρη του δρόμου, ό,τι και να φαίνεται ανθισμένο έχει τη ζωή των χάρτινων λουλουδιών που τα κοιτάς και λιώνουν από το βάρος της επαφής.

Και ναι, μπορεί να άρχισα να φωνάζω «πάρε με μαζί σου» σε όλους τους περαστικούς ίσκιους της ζωής μου, αλλά κάνω ότι δε το λέω σε αυτούς και έτσι με αγνοούν. Αφού αύριο πάλι θα ξυπνήσω η ίδια φιγούρα με τα ίδια σπαστικά τικ στο πρόσωπο θα βγω στο δρόμο και δε θα έχει αλλάξει τίποτα ουσιαστικά. Και αν κάποιος δείξει εκείνο το πρόσωπο που περιμένω να φωτίσει το γκρίζο των ίσκιων, και έρθει με το χαμόγελο του προορισμού να σταθεί απέναντί μου, το πιο πιθανό είναι ότι θα τον χλευάσω και φυσικά θα πάω να πάρω ένα καφέ σε πλαστικό ποτήρι για να ξυπνήσω μέσα στη καθημερινότητα της ίδιας γκρίνιας μου, παιδί του άστυ που ψάχνει το ερημονήσι στο κέντρο της πόλης και ειδικά στα μικρά μπαράκια με όλους τους φίλους που μοιράζονται φώτα νέον και αλκοόλ για μια πνιγμένη σε αναφιλητά ανάσα, μια νύχτα σαν όλες τις άλλες που τρώει τα παιδιά της για χορτάσει τη λαγνεία της.

Ειλικρινά δε ξέρω τι γυρεύω εδώ, δε ξέρω και τι γυρεύω γενικά. Έχω ξεμείνει με αυτή την μωβ κορδέλα στο αριστερό χέρι να χαίρομαι μόνη μου γιατί το τίποτα αρχίζει να γίνεται απειλητικά μεγάλο και να καταβροχθίζει στιγμές, όνειρα, τα μεσημέρια μου και μερικά από τα αναστατωμένα βράδια με επισκέπτες παράξενες φιγούρες από εδώ και από αλλού, όλοι κάτι θέλουν και εγώ δε ζητάω σχεδόν τίποτα από κανένα. Μόνο καμιά φορά αν με πιάνει ο φόβος θέλω έναν ώμο να ακουμπήσω για να μην κλαίω μόνη μου, πολλά τα δάκρυα πολύ καιρό, να πως δημιουργήθηκε αυτή η περίεργη μελιτζανί θάλασσα γεμάτη πτώματα σκέψεων που δεν ειπώθηκαν και έτσι κι αλλιώς δε θα είχε καμία χρησιμότητα στο σύμπαν αν οι σκέψεις αυτές ταξίδευαν και γίνονταν κάτι παραπάνω από σκόρπιες και ασυνάρτητες παραφορές – θα ήταν σαν να λέμε ότι είχαν άλλη χρησιμότητα όλα τα τσιγάρα που δεν καπνίστηκαν και καήκαν στο τασάκι έρημα, εκτός από αυτή του να γίνουν στάχτη χωρίς άλλη επαφή.

Ωραία όλα αυτά, αλλά ακόμα κάτι περιμένω. Το τηλέφωνο να χτυπήσει, το αδύνατο να γίνει δυνατό, το ερημονήσι με το καλοκαίρι και την αμμουδιά να υλοποιηθεί ονειρικά στη κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας, την ευτυχία, την έκπληξη και φυσικά, το ταξίδι που θα με πας. Μάταια ή όχι. Χωρίς ερωτηματικό μόνο με το πλοίο φορτωμένο ρούμι και μια πορεία εκτός κανονικών δρομολογίων και να πάμε μακριά, πολύ μακριά να μη με φτάνει τίποτα από τη ζωή μου. Την έχω καταστρέψει μεγαλειωδώς και τώρα, καταλαβαίνεις γιατί κλαίω, είναι συνέχεια πίσω μου, σαν υποταγμένο σκυλί και σαν μανιώδης διώκτρια, ζητάει τα δανεικά με τόκο, η ζωή μου, θέλει το μερτικό της.

Θα με πάρεις μαζί σου?

Το κοντινότερο βιβλίο

(Το είδα και ζήλεψα)

σελ. 123

Όταν προσπελάζετε αυτό το script μέσα από το περιβάλλον μιας εφαρμογής web browser, η έξοδος που παράγει θα πρέπει να δείχνει παρόμοια με αυτή της Εικόνας 6.5.

Τοποθετώντας τη δεσμευμένη λέξη global μπροστά από την μεταβλητή $life όταν τη δηλώνουμε στην συνάρτηση meaningOfLife(), στη γραμμή 9, υποχρεώνουμε τη συνάρτηση να αναφερθεί στη γενική μεταβλητή $life, η οποία έχει δηλωθεί έξω από τη συνάρτηση (στη γραμμή 7).

σελ. 124 (δυστυχώς η έβδομη περίοδος πάει στην επόμενη σελίδα...)

Εικόνα 6.5: Επιτυχής προσπέλαση μιας γενικής μεταβλητής μέσα από μία συνάρτηση με την βοήθεια της global.
Julie C. Meloni, Μάθετε PHP, MySQL και APACHE - Όλα σε ένα, Εκδόσεις Μ. Γκιούρδας 2004, σελ. 123-124.


Οδηγίες (copied-pasted):
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Σχόλια:
1. Το βιβλίο είναι μούφα, αν θέλετε να μάθετε PHP, MySQL και APACHE πάρτε άλλο βιβλίο
2. Την 5η οδηγία την αγνοώ.


Επίλογος
43 μέρες και σήμερα.

Είμαι η θαυματουργή μαλακία του κόσμου

Warning
If you are reading this then this warning is for you. Every word you read of this useless fine print is another second off your life. Don’t you have other things to do? Is your life so empty that you honestly can’t think of a better way to spend these moments? Or are you so impressed with authority that you give respect and credence to all who claim it? Do you read everything you’re supposed to read? Do you think everything you ‘re supposed to think? Buy what you’re told you should want? Get out of your apartment. Meet a member of the opposite sex. Stop the excessive shopping and masturbation. Quit your job. Start a fight. Prove you’re alive. If you don’t claim your humanity you will become a statistic. You have been warned…… Tyler.






You are NOT your job.

You are NOT how much money you have in the bank.

You are NOT the car you drive.

You are NOT the contents of your wallet.

You are NOT your fucking khakis.

YOU ARE THE ALL-SINGING, ALL-DANCING CRAP OF THE WORLD.

F.C.

Η μικρή νεράιδα ανακαλύπτει...

... το youtube.


Αφού έτσι κι αλλιώς το γράψιμο το έχει γράψει η μικρή νεραϊδούλα. Τώρα που ανακάλυψε το youtube embedded, αγαπητοί ακροατές, αντί για πολλά ακαταλαβίστηκα λόγια πάρτε βιντεάκι.

Η αλήθεια είναι ότι η νεράιδα έχει μια μόνιμη κατάθλιψη τελευταία και νιώθει την ανάγκη να πάρει χάπια. Δεν ξέρει ακόμα αν τελικά θα τα πάρει. Μπορεί αν τα πάρει να γράφει συχνότερα τις φρίκες της.

Επίσης, αφιερώνει στον εαυτό της το επόμενο youtube clip, πριν πάει η ώρα δώδεκα και βγει στους παγωμένους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, μπας και βρει λίγο χώρο να ανασάνει.

Happy new fear, blog-o-sphere

Χάθηκαν - έφυγαν οι γιορτινές μέρες σε ένα σύμπαν που ασφυκτιά από αγάπη - ή από την έλλειψή της.

Φοβερή θωριά, η του παραλόγου αντίθεση.

Κάθε πρωτοτυπία καλύπτεται από τόνους σκόνη – κάποιοι είπαν πως είναι η σύνδεσή μας με τα παράλληλα σύμπαντα που πλέουν γύρω μας αποτελώντας την μόνη διαφυγή από μια σταθερά θανατική πραγματικότητα: γέννηση – ύπαρξη – θάνατος.

Που είναι ο χρόνος? Αυτός που έφυγε. Και αυτός που ήρθε. Που κρύβει αυτά που θα φέρει? Θα έχεις γιορτές 2008?

Ανθρωποδημιούργητο, αριθμητικό προϊόν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας να εξουσιάσει τα ανεξουσίαστα (ποιητική αδεία ειπωμένο), χρόνε που με τρομάζεις με την ανυπαρξία σου, που δεν υπάρχεις μα το πέρασμά σου έχει αφήσει διακριτά σημάδια σε κάθε πλευρά της φαντασίας μου, εκεί που μπορεί να υπάρχεις θα είναι μάλλον σε μια ρωγμή κάπου στο διάφανο σύμπαν, και εκεί θα είσαι άλλο από αυτό που σε βαφτίσαμε. Έτσι δεν είναι?

Θέλω να πω ότι υπάρχει χαρά τις γιορτινές μέρες που πέρασαν. Αλλά αμέσως μετά την διαλύει το πρώτο βουητό των νευριασμένων αστών που ζουζουνίζουν με κακία γύρω από τον εαυτό τους, πάλι στα ίδια βήματα, χωρίς ελπίδες και ευχές, και η χιλιοειπωμένη λέξη «καλή χρονιά» μοιάζει τόσο παρωχημένη.

Και ένα μονάχα φοβάμαι: πως και αυτός ο νέος χρόνος δεν θα διαφέρει από τους προηγούμενους πουθενά εκτός από δύο σημεία: στο καταληκτικό ψηφίο και στα σημάδια που θα προστεθούν στα προηγούμενα.

Παρόλα αυτά, και επειδή οι μέρες το προστάζουν, μπορώ να φορέσω το χαμόγελο της χαζής και χαρούμενης, μα πάνω από όλα αθώας νεράιδας και να πω

καλή χρονιά


στιγμιαία εννοώντας το.

Μεθυσμένα λόγια

Οι λευκές σελίδες μπορούν να γεμίσουν σε ένα μικρό café bar (το καφέ αλά γαλλικά café) γιατί έτσι κι αλλιώς δε γεμίζει τίποτα άλλο. Ίσως τα ποτήρια, αλλά αυτά δε πιάνονται γιατί αδειάζουν πολύ γρήγορα. Συγκεκριμένα αδειάζουν ανάλογα με τον ρυθμό της επιθυμίας για μέθη. Αλλά, πώς να μεθύσεις με κατεστραμμένη ύπαρξη? Τι άλλο υπάρχει για να μεθύσει κανείς? Αν κάτι είχαμε μισό, να το μεθούσαμε, αλλά δεν έχουμε μισά. Μόνο πολλά ή τίποτα. Και το τίποτα πανταχού παρόν. Αλλά εγώ παραμένω πάντα μια χρυσή μωβ σφαίρα. Ναι. Μια χρυσή μωβ σφαίρα που γελάει συνήθως, σαν χαζή. Τι συνήθως που πάντα. Τι ωραίες λέξεις το τίποτα, το συνήθως και το πάντα. Νομίζω κλείνουν μέσα τους όλη την ηλίθια μικρή μίζερη ύπαρξή μας. Υπό την υπόκρουση τζαζ μουσικών - και ενίοτε γαλλικών ασμάτων, που κανείς μας δε καταλαβαίνει τι λένε, ωστόσο κρύβουν μέσα τους κάτι ρομαντικά ταξιδιάρικο. Και λέω ρομαντικά γιατί κάπου όλοι νοσταλγούμε να φύγουμε για κάπου ονειρικά, χωρίς να μας πειράζει ό,τι κι αν αφήσουμε πίσω μας, όσο κι αν πονάει ό,τι αγαπάμε και μένει πίσω, ακόμα κι αν είναι μόνο μια θολή ανάμνηση του μεγάλου έρωτα.

Παραμένω πάντα (από προχθές) μια χρυσή μωβ σφαίρα και είμαι χαρούμενη «παρόλες τις αντίξοες συνθήκες» που το λέει και το Κατερινάκι και κάτι ξέρει. «Σαλεμένο». «Μυαλό». «Συνεχίζω να ζω». Ρε φίλε, συνεχίζω να ζω! Αν είναι δυνατόν...

Αίσθημα αποκάλυψης

Συνειδητοποιώντας πως κάθε βήμα που έκανα στη ζωή μου ήταν μια επαφή με τη φρίκη του Καινούργιου, πως κάθε καινούργιο άτομο που γνώριζα ήταν ένα νέο, ζωντανό απόσπασμα του Αγνώστου, που κάθε μέρα έβαζα πάνω στο τραπέζι μου, για να το μελετήσω τρομαγμένος - αποφάσισα να απέχω από τα πάντα, να μην αποσκοπώ σε τίποτα, να μειώσω τη δράση στο μίνιμουμ, να κρυφτώ, όσο αυτό μου είναι δυνατό, για να μη με βρουν οι άνθρωποι και τα γεγονότα, και να καλλιεργήσω αυτή την αποχή και να σπρώξω την παραίτηση στα έσχατα άκρα της. Τόσο πολύ με τρομάζει και με βασανίζει η ζωή.

Το βιβλίο της ανησυχίας - Φερνάντο Πεσσόα


edited 23/11/2008: Ένα χρόνο μετά, είμαι σίγουρη ότι η απομόνωση δε δουλεύει. Παραμένει όμως ένα υπέροχο καταφύγιο. Η ζωή είναι κάπου εκεί έξω, αλλά τι νόημα έχει αν δεν έχεις όρεξη? Κάποτε είχα φάει καλύτερο φλας, προτιμούσα να έχω κατάθλιψη και βαρεμάρα έξω από το σπίτι. Φυσικά, ούτε αυτό δούλεψε, αλλά δε βαριέσαι, τότε είχα περισσότερη κοινωνική ζωή.

O δρόμος του ονείρου πάντα θα είναι ανεξήγητος

Aυτός που επέλεξε τη βουτιά στο κενό ήθελε να νιώσει την έλξη της γης, το σφικτό της αγκάλιασμα. Ήταν πεισμένος ότι αυτό θα τον γλίτωνε από το κενό και το βάρος της ψυχής του, από αυτήν την ύπουλη αρρώστια του να είναι ξένος ανάμεσα σε εμάς τους «κανονικούς» ανθρώπους, που ξυπνάμε το πρωί, παίρνουμε πρωινό, κάνουμε την τουαλέτα μας και πάμε υποτακτικά και χαρωπά στις δουλειές μας, χωρίς ζωή, μόνο η ανάσα να θυμίζει ότι έχουμε κάτι ανάμεσα στο στέρνο και το στομάχι, εμάς που η ζωή μας κυλάει νωχελικά, που έχουμε φίλους, γκόμενους/ες, και κάθε Παρασκευή πάμε να μεθύσουμε την υποταγή μας στο στωικό θάνατο της μεγαλούπολης στα μπαρ και στα μπουζούκια.

Βουτιά στο κενό για να γεμίσει η ψυχή?

Δε μπορώ να ξέρω. Μόνο μια λίμνη αίμα θυμάμαι να υπάρχει γύρω από το κεφάλι, το κεφάλι στραμμένο στον ουρανό, ένα φεγγάρι μισό στο γέμισμα έπαιζε με τα σύννεφα. Τα σύρματα του τρίτου στο διπλανό διαμέρισμα ήταν λυγισμένα. Πριν τον φωνάξει το κενό, πριν τον καλέσει η πτώση, δοκίμασε να ισορροπήσει το παράλογο της ζωής. Της ανισόρροπης.

Είναι καλύτερα οι «ξένοι» να βουλιάζουν σε στενά δωμάτια ή να φιγουράρουν με πτώσεις που οδηγούν στο σίγουρο όνειρο, το μη αναστρέψιμο? Μετά την πτώση, άραγε, η ψυχή πετάει μεθυσμένη από την αδρεναλίνη της ύστερης απόφασης και με μια ελαφράδα που κανείς ζωντανός (νεκρός) δε θα νιώσει ποτέ? Οι πεταλούδες σε αυτά τα απέραντα και οριστικά όνειρα των αυτοχείρων μαραίνονται όπως στις γκρίζες ζωές των «κανονικών» ανθρώπων? Τι είναι αυτό που κάνει τόσο γοητευτική την πτώση, αν όχι η αποδέσμευση και η γενναιότητα να βγει κανείς από το σκοτεινό δωμάτιο της φτωχής ύπαρξης?

Πολλά ερωτηματικά γύρω σε μια λίμνη αίματος, στο κρύο τσιμέντο του ακάλυπτου, στο παλικάρι που άφησε γένια για να φύγει με άλλη εμφάνιση και κανέναν οίκτο. Με κανένα ήχο δεν μας αποχαιρέτισε. Σιωπηλά συνάντησε το έδαφος, το ίδιος έδαφος που τρέμει κάτω από τα πόδια μου, το ίδιο έδαφος που θα ανοίξει διάπλατα σαγόνια και θα με καταπιεί, πήγε και το βρήκε αυτός, με όλο το θάρρος του παιδιού που δε φοβάται να δοκιμάσει και με μία ατσάλινη αποφασιστικότητα. «Εγώ απόψε θα φύγω».

Καλό ταξίδι και ας είναι ένα καλύτερο μέρος εκεί που θα βρεθείς.

23/10/2007, 01:30

Το ξέπλυμα

Καμιά φορά έρχεται η βροχή και σε ξεπλένει. Καμιά φορά δουλεύει αυτό το παραμύθι και η υγρασία του ουρανού γίνεται το νερό της απολύμανσης του βάρους που κουβαλάς. Και ξυπνάς το πρωί ελαφρύς σαν πούπουλο που πλύθηκε και στέγνωσε με γαλήνιες ψιχάλες. Κάπου στον ουρανό τα σύννεφα διαβάζουν τη δική τους μοίρα. Θα κλάψουν, θα κλάψουν και μετά θα αφανιστούν, θα έχουν κυλήσει σε πιο βαριές υποστάσεις μέχρι να κλείσει ο κύκλος τους και να βρεθούν στην ατμόσφαιρα, να γίνουν απειλητικά και να αρχίσουν να ξανακλαίνε. Ποιος άνθρωπος μπορεί να χαμογελάσει ενάντια σε αυτή τη συννεφιά και τη συνεχόμενη βροχή? Τι παιχνιδιάρικο μπορεί να σου ψιθυρίσουν κάμποσα νευρικά σύννεφα που κλαίνε όλη μέρα, αγχωμένα μη και δε προλάβουν τον χειμώνα που έρχεται?

Τα γκρίζα χαμόγελα των συννεφιασμένων ημερών μόνο βεβιασμένα μπορούν να είναι.


I've lost control again

Αντί διαλόγου

- Το παρελθόν με κατατρέχει...

- Ίσως η λύση στο πρόβλημά σου να είναι η αμνησία. Να σου ρίξω μία στο κεφάλι?

- Προσφέρεσαι να μου ανοίξεις το κεφάλι στα δύο? Κι αν δεν πετύχει?

- Κοίτα, εγώ δε προσφέρομαι για τίποτα. Είμαι εδώ μόνο για να σε γεμίσω ερωτηματικά.

- Ελληνικά ή Λατινικά? Ξέρεις, το ελληνικό ερωτηματικό, αυτή η άνω τελεία με το κόμμα από κάτω, είναι το κόμμα στα αγγλικά, ενώ το λατινικό, μορφολογικά, είναι εντελώς ανάποδο: επάνω έχει τη μαγκουρίτσα και κάτω μια τελεία. Τα λατινικά ερωτηματικά έχουν κάτι το τετελεσμένο.

- Λατινικά διαθέτει το κατάστημα προς το παρόν. Οι ερωτήσεις μου είναι οριστικές και αμετάβλητες. Είναι όλα εκείνα τα «γιατί» που προκαλούν ντελίριο στη γαλήνη των ανθρώπων.


- Αυτό ήθελα να πω. Αν κάποιος έχει αμνησία, δεν έχει τέτοια παρελθοντικά «γιατί» στο μυαλό του, δεν έχει απωθημένα, πόνους, και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες. Μη μιλήσω για ανεκπλήρωτους έρωτες... Αυτό που έχει είναι ένα μεγάλο, ωραιότατο κενό!

- Έχει όμως άλλα ερωτηματικά.

- Και ποια είναι αυτά???

- Αυτά που δε θυμάται. «Ποιος είμαι? Που πάω? Τι κάνω?».

- Τότε, ούτε με την αμνησία γλιτώνει κανείς. Τι θα κάνω?

- Ε! Είπαμε, εγώ βάζω τα ερωτηματικά στο τέλος των προτάσεων. Εσύ πρέπει να λες καταφατικές προτάσεις – σαν να παίρνεις αποφάσεις.

- Σωστά! Ε, λοιπόν, αυτός είναι ο ρόλος μου! Αυτό θα κάνω!

- Είσαι σίγουρος?

- Είμαι? Είμαι... νομίζω...

- Και ποια είναι η απόφαση που θα πάρεις τώρα, αφού η αμνησία δε θα σου δουλέψει?

- Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι έχω σπαταλήσει το παρελθόν μου σε δισταγμούς. Όλα αυτά τα χρόνια σταματώ επίτηδες τις εξάρσεις μου και ζω στον πόνο του ανεκπλήρωτου. Κάτι πρέπει να αποφασίσω, λοιπόν.

- Αν είχες κάνει διαφορετικά και ακολουθούσες αυτές, τις –πώς τις είπες?- εξάρσεις, τι νομίζεις θα άλλαζε?

- Ξέρω που το πας! Αυτή την ερώτηση μπορώ να την απαντήσω!

- Αλήθεια? Για να ακούσω...

- Μάλλον τίποτα δε θα άλλαζε.

- Αλήθεια?

- Απλή παραδοχή. Ξέρω ότι τη θέση των δισταγμών που έχω τώρα στη παρελθοντική μνήμη μου, θα την έπαιρναν άλλοι δισταγμοί.

- Προς τι τόση σιγουριά?

- Δεν έχω μόνο συλλογή από δισταγμούς... Έχω και μια συλλογή αυθόρμητων παρορμήσεων, που –μεταξύ μας - πολύ τις χάρηκα! Αλλά ξέρεις πως γίνονται αυτά: αυτό που σου μένει παράπονο είναι αυτό που σου λείπει. Όσο ασχημότερες είναι οι μνήμες, τόσο πιο καλά διατηρούνται.

- Και που διατηρούνται?

- Έλα τώρα... Είπαμε, καλές οριστικές κι αμετάβλητες ερωτήσεις, από αυτές που δε θα μπορώ να απαντήσω αμέσως!

- Κι αυτή δηλαδή, μπορείς? Ξέρεις που είναι κρυμμένες οι άσχημες μνήμες?

- Ξέρω!

- Κι αν είναι κρυμμένες, τότε πως σ’ ενοχλούν?

- Είναι κρυμμένες μπροστά-μπροστά στη μνήμη μου, και κάθε φορά που με επισκέπτεται η μελαγχολία μου (κι είναι συχνές οι επισκέψεις της) Τσουπ! Εμφανίζονται σαν αιφνιδιαστική έφοδο σε φυλάκιο, όπου ο σκοπός έχει αποκοιμηθεί!! Καταλαβαίνεις, η δυνατότητα αντιμετώπισης είναι μηδαμινή... Αν προσθέσεις στο μίγμα, πέρα από τον αιφνιδιασμό και τις τύψεις γιατί διατηρείς τις άσχημες μνήμες, ε τότε, έχεις ένα πολύ ενδιαφέρον μίγμα απελπισίας.

- Κι αφού ξέρεις που είναι κρυμμένες αυτές οι άσχημες μνήμες, γιατί δεν τις καταπολεμάς?

- Η ερώτηση που φοβόμουνα... Δε ξέρω τον τρόπο. Έχω δοκιμάσει διάφορα, αλλά τίποτα δε δούλεψε. Ούτε το αλκοόλ, ούτε η προσήλωση σε μελλοντικές φιλοδοξίες, ούτε οι πιο δύσκολοι στόχοι για το μέλλον, ούτε η καλή παρέα, ούτε οι αγαπημένοι φίλοι... Ίσως να δούλευε με ένα συνταρακτικό έρωτα. Αλλά αυτά τα πράγματα δε τα παραγγέλνεις.

- Δεν είναι λίγο άρρωστο να χρησιμοποιήσεις έναν μεγάλο έρωτα για να ξεφύγεις από το διστακτικό παρελθόν σου?

- Δεν τον χρησιμοποιείς. Απλά διαχειρίζεσαι την υπερβολική έκκριση ορμονών στο κορμί σου έτσι ώστε να αρχίσεις από την αρχή. Δεν υπάρχει παρελθόν στον ενθουσιασμό.

- Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω που το πας. Ωστόσο, άλλο συνειδητοποίησα τόση ώρα που μιλάς. Ξέρεις ότι κάποιος είπε ότι το πρόβλημα μας σήμερα δεν είναι οι απαντήσεις που δεν παίρνουμε?

- Δεν είναι? Και, δηλαδή, τώρα μου λες ότι το πρόβλημα είναι άλλο? Και που είναι? Στις ερωτήσεις?

- Μόλις είπες μια ατάκα με τέσσερα ερωτηματικά. Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι θες να μου πάρεις το ρόλο...

- Όχι! Συγνώμη... Να μια κατάφαση: Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημα με τις ερωτήσεις.

- Εμείς οι άνθρωποι έχουμε πρόβλημα στο να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις. Διαθέτουμε πληθώρα απαντήσεων. Όλοι μας. Αλλά δεν είμαστε ικανοί να τις εκμαιεύσουμε γιατί δε γνωρίζουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις. Φτου! Άρχισα να μιλάω καταφατικά... Νομίζω ότι δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα πια... Οι ρόλοι μας αντιστράφηκαν...

- Τι ερωτήσεις, τι καταφάσεις... Αντί να με βοηθήσεις με μπέρδεψες... Τόση ώρα σου λέω τον πόνο μου. Δε μπορείς να κάνεις κάτι να με βοηθήσεις? Που θα βρω τις σωστές ερωτήσεις?

- Δεν ξέρω. Άσε που εσύ έχεις τώρα τα ερωτηματικά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τα χέρια μου είναι δεμένα.

- Μη μου πεις! Τόση ώρα που είχες εσύ τα ερωτηματικά έκανες τις σωστές ερωτήσεις? Χα χα! Μήπως με βοήθησες να βρω και την άκρη?

- Για αυτό είναι οι φίλοι, όχι για να βοηθάνε αλλά για να μπερδεύουν. Αν σου έδινα και τη τροφή και μασημένη δεν θα είχε νόημα. Σου πρόσφερα τόσα φιλικά ερωτηματικά πριν, αποκλείεται να μην μπήκε το μυαλό σου σε μια –έστω- υποτυπώδη λειτουργία!

- Φίλοι? Υποτυπώδη λειτουργία?

- Ναι καλέ. Κάπως πρέπει να ξεκουνήσεις. Κάπως να ψάξεις στα μέσα σου τι σου φταίει. Δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο από αυτό.

- Και οι σωστές ερωτήσεις? Πως θα τις βρω αυτές?

- Αν δεχτείς ότι έχεις τις απαντήσεις μπορείς να αρχίσεις να ψάχνεις κάπου αλλού για τον τρόπο που θα τις βρεις. Απλό.

- Αντί να συνεχίζεις να με μπερδεύεις δε κάνεις κάτι πιο χρήσιμο να με βοηθήσεις?

- Γι αυτό είναι οι φίλοι... Τα είπαμε. Πάντως ένα κατάλαβα από την όλη φάση: είτε έχεις τα ερωτηματικά είτε τις καταφάσεις, συνεχίζεις να βρίσκεσαι υπό την εξουσία της ερώτησης. Μόνο που τώρα τις κάνεις εσύ.

- Τι είναι πάλι αυτό?

- Το άγχος να βρεις μια ικανοποιητική άκρη. Τόση ώρα δεν είμαι εγώ που ιδρώνω, που αγχώνομαι, που σκέφτομαι βρε αδερφέ, ποια θα είναι η επόμενη ερώτηση και ποια απάντηση της ταιριάζει. Αντίθετα από σένα... (χι χι)

- Γι αυτό είναι οι φιλοί?

- Γι αυτό είναι οι φίλοι. Και μη στενοχωριέσαι που δεν βρήκες την άκρη. Έτσι κι αλλιώς κι αύριο μέρα είναι. Θα συνεχίσεις να ταλαιπωρείς το μυαλό σου αύριο πάλι. Άντε. Πάμε να πιούμε ρακιές!

- Ρακιές?!

- Καλά πιες ότι θες. Εγώ πάντως θέλω ρακί.

Χειμωνιάζει

Ακριβοδίκαιος χρόνος, ο χωρισμός του απόλυτου
μέσα σε ψυχικές οδύνες
σε μεθυστικούς χορούς
η ηδονή σε πρώτο ενικό πρόσωπο
όσο εσύ παραμένεις εσύ
όσο εσύ διατηρείς το χώρο απέναντί μου
και δεσμοί εκτινάσσονται
από κάθε σημείο σου προς εμένα.

Είναι η ομορφιά του έρωτα σκληρή
Η γλύκα ηρωικά τάσσεται υπέρ μου τη μία στιγμή –
την άλλη η έλλειψη της μαχαιρώνει κάθε ανάσα μου
σε παρελθοντικό χρόνο γεννημένη.

Φορώντας τα μαύρα ρούχα της σιγουριάς
κι ενώ ανοίγουν οι ουρανοί του χειμώνα
πλημμύρες αισθήσεων ανοίγουν φτερά διάφανα.

Τη μία στιγμή ζυγίζω τις αστικές μου υποχρεώσεις
- φαίνονται ικανές να μου δώσουν άσυλο -
την άλλη μηρυκάζω την ίδια απελπισία
ότι σε έχω ανάγκη πιο πολύ από ότι νομίζω.

Η λέξη ανάγκη ανάμεσά μας θα γίνει μεγάλη πληγή.

Ακόμα να επιστρέψω στον ελεύθερο έρωτα που γεννήθηκα.

Οι αρετές μου δε φτάνουν να ικανοποιήσω τη ζωή.

Ένα αριθμός ελαττώματα ζητούν την δίκαιη τιμωρία μου
με παραδειγματική απόδοση και εξευτελιστικό φινάλε.

Πρέπει να πληρώσω το χρέος μου να είμαι εγώ.

...

Όσοι χρόνια κολυμπάτε
αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου
κάποτε θα βάλω τα κλάματα
και θα σας πνίξω.

Γιάννης Βαρβέρης

Αγωνία παρασκευής και σαββάτου

1
(πρωινό παρασκευής)
Τα μπάσταρδα γραπτά μου που ταξιδεύουν από προσευχές σε καλημέρες
από παρακλήσεις σε φοβέρες
λιώνουν τις νύχτες ό,τι έχει απομείνει από τα τσιγάρα μου
και το ποτό της λήθης που δε στερεύει στο ποτήρι.
Το ποτήρι γίνομαι εγώ
τότε σηκώνω το μολύβι
και η ανησυχία μου βήχει ξερνώντας
σάπιες λέξεις.

Τρέμε ψυχή, δε τη γλιτώνεις τώρα.


2
(παρασκευής συνέχεια - απόγευμα)
Ξενιτεμένες είναι οι αλήθειες μου
πίσω από όρη συμπόνιας
εκεί που κοιμούνται οι ουρανοί
και η οικειότητα μοιάζει μαραμένη.

Ένα ουράνιο τόξο προσμένω
κάποιο σταυροδρόμι να γυαλίζει απαλά
ίσως ένα μικρό δρομάκι προς κάθε τι ξενιτεμένο.

Με τα ψέματα δε τα πήγα ποτέ καλά
χιμούν στο λογικό μου
κατασπαράζοντας κάθε ελπίδα.

Η αναμονή κομπάζει επιτυχώς
μοιάζει ότι όλα θα αλλάζουν
σε κάθε νοερό ψεύτικο σκαλί.

Ο έρωτας πλάι στο ψέμα να μη ζήσει.


3
(απόγευμα σαββάτου)
Το τρίξιμο των ωρών
είναι στην σκεπή του απογεύματος
καυτές ανάσες καλοκαιριού
καθώς βγάζουμε από τα ντουλάπια τις αναμνήσεις
για μια σύντομη βόλτα στο πάρκο.
Κάπου ένα μικρό σύννεφο χάνει τον χειμώνα.
Έρχεται και ακουμπά πάνω στην πιο βαριά ανάμνηση.
Έρχεται μετά σπίτι
και μένουν για πάντα μαζί
το παρελθόν και ο χειμώνας σε άχρωμους περιπάτους
περιστοιχισμένους από το καυτό καλοκαίρι των επιθυμιών
σε λυπημένες δόσεις.

Δε μπόρεσα ποτέ να κάνω σωστά τους λογαριασμούς
τα όρια των εποχών, τα όρια των αναμνήσεων
μπερδεύονται με τις υψηλές θερμοκρασίες
και ξεκινούν να ταξιδεύουν στις σιωπές μου.

Ίσως η θάλασσα να ξέρει το μυστικό
ίσως το βρω και το κρατήσω ως άλλη μία ανάμνηση
ίσως τότε τα όρια γίνουν διακριτά
και όλα να βρουν τη σωστή θέση να ακουμπήσουν.

Οι ώρες που ζεσταίνονται καθώς περνούν
δε θυσιάζονται σε καμία δικαιολογία
ξεθυμαίνουν μόνο και πηγαίνουν από κει που ήρθαν –
στο πουθενά και στο παντού.

Λυγίζω από όλες αυτές τις σκέψεις
οι καταστάσεις με εγκλωβίζουν
σε ερεβώδη ζεστές στιγμές
μαύρες σαν την άγνοια
και καυτές σαν την ανάσα της κόλασης.

Ποιος άνθρωπος έχει διαβεί αυτό το κατώφλι των συνειρμών?
Ποιος μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι υπάρχει δρόμος επιστροφής?
Οι δύο τελείες της αρχής και του τέλους
ενώνονται σε κάθε στιγμιότυπο του κύκλου
διασχίζοντάς τον πάντα συναντάται μια αρχή
που είναι τέλος.

Μακάρι να μπορούσα να πω την αρχή
και να μην είναι το τέλος της.

Παρόλα αυτά, για τίποτα δε θα μετανιώσω.

Ποιητική διαταραχή

Σημαίνω την νιότη και ανοίγω τη σιωπή
στα όνειρα που φεύγουν διακριτικά
στο σκίρτημα που έμοιαζε μόνο το παιδιών
και χτυπάει τις πόρτες σαν αναποφάσιστος αέρας δυνατός

Ακόμα ένα σάπιο καλοκαίρι ιδεών
πρωτοστατείς σαν υπέροχο μηδέν
που φωτίζει μόνο την οργή μου.

Θέλω να δω πόσο μακριά θα φτάσεις
πότε θα αγγίξουν τα δάκτυλά σου εκείνο το θεό
που θαρρείς πάντα σε ξεπερνά

Χωρίς μελωδίες χωρίς χρώματα
μόνο υπομονή και μιασμένα χάδια
τόσο ερωτικά που πονάνε
τόσο επίμονα σαν την επαναληπτική πανσέληνο
και κάτι φοβερές ανακαλύψεις
ότι μάλλον κάπου αλλού αυτός ο έρωτας
θα αναπαυόταν καλύτερα.

Νιότη και σιωπή
σαν μεγαλώσω θα σας μοιάσω
θα γίνουμε το ίδιο ανυπόμονο καλοκαιρινό αεράκι
εσύ και εγώ
θα δίνουμε στα σύννεφα την κίνηση που τους λείπει
Θα φτάσουν πάνω από χώρες μαγικές για να κατανοήσουν
την μεταμόρφωση του νερού

Υγρέ μου εαυτέ μη με αφήνεις να μιλάω
θέλω να νιώσω με όλη τη ψυχή μου
μόνο το άγγιγμα
και την τρέλα κατακλυσμιαία
να κάνει απόβαση σε αυτό που ο κόσμος λέει για μυαλό μου
αν ο κόσμος ξέρει και αν τελικά τον πιστεύω.

-

Μέσα μου κοχλάζει μια ποιήτρια
δεν τη ακούω
σημασία καμία δε θα δώσω
δεν είμαι εγώ άξια να ενώσω ποιητικά σκιρτήματα
με το μελάνι και το χαρτί

Έχω ταλέντο μόνο να ζωγραφίζω με παράταιρες λέξεις
ανόητα και ασήμαντα κομμάτια προτάσεων –
κανείς δε θα βρει τη λύτρωση από αυτά

Έτσι κι αλλιώς όλοι υποφέρουμε
και κανείς δε πίστεψε ποτέ ότι θα σωθεί

Ακόμα και οι ρομαντικοί θα αργοπεθαίνουν
στο πιο ακριβοθώρητο παραμύθι τους
όσο γλυκά και αν χαράζει η πένα τις λευκές σελίδες
πριγκίπισσες και καλοί μάγοι δε θα φανερωθούν ποτέ.

Δε ξέρουμε να χάνουμε
δε μάθαμε ποτέ να αγαπάμε
και ούτε χαιρόμαστε το ξημέρωμα
μόνο δακρύζουμε τα δειλινά
γιατί πενθούμε από γεννησιμιού μας.

Που είναι οι δρόμοι που υποσχέθηκαν ότι θα είναι ανοικτοί?
σε ποιο μικρό κομμάτι μας υπάρχει η υπόσχεση ότι
τουλάχιστον ένα όνειρο θα γίνει αυτό που λέμε ζωή?

Υπάρχουμε για μετράμε πληγές και όχι μακρόσυρτα

Θέλω να παραβγούμε σε ανόητες προτάσεις
Αν φτάσεις στην πιο παρανοϊκή νύξη πριν από μένα
και σκύψεις να με φιλήσεις
θα σου χαρίσω κάθε στάλα ηδονής που δημιουργεί το κορμί μου.

Μπορώ να σκαρώσω του κόσμου τις ερωτικές περιπλανήσεις για σένα
αν με σώσεις από την νίκη.

Δε θέλω να καταλάβω τίποτα.

Ας βρει κάποιος άλλος το κρυμμένο νόημα
κι ας το καταπιεί για πάρτη του.

Αλλά ας βρεθεί ένα χέρι να διαθέτει ένα χάδι
ας υπάρξει μια αγκαλιά χωρίς απαιτήσεις και περιστροφές.

Πρέπει να μπούμε κατευθείαν στο θέμα
αν δε θέλουμε να χάσουμε τον ευνοϊκό αέρα.
Υπάρχει μια θάλασσα εκεί έξω και
κρατάει στα σπλάχνα της όλα τα ταξίδια μας.

Ναι, θέλω κοινό για να αρχίσω να μιλάω
αλλιώς πόσο φοβάμαι τις λέξεις που καταπίνει η σιωπή
και οι γκρίζοι τοίχοι.

Μια πορτοκαλί βραδιά θέλω να με αφουγκραστεί
κι ένα χάος
μια χαρμόσυνη και μια λυπητερή ματιά
υποσχέσεις ζευγαρώματος
αλκοόλ –
αυτά φτάνουν για να γίνω φωτεινή.

Κατακτήσεις και πολέμους δε χρειάζεται κανείς

Έτσι όπως κινούνται οι καταστάσεις
η βία δεν έχει θέση εδώ

Αλίμονο αν τα ιδρωμένα όνειρα βγαίναν αληθινά
ποια προσοχή θα έφτανε να τα τιθασεύσει?
και ποιος θεός να τους χαρίσει υπόσταση στους πραγματικούς δρόμους?
Αν γίνονταν πραγματικά θα έπρεπε να πεθάνουν
Η ονειροχώρα πρέπει να μείνει ουτοπική, καταλαβαίνεις?
αν την φέρουμε εδώ θα την νικήσει
το μποτιλιάρισμα των λεωφόρων
θα μείνει γκρίζα και αβοήθητη
και δε θα έχει στιγμές.

Αν οι αλήθειες μπουν στα όνειρα
αν τα όνειρα γίνουν μέσα στην αλήθεια
θα χαθεί και η τελευταία ελπίδα
ότι ίσως σε συναντήσω κάπου.

Θα κεράσω το όνειρό μου γλυκό κόκκινο κρασί απόψε
θα το δω ολοζώντανο καθώς κοιμάμαι
και το πρωί δε θα έχει μείνει τίποτα
παρά μια πίκρα στο στόμα
και μια μεγαλύτερη επιθυμία για τσιγάρο.

-

Άγγελοι με περιτριγυρίζουν
όλοι θέλουν ένα κομμάτι μου
θέλουν τις αποδείξεις ότι έφτασα στην υπέρτατη θανάτωση της καθημερινότητας
γραφιάς της ασημαντότητας
και τυπική υπάλληλος γραφείου
χωρίς εξάρσεις και έρωτα.

παραπλάνηση
κανείς δε ξέρει κι ούτε ποτέ θα δει
πόσο φρικτά βλέπουν τα μάτια μου
αυτά που διασχίζουν τον αέρα
αυτά που ροκανίζουν το χρόνο που απομένει.

Θέλω να μείνω εδώ
δεν έχω που αλλού να πάω άλλωστε
αυτή τη κουκίδα της αιωνιότητας είχα προτιμήσει από παιδί
εδώ θα μείνω
θα σε περιμένω
Μου λείπεις.
Υπάρχει ξεκάθαρη η θέση σου εδώ
Και εγώ υποφέρω που δε βλέπω το περίγραμμά σου.