Space

Το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος όταν επιστρέψει από το Μιλάνο (δηλαδή εγώ) είναι να φτιάξει σε ένα τεράστιο μεγάλο ποτήρι ένα καφέ, και συγκεκριμένα ένα Fredo Espresso (από αυτόν που διατίθεται στα σούπερ μάρκετς σε βαζάκι) και να κάτσει τουλάχιστον 3 ώρες, (καλά υπερβάλω), αρκετή ώρα τέλος πάντων, να τον πιει, συνοδεία στριφτών μυρωδάτων τσιγάρων, ντουμανιάζοντας τον χώρο (craven, μη παρανοούμε). Έτσι για εκδίκηση. Οι ιταλοί είναι τρελοί, έχουν μπερδέψει τον καφέ με την τεκίλα, θεωρώντας τον σφηνάκι, κι εδώ κι ένα χρόνο έχουν απαγορέψει το κάπνισμα σε όλους τους εσωτερικούς χώρους.

Δε ξέρω από που να ξεκινήσω, πως να χτίσω τις επόμενες ώρες, μετά από τόση δουλειά και ταξίδια στα καπάκια, η κούραση είναι υπερβολική, έχω παραισθήσεις, προηγουμένως νόμισα ότι η μαύρη ζακέτα σερνόταν μόνη της από την μια άκρη του καναπέ στην άλλη. Η ώρα είναι περιορισμένη, αυτό είναι το κλειδί της σύγχυσης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά μπορώ να μιλήσω, γιατί πριν δύο εβδομάδες η σκέψη μου δεν έλεγε να συγχρονιστεί με την γλώσσα και προσπαθώντας να μιλήσω ακούγονταν κάτι αγκκκμμμππππγκκκ. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητα κακό, εκτός αν σε ρωτάει κάτι το αφεντικό σου, ή κάτι παράξενες φάτσες οι οποίες παίζουν ένα καταπληκτικό ρόλο στο όλο στόρι, σαν του διακοσμητικού επίπλου στην είσοδο, και ονομάζονται εταίροι ή partners. Τι να πει κανείς...

Κι είναι και Σάββατο απόγευμα. Τι να κάνω να διοχετεύσω την αρνητική ενέργεια που έχει συσσωρευτεί μέσα μου? Φυσικά να πάω για χορό. Αλλά που? Δεν έχει και κανένα φεστιβάλ σαν το προηγούμενο Σάββατο, άσε που δεν έχω και ποδήλατο, κι ο μήνας έχει 13, και στο αεροπλάνο που επέστρεφα καθόμουν στη θέση 13C (δεν βρήκα θέση σε παράθυρο γαμώτο, κι ήθελα να βγάλω φωτογραφίες ? είδα τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο όμως, και αυτό με έφτιαξε ? επίσης με έφτιαξαν και κάτι κρασάκια που χτύπησα ανελέητα), και έχει και πανσέληνο. Αν δεν βγάλω ξαφνικά τρίχες και σουβλερά νύχια και δόντια, θα πάω να χορέψω (αλλά δεν γίνεται να μεταμορφωθώ σε λυκάνθρωπο, αφού είμαι νεράιδα (!?). Το μόνο που θα μπορούσα να μεταμορφωθώ είναι σε αγριογατονεράιδα(!?). Καλή φάση...)



May I please remain in this space,
For darts screach by my desires

H ζωή εν τάφω

Το κίτρινο είναι ένα χρώμα που δε βοηθάει καθόλου. Το οινόπνευμα βοηθάει όσο μπορεί, κάθε μορφή του μόνο βοηθητική μπορεί να θεωρηθεί. Οι καμπάνες ουρλιάζουν. Φωνές παπάδων προσπαθούν να ρίξουν λίγο φως κάτω από τη συννεφιά, η μπόρα ξεκινάει. Αισθάνομαι δυνατή, και εκτός οποιουδήποτε θεού, που δεν υπάρχει, άλλωστε αυτό δεν είναι βλασθήμια, χριστιανοί, απλά έτσι βιώνω κάθε καταιγίδα, ακόμα κι αυτές της Μεγάλης Παρασκευής, με τις μεγάλες σταγόνες της βροχής που δε μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να συνοδεύσουν την περήφανη αστραπή.

Αν ο κεραυνός πέσει και με κάψει, αν πέσει δηλαδή φωτιά να με κάψει, ε, τότε μάλλον και υπάρχει θεός και ασχολείται μαζί μας.

Απλά μέχρι να γίνει αυτό, θα πιστεύω ακράδαντα ότι αν υπάρχει θεός, είναι θεά και σε καμία περίπτωση δεν είναι εκδικητική, μόνο αγαπάει και λατρεύει κάθε μορφή ζωής, ειδικά τον ρυθμό της ζωής, τον αέναο χορό των άστρων και του σύμπαντος, το κύκλο του νερού και όλο το αλκοόλ που καταπίνουμε αχόρταγα γιατί το είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ, "η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση", κλπ κλπ. Τα Κρίνα τραγούδησαν «Βάλτε να πιούμε», εγώ ουρλιάζω ΚΙ ΑΛΛΟ και πίνουμε ευτυχείς για την μικρότητά μας και για ό,τι δε μπορούμε να αγγίξουμε, με έμφαση σε όλα αυτά που έχουν πεθάνει και μας λείπουν, σε όλους τους έρωτες που χάθηκαν πρωί, τη σωστή εποχή, σε λάθος στροφή...

Τόσα χρόνια ψάχνω να βρω μια σωστή στροφή μα είναι αδύνατο. Κι η βροχή πέφτει αφιλοκερδώς. Προσπαθεί (μάταια) να δροσίσει τις μνήμες μας και τις καρδιές μας.

Δεν έχω κάτι άλλο να ουρλιάξω. Ένας στολισμένος επιτάφιος είναι ένα έπιπλο γεμάτο ανοιξιάτικα λουλούδια, ευωδιάζουν μαζί με τα τρεμάμενα κεριά, στο σκοτάδι και τις ομαδικές βόλτες. Κάποιοι το ονομάζουνε περιφορά. Κάποιοι άλλοι στέκουν στις πόρτες τους, κλείνουν τα μάτια κι ελπίζουν κάτι καλύτερο για αυτούς, τους ζωντανούς τους και κυρίως τους νεκρούς τους. Όλοι ένα παράδεισο ψάχνουμε κι ας βρέχει.

Οι αστραπές είναι λίγο εκφοβιστικές αλλά υπακούνε σε ένα παλιό κι άγριο ένστικτο που κουβαλάμε χρόνια χωρίς να το κάνουμε συνειδητά, κι εμείς κι οι πρόγονοί μας. Άθελά μας θα το δώσουμε και στα παιδιά μας. Θα δώσουμε όλες τις αστραπές του κόσμου, σε μορφή εκρήξεων αδρεναλίνης στις πιο ανύποπτες στιγμές, έχουμε μια ιστορία να συνεχίσουμε. Γιατί έτσι.

Στην καταιγίδα που μένεται, και στη περιφορά του επιταφίου που θα γίνει με πολύχρωμες ομπρέλες, στην αδυναμία μου να ουρλιάξω, στην Μεγάλη Παρασκευή που τελειώνει, σε μια διφορούμενη ανάσταση που αναζητώ, σε απίστευτα εδέσματα που θα φαγωθούν εύκολα και γρήγορα, στις καμπάνες που βρήκαν λόγο ύπαρξης, στην καταιγίδα που την ευχαριστώ που διάλεξε αυτή την στιγμή να με συναντήσει, στην καθάρια ανοιξιάτικη βροχή που κάνει ότι μπορεί, στην ώρα που είναι πάντα ακατάλληλη, στους περαστικούς που τους πιάνουμε από το μπράτσο και το παίζουμε γνωστοί, σε όλα τα αδιάφορα τέλος πάντων, ας γίνονται όπως γίνονται τώρα, σε αυτή την κανονισμένα προδιαγεγγραμμένη σειρά. Είναι παρήγορο όταν τα πράγματα σκάνε μύτη όπως τα περιμένεις, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις τις ενδεχόμενες συνέπειες που έπονται εκπλήξεων.

Δεν χρειάζεται να πολυλογούμε, ας συνεχίσουμε να πίνουμε, φτάνοντας το μυαλό στην υπέρτατη ζαλάδα, στο τέλειο βραχυκύκλωμα.

Στο αυθόρμητο κάθε μεθυσμένου βρίσκεται ο ρυθμός του σύμπαντος.

Απόψε έχουμε γιορτή... #2

Ο ρυθμός τακ τακ τακ του καπνού μπαίνει έντονα στα μάτια, τσούζουν, βλέπουν ξαφνικά φλόγες που δεν υπήρχαν πριν στο θολό ορίζοντα. Μέσα σε λίγες μαγικές στιγμές, από τον καπνό πάντα, μπορούν να δημιουργηθούν τα πιο ψυχεδελικά όνειρα, από αυτά που βλέπει κανείς μόνο μεθυσμένος, μόνο στις πόλεις, μέσα στους κλειστούς τοίχους του απόκοσμου "εγώ"...

θέλω απόψε λίγη άνοιξη, λίγη στοργή από τον κρυμμένο ήλιο, λίγο καλό δηλητήριο... Δε θέλω άλλα χαλασμένα, αυτή η φθορά κάθε υπαρκτού έχει καταντήσει κουραστική, με ξεσηκώνει η μανία να τα καταστρέψω όλα να μη ξαναχαλάσουν ποτέ. Κι όσοι δεν είναι αλήθεια άνθρωποι, κι είναι χαρακτήρες από ταινίες του Λιντς, με ένα ΠΟΥΦ να γίνουν τίποτα, να μείνουν οι αληθινοί αντίξοοι πραγματικοί άνθρωποι, με όλες τις νευρώσεις και τις ματαιοδοξίες τους σε μέγιστο βαθμό. Έτσι για αλλαγή, να λιώσουν όλα τα στεγανά και γρανιτένια καθημερινά μαρτύρια, να έχει και λίγο πλάκα αυτή η πρόσφατη επιδίωξη.

Δε μπορεί. Δεν έχει δύναμη η φαντασία μου, την νικάει ο καπνός με νοκ άουτ από τον πρώτο στημένο γύρο. Γύρω από το πτώμα της συνήθειας επιθυμούσα να κάνω μια γιορτή για τα γενέθλια της πεθαμένης μου αγάπης, με την ελπίδα να στείλει στον δρόμο μου αυτή την αγάπη που θα επιβεβαιώσει την αγωνία μου. "Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται μόνο μια φορά στη ζωή του". Αλλά δε το πιστεύω. Βαθιά μέσα στην ψυχή μου τον νιώθω με την παγωμένη του ανάσα πίσω μου να στέκει περίχαρα και να γελάει δυνατά: "Θα με θυμάσαι και θα σου λείπω πάντα".

Έτσι, έχω ένα πολύ καλό λόγο να ξεχνάω τα πάντα και να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, χορεύοντας ερωτικούς παράνομους χορούς, που αν είχαν επιτυχία ίσως και να έδιναν μια μικρή αφορμή για κάποιον να βρει το νόημα όλου του κόσμου, κλεισμένο σε μία μικρή κίνηση. Ένα σύμπαν, αδυνατώ να το δείξω, δεν υπάρχω ούτε ως υποψία, είμαι πολύ μικρή και τα φτερά μου δεν είναι ακριβώς φτερά, είναι φαντάσματα φτερών και υποψίες ελπίδων για ταξίδια μακρινά, σε γαλάζιους ορίζοντες, εκεί που η γιορτή δε τελειώνει ποτέ.

Δεν έχω εξάλλου τίποτα να πω, ο λόγος αυτός είναι. Κι αν προσπάθησα κάποτε να περιγράψω κάτι, μιμήθηκα άλλους που είχα δει να το κάνουν. Πήρα λοιπόν ένα μικρό θέμα, το έβαψα κάπως αλλιώς, με λέξεις που με έμαθαν μίλησαν για αυτό και έγινε μικρή βιτρίνα, πίσω του εμφανίστηκα χωρίς να φαίνομαι στ’ αλήθεια.

Έτσι, απόψε θα κρυφτώ, θα πιω και θα χορέψω. Είναι μια νύχτα πιο μεγάλη από τις άλλες, θα έχει πολλές ώρες γεμάτες σκοτάδι, υπάρχουν πολλά κρυμμένα στα σπλάχνα της που θα παίξουμε μαζί κρυφτό, αφού πρώτα χαμογελάσουμε ζυγιάζοντας τη κατάσταση, κι αυτό θα γίνεται επαναληπτικά πριν από κάθε επίθεση.

Μετά θα έρθει το ξημέρωμα και θα πάω να κοιμηθώ φορώντας τα γυαλιά ηλίου. Να μην φαίνονται τα μάτια μου που θα είναι κόκκινα από τους καπνούς, να μη φαίνεται τίποτα από αυτό που βλέπω πάντα, δε κάνει να προδώσω τη σκιά του τοίχου. Αυτή έρχεται για μένα μόνο, καταλαβαίνει γιατί φοβάμαι τα βράδια να σκεφτώ και με νανουρίζει, με τις κάπως ύποπτες μελωδίες, που μου θυμίζουν ότι κάποτε τα πράγματα ήταν ίδια και αλλιώτικα. Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, αυτό που έχει πραγματικά αλλάξει είναι μόνο το χρώμα στους τοίχους και ο ήχος που χτυπάει το τηλέφωνο.

Τα μάτια τσούζουν ακόμα, τα κλείνω για μία στιγμή και βλέπω το πραγματικό σκοτάδι, να βάλλεται έντονα από απόκοσμα φωτορυθμικά, και ξέρω ότι απόψε θα ανέβω μπροστά στη σκηνή, όπου με επιτυχία θα δείξω πόσο απέτυχα. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, θα είναι η επιτυχία μου.

Η γιορτή είναι τριήμερη και έχω όλη την ενέργεια του κόσμου για όλα τα απαραίτητα μπάχαλα.



ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ @ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ (Πετρούπολη)

More info: Avopolis

μας προσμένουν οι μεγάλοι κι οι απέραντοι δρόμοι
μας προσμένουν όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμα...

Happy end

Μέσα από το ματάκι της πόρτας δε φαίνεται ξεκάθαρα κανένας δρόμος.
Ο ύπνος που ταράχτηκε από άγνωστες μελωδίες δεν μπορεί να φύγει έτσι εύκολα από τα μάτια.
Από το ματάκι της πόρτας φαίνονται κάτι σκάλες που κατεβαίνουν, κι άλλες που ανεβαίνουν.
Η βουή της πόλης σαλεύει κουρασμένη για να πάει κι αυτή για ύπνο.
Ανοιξιάτικο ύπνο με καλοκαιρινά όνειρα.
Πόσο αντίθετο είναι πάντα το νερό, την μία χιόνι και την άλλη θάλασσα με άλλους προορισμούς.
Απροσδιόριστες ματιές πάνω και κάτω στις σκάλες.
Μόνο το ένα μάτι βλέπει προς αυτές.
Το άλλο κοιτάζει το κούφωμα της πόρτας.
Ο εγκέφαλος καταλαβαίνει χωρίς πολλά προβλήματα.
Δεν ξέρει όμως τι από τα δύο να πιστέψει.
Η αυτόματη θέληση πάει προς τα πάνω.
Κάτι υστερίες και νευρώσεις κατεβαίνουν στο υπόγειο.
Το μάτι που αγναντεύει το κούφωμα βλέπει εντελώς άλλες εικόνες από αυτές που προσφέρει το παλιό ξύλο.
Βλέπει τους σκώρους που στέκουν χορτάτοι πάνω στις τρύπες του ξύλου και τρίβουν τις σκωροκοιλιές τους.
Η πόρτα είναι κλειστή.
Η σκέψη όμως θα δραπετεύσει θριαμβευτικά.
Αέρινα φτερά τα γούστα ταξιδεύουν προς τις επιθυμίες.
Κι όλα αυτά πίσω από μια παλιά, κλειδωμένη πόρτα, ενός συνηθισμένου διαμερίσματος, ενός συνηθισμένου κέντρου, μιας συνηθισμένης μεγαλούπολης.
«Γίνε ένα με μας», λένε οι μελωδίες.
Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Όλοι θέλουν να είναι όπως είναι, και τίποτα άλλο.
Η πόρτα παραμένει κλειδωμένη.
Τα μάτια θα βαρεθούν να κοιτάζουν από το ματάκι της πόρτας.
Δεν έχουν κάτι να περιμένουν.
Πλέον ο τοίχος από το ταβάνι πάνω από το κρεβάτι τα καλεί για να τους πει κι απόψε μια ιστορία.
Με happy end.

Το party κανονίστηκε

Πρώτα δόθηκε το σύνθημα και τώρα περάσαμε στο παρασύνθημα. Το πρώτο bloggers party είναι πλέον γεγονός!

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πιούμε, να χορέψουμε, και ο συνδυασμός τους.

Που: club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο)
Πότε: Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου (κατά το "η νύχτα είναι μεγάλη"), γύρω στις 22.30
Ποιος: Όλοι όσοι ψήνονται για απεριόριστο αλκοόλ και χορό μέχρι τελικής πτώσης, bloggers και μη.
Moto: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!

Περισσότερες πληροφορίες και interaction @ vague tourist

Ακόμα,
blogthisparty - Η αφίσα



by The iblog team.

και new banners by Mindstripper.

Can you feel the vibes?


IMPORTANT UPDATE
Παραγγελιές

"Read my writing on the wall"

Ουρανός. Ήλιος. Ένα σύννεφο. Ένα παιχνίδι. Αυτό δεν είναι η ζωή? Ένα μικρό αστείο παιχνίδι. Χωρίς νικητές και ηττημένους. Μπορείς να νιώσεις τη ζωή αν ζεις. Αλλιώς μπορείς μεγαλόπρεπα να δεις το ατελείωτο γκρίζο, το ανόητο κυνηγητό, την ώρα που περνάει, κάτι ηλίθιες φάτσες να προσπαθούν να σε πείσουν ότι η ευημερία έχει σχέση με τα φράγκα, την διπλωματία σου, την τυπικότητα, τη σοβαροφάνεια, το shopping, 50 τραπεζικά προϊόντα, την γιάπικη εργασία, τους εκμεταλλευτές, τα παράσιτα που ζουν εις βάρος σου, τους εξυπνάκηδες που μπορούν να χαρούν με την δική σου ενέργεια. Μια ατελείωτη λίστα θυμού, οργής και αντίδρασης. Που να πάω? Το σύννεφο δε με παίρνει μαζί του να παίξω με τον ήλιο. Αρνούμαι τώρα να κάνω οτιδήποτε.

Περαστικοί κάτω στο δρόμο σουλατσάρουν ανέμελα ψάχνοντας να βρουν μια καφετέρια με ικανοποιητική λιακάδα να χαρούν την άνοιξη ανάμεσα στις γυαλιστερές βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν. Πάνω από τον δρόμο αυτό, εκκρεμούν δουλειές, η μία συνάδελφος έχει κέφια, εγώ καθόλου. Θέλω να τους βρίσω όλους με τον πιο άσχημο τρόπο, να σηκωθώ κυρία φορώντας τα μαύρα μου γυαλιά και να ανηφορίσω στην Ακρόπολη με ένα μπουκάλι κρασί.

Η σκόνη μαζεύεται στωικά πάνω στους υπολογιστές, τα γραφεία, τις βιβλιοθήκες και τα μυαλά μας εδώ μέσα. Πως μπορεί κανείς να ανατρέψει όλη αυτή την εξουσία της σκόνης, άραγε?

Υπάρχει και εκείνο το υπέροχο και ρομαντικό περιθώριο, εκεί που οι απόκληροι και οι απροσάρμοστοι στέκουν ένα βήμα έξω από τον χορό και κοιτούν με απορία τον ίδιο τον τρελό χορό. Μη το ψάχνεις και τόσο πολύ. Αν ψάχνεις απαντήσεις κοίτα τις αλλού. Ποτέ το συνονθύλευμα όλων των παραπλανημένων δεν ήταν πηγή παραδειγματισμού και λύσεων. Οι κοινωνικές ομάδες είναι εδώ για να καταπιούν και να χωνέψουν. Όποιος στέκει αντιστεκόμενος στο μεγάλο στόμα της ομοιομορφίας, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να μασηθεί και μετά το μεγάλο στόμα θα τον φτύσει. Απλά.

Γκρίνια, μιζέρια, γιατί η ζωή έχει καταντήσει να γίνεται η ίδια διαδρομή Ξεφτίλα-Μοναξιά-Απελπισία, κι ανάποδα*. Και ναι, βαρέθηκα να δουλεύω, βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια, τους ανθρώπους, τα αδέσποτα σκυλιά και τις κανονισμένες καθημερινές αυτοκτονίες. Δεν βοηθάει ούτε η νύχτα πια. Κάποτε μπορούσες να στηριχτείς στην νύχτα. Τα έκρυβε όλα. Έτσι όπως έχουν γίνει όμως τα πράγματα, με όλα αυτά τα φώτα νέον και τα φωσφόριζε λαμπάκια που αναβοσβήνουν πάνω από τα κεφάλια μας, δεν μπορούμε να μεθύσουμε πια όπως παλιά. Πάντα κάτι θα μας παρακολουθεί. Έτσι για να γουστάρουμε που είμαστε εμείς οι τυχεροί γενιά που ζει την εφαρμογή του Μεγάλου Αδερφού στη πράξη. Να γουστάρουμε.

Μάλλον ξέρω τι φταίει και νιώθω τόσο χάλια. Δεν πιστεύω κανένα και τίποτα. Όλα φαίνονται τόσο ίδια, τόσο χαμένα και από πριν συμφωνημένα που δεν έχω πια τη διάθεση να κάνω κανένα μπάχαλο, αφού το μόνο που θα γίνει είναι να σπάσω τα μούτρα μου. Πάλι. Ακόμα μια χυλόπιτα να προστεθεί στην πλούσια συλλογή μου. Γιατί η άνοιξη με ξέχασε? Κι εγώ την ξέχασα, δεν λέω. Όλους τους ξέχασα. Αλλά δεν θέλω να θυμάμαι και πολλά. Τώρα οι μόνες εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου από τα παλιά είναι οι άσχημες, αυτές μόνο έχουν επιζήσει από την λήθη που προκαλεί το πέρασμα του λεπτοδείκτη από τις κουκίδες των λεπτών στο ρολόι της ζωής μου.

Κι αλήθεια λέω, το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω. Το μόνο που νομίζω ότι δε κατάφερα να το πραγματοποιήσω μέχρι τώρα. Σε όλες τις φάσεις, αυτό το θανατερό να υποβόσκει, αυτή η αέναη προσπάθεια να αντιστρέψω την προδιαγεγραμμένη συνήθεια του κόσμου να υπάρχει από ανάμνηση, ανάγκη και σκέτο βιολογικό ένστικτο.

Φτωχή ψυχή, παγωμένη αίσθηση. Οργή και μίσος. Και φόβος. Αν και αυτός νικήθηκε όταν τον κοίταξα στα νεκρά του μάτια και του είπα με θράσος, δε με νοιάζει κι ας φοβάμαι. «Νικήθηκε», λες και μιλάω για πόλεμο. Ανάπηρη πολέμου, ναι αυτό έχει κάποια λογική.

Μου λείπει η εικόνα. Μου λείπει πολύ. Ο γαλάζιος ορίζοντας, η ήρεμη καθάρια θάλασσα, ο φρέσκος αέρας που απαλύνει την ψυχή και διώχνει τον χειμώνα. Μου λείπει το δέντρο με την μεγάλη ρίζα, που στέκεται ακλόνητο και σταθερό στο βασίλειο της ύπαρξής του. Μου λείπει το αηδόνι να κλαίει έξω από το παράθυρό μου. Και πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει η γαλήνη και η ανάσα.

*

Read my writing on the wall
No-one's here to catch me when I fall
Death is on my side....suicide.

RATM - Settle for nothing

*Από ποίηματα της Κατερίνας Γώγου

Όλα θα γίνουν

Σήμερα ήρθε η άνοιξη. Εγώ φόρεσα τη φουστίτσα μου, τα σοσόνια τα ριγέ και τα αθλητικά μου και βγήκα στο δρόμο για την εργασία της Παρασκευής. Στον χειμωνιάτικο εργασιακό μου χώρο. Πήγα ντυμένη άνοιξη. Και δεν έδωσα καμία σημασία, στη παρατημένη μοκέτα του χειμώνα που στενοχωριέται που έφυγε το κρύο και το χιόνι, στο μικρό καλοριφέρ που θα περάσει στην αχρηστία μέχρι τον επόμενο χειμώνα.

Τα πράγματα είναι απλά. Πάντα ήταν. Μόνο που μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Να βρω τις κατάλληλες λέξεις να ντύσουν αυτό που σχηματίζεται μέσα μου επαρκώς, να το παρουσιάσουν με την ένταση που το νιώθω, όπως θέλω να νιώσω τον αντίκτυπο όταν το γράψω/πω/προφέρω. Whatever.

Ένα πράγμα με νοιάζει, κι έχει να κάνει με τις νύχτες. Η ατμόσφαιρα έχει γίνει τόσο μαγική, η μυρωδιά της άνοιξης αγγίζει το γκρίζο τσιμέντο του κέντρου, τρυπώνει στα σκούρα κλειστά δωμάτια, σχεδόν αθόρυβα έρχεται και παρουσιάζεται μεγαλόπρεπα στο μυαλό μου. «Ήρθα» λέει. «Όμορφα», λέω. Και τώρα τι? «Chill out», η κατάλληλη απάντηση, για τις ακατάλληλες φρίκες.

Οι κουρτίνες συνοδεύουν το ανοικτό παράθυρο στο χορό της ανοιξιάτικης αύρας. Τα ρούχα είναι ελαφρύτερα, και η καρδιά φουσκώνει κάπως παραπάνω, αχόρταγη με τη φρεσκάδα του νυχτερινού ανέμου. Νομίζω ότι θα τρελαθώ. Είναι τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα που νομίζω ότι θέλω να αρχίσω να τρέχω ουρλιάζοντας στους δρόμους. Τρελή. Κι αδέσποτη. Και αμάζευτη.

Αυτές τις στιγμές της έντασης, νοιώθω ότι δεν γίνεται τίποτα και θέλω να γίνουν πολλά. Θέλω να γίνουν όλα για την ακρίβεια, χωρίς ποτέ να υπάρχει ορισμός για αυτά τα «όλα», χωρίς κανένα προσδιορισμό και ο δρόμος από που να ξεκινάει, άραγε?

Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι που έχω χαθεί. Που με έχω παρατήσει? Κάπου πρέπει να με ψάξω, κάπως πρέπει να με βρω. Ίσως έχω μείνει κολλημένη κάτω από το πάπλωμα με κάποιο βιβλίο του Κέρουακ στο χέρι, που μιλάει για ταξίδια, για πιώματα, για απομόνωση και beat έρωτες. Έχω διαβάσει όλα αυτά που θέλω να κάνω. Αφού υπήρξαν κάπως στο χαρτί, θα υπάρχουν και σαν κατάσταση. Η κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί, μπορεί κάπως να γεννηθεί. Ίσως πρέπει να περιμένω τη πεταλούδα να πετάξει στις ακτές του Ειρηνικού για να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη αλυσιδωτή αντίδραση.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ τη ζωή μας εμείς την φτιάχνουμε, άλλοι κανονίζουν για μας. Κι αυτό το άλλοι δεν σημαίνει ανθρώπους ή κάτι τέτοιο, ούτε θεούς, γιατί και να υπάρχει θεός, δεν παίζει να ασχολείται μαζί μας. Εν τέλει, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Υπάρχουν φορές που θες να κάνεις πράγματα και δεν γίνονται με τίποτα. Ενώ άλλες φορές, γίνονται μόνα τους, σχεδόν αυτόματα, χωρίς κανείς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, κάτι περί σωστού timing, ίσως περί του the time has come ή στα ελληνικά, ήταν να γίνει κι έγινε. Το ξέρω αυτό, ότι δεν είναι να γίνει δε θα γίνει. Μα εμένα το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί. Κάτι πρέπει να κάνω, κάπως να διαταράξω αυτή την απαίσια νεκρική υστερία του «δεν γίνεται τίποτα».

Βγαίνοντας στο μπαλκόνι στις 3.00 η ώρα το πρωί φωνάζοντας «Ξυπνήστε επιτέλους» παραμένει πάντα μια ρομαντική πρόκληση στο μυαλό μου, αλλά δεν παίζει γιατί συνήθως κοιμάμαι εκείνη την ώρα, κι από την άλλη, αν το έκανε κάποιος άλλος αυτό και ξυπνούσα, παίζει την επόμενη μέρα να τηλεφωνούσα στο γραφείο λέγονται ότι «Πήρα να σας πω ότι σήμερα είμαι καλά και δε μπορώ να έρθω πάλι για δουλειά.» (σημ. ατάκα δανεισμένη από Τομ Ρόμπινς). Και μετά θα πεθάνω από την πείνα γιατί δεν μπορώ να το παίξω αυτόχθων στο κέντρο της Αθήνας, φυτεύοντας μαρούλια και πατάτες.

Μήπως τελικά δεν είναι αυτή η άνοιξη για να γίνουν αυτά τα όλα? Καλή ερώτηση που επιθυμώ η απάντηση να είναι όχι. Αυτή η άνοιξη και κάθε άνοιξη, κάθε ώρα και εποχή είναι για να γίνονται τα όλα. Και μάλλον θα γίνουν, τουλάχιστον θα κάνω μια ανάλογη τελετή, στην τελική αν μου βγει χορός της βροχής θα κάτσω να βραχώ, αλλά ήδη και τόση ώρα που γράφω κάτι κάνω.

Εν κατακλείδι και αντί επιλόγου να πω το εξής: Αν είναι να γίνουν όλα, να γίνουν συνειδητά.

Καληνύχτα.

Party time!

Η επανάσταση θα ξεκινήσει από μεθυσμένους, αλλόφρονες ανθρώπους που θα χορεύουν ασταμάτητα. Ξεκινώντας από ένα συμφωνημένο μέρος για πάρτι, ο ρυθμός θα ζαλίσει τον υπόλοιπο κόσμο, όταν θα ανοίξουν οι πόρτες και χορεύοντας όλοι θα ξυπνήσουν τον κοιμισμένο σταθερό αέρα της ατμόσφαιρας, βγαίνοντας έξω και κατακλύζοντας, αρχικά, τον περιβάλλοντα χώρο.

Βάλτε να πιούμε, πάμε να χορέψουμε.

Ψήνεστε?

info @ vague tourist


Παίζει και banner




Το νου σας!

Έκλειψη ηλίου 29/03 - Best case scenario

Η έκλειψη να ήταν ολικά ορατή από Αθήνα. Να μην ερχόμουν καθόλου για δουλειά. 12.00 θα την έκανα για παραλία. Κάπου όπου θα παιζόταν πάρτι-Έκλειψη, κι έτσι. Μουσικές, πιώματα, κλπ απαραίτητα. Ρουχισμός ελαφρύς και χωρίς παπούτσια. Χορός στην αμμουδιά. Απαραίτητα αντιηλιακή κρέμα προσώπου και γυαλιά ειδικά για να παρατηρεί κανείς την έκλειψη με ασφάλεια. Χωρίς κανένα σύννεφο στον ουρανό. Με ελαφριά ανοιξιάτικη αύρα που παίζει με τη μυρωδιά της θάλασσας. Ιεροτελεστικά παρακολούθηση της πορείας Ήλιου-Σελήνης, χωρίς θορύβους. Με την ολοκλήρωση του φαινομένου, δυνατές μουσικές, party-time, χορός και πιώμα μέχρι το βράδυ. Η γιορτή της νίκης του φωτός. Κανένας δράκος δε θα καταπιεί τον ήλιο. Στο τέλος μαγικό ηλιοβασίλεμα, ενός ήλιου που κατάφερε να επιζήσει από την αφάνεια, όπως κάθε φορά. Ένας ήλιος που πάει να ξεκουραστεί κοντά στο Βασίλειο της Χρυσομαλλούσας Πριγκίπισσας, βάφoντάς τον κόκκινο κάθε φορά που περνάει από κει.

Πραγματικότητα:
Το ποσοστό κάλυψης του ηλιακού δίσκου θα φτάσει το 85% στην Αθήνα.
9.00 θα είμαι στο γραφείο. 12.30 θα την κάνω με ελαφρά, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται παραίτηση. Ένα μπουκάλι κρασί. Γυαλιά για την έκλειψη. Αρχαία Αγορά. Ξάπλα στο γρασίδι ή σε καμιά καβάτζα αρχαία πέτρα. Τουλάχιστον μέχρι τις 15.00.

Παραλήρημα:
Θα το δω όλο αυτό το ταξίδι στον ουρανό, ένα moonchild που ξέπεσε στην ημέρα και στη αφάνεια, μέχρι που αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο, να τον κρύψει, να βγει μπροστά. Σε κάποια μέρη, θα τον κρύψει εντελώς και τότε δεν θα φαίνεται ούτε αυτό, ούτε ο ήλιος. Αντιπαράθεση που οδηγεί στο μηδέν. Κανένας νικητής δε υπάρχει στους πολέμους και στους καβγάδες. Το moonchild που θέλησε να μπλέξει με τον ήλιο, θα τα παρατήσει και θα φύγει. Θα ξαναπάει στη νύχτα του, γεμίζοντας κι αδειάζοντας τα βράδια των ερωτευμένων και των αδέσποτων σκυλιών.

Θα ήθελα να μπορούσα να έβλεπα την Αφροδίτη αύριο. Αλλά από εδώ που είμαι δεν θα φαίνεται, θα κρύβεται πίσω από τις ανοιξιάτικες ακτίνες του ήλιου που θα αντιστέκονται στην κάλυψη. Θα φανεί, όμως, αργότερα το απόγευμα, όταν αυτός θα κατηφορίσει στη Δύση και θα αφήσει τις σκιές να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις γωνίες.

Και αύριο πάλι, ο ίδιος ήλιος θα λάμψει την επανάληψη της άδικης ρουτίνας που καταστρέφει κάθε ικανότητα ζωής, που πήζει το μυαλό μας μπροστά σε οθόνες προθεσμιών και εκτάκτων δελτίων ειδήσεων. Θα την αλλάξουμε, άραγε, ποτέ τη ζωή? αναρωτιούνται οι ετοιμοθάνατοι πριν γίνουν ένα μαζί της, αυτής της σύγχρονης ζωής. Δεν είναι άλλο παρά ένα κομμάτι της ζούγκλας του κόσμου που αφήνει τη φαντασία να σβήσει σαν αποτσίγαρο ή χειρότερα δεν την αφήνει να ανάψει καν, σαν κακώς στριμμένο τσιγάρο.

Θέλω να πω, καλά και ωραία αυτά με τη απαίσια ζωή, αλλά αύριο θα έχει παραμύθι, κι εγώ θα κάτσω αναπαυτικά στο μυαλό μου στην καλύτερη θέση για να το δω. Μετά ας με καταπιούν όλες οι μαύρες τρύπες των απαίσιων υποχρεώσεων της, που λειτουργούν πάντα αντίθετα, απομακρύνοντας με από αυτή. Δεν με ενδιαφέρει, άρα δεν υπάρχουν.

Πυρετός το Σαββατόβραδο?? Arxedia...(Media)

Όσοι εκεί έξω αγωνιούσατε και έχετε φάει τα νύχια σας μέχρι τέλους (χεριών ? ποδιών) ηρεμήστε. Οι οδηγίες που όλοι περιμέναμε ήρθαν, όταν κοιμόμασταν (εγώ δηλαδή), σαν προφητικό όνειρο. Οπότε, το μόνο που μένει είναι η ευλαβική τήρηση του πρωτοκόλλου.

Το επικό rendez-vous που θα καταλήξει ή σε αισθησιακό Όργιο ή σε μακελειό σε φάση Battle-Royal 2, είναι εδώ, έτοιμο να σας κάνει να αναφωνήσετε Viva La Revolution (όχι, δεν είμαστε στο Παρίσι, ούτε θα τη πέσουμε πουθενά με μολότοφ).

Απαραίτητα θα πιούμε όλο το Βόσπορο (διαθέσιμο αρχικά στον Καπεταν-Μιχάλη (ή Κυρ Μιχάλη) Φειδίου 5, καθώς ανεβαίνεις την Χαριλάου Τρικούπη από την πανεπιστημίου, στα αριστερά, πριν την Ακαδημίας στις 21:30). Μετά, αφού ο Ερμής γίνεται ορθόδρομος, δε χρειάζεται κανείς να ανησυχεί, εκτός αν είναι αυτός που θα είναι κρεμασμένος ανάποδα (για την τελετουργική θυσία στο βωμό του αρχικού σκαλώματος, εεε προφητικού οράματος, για την επιτακτική ανάγκη να νοιώσουμε τον παλμό αυτού του πράγματος που μας ενώνει, που λέει κι ο Προφήτης).

Κανόνες δεν υπάρχουν, εκτός από μερικούς που υπάρχουν και αν δε τους τηρήσετε θα τιμωρηθείτε παραδειγματικά. Μελετήστε, λοιπόν, προσεκτικά τις οδηγίες και τα λέμε αυστηρά μετά τις 21.22 και 0 δεύτερα.

Τέλος, όσοι δεν έχετε πια νύχια (σσ. τα φαγωμένα από την αγωνία) βάλτε ψεύτικα και ελάτε να δείτε όλα αυτά που θα γίνουν, κι ας μη καταλάβετε τίποτα. Σημασία έχει να νοιώσουμε όλοι τον παλμό!

Οδηγίες, κανόνες και πρωτόκολλο, στην έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής.

Καλά... Τα παλικάρια είναι ότι να' ναι!

Δεν έχουν ξεφύγει απλά από τον μερικό έλεγχο, αλλά κοντεύουν να διαλύσουν το ελεγχόμενο ρυθμό όλου του σύμπαντος, και δη του greek blog-sphere.

Γι αυτό τα γουστάρουμε κυρίως!

Λοιπόν,

BLOGO-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ , SATURDAY NIGHT FEVER (μεθύσι)+(χορός)

Για περισσότερες πληροφορίες (όπως το που, την ακριβή ώρα, κλπ) μη τους ρωτήσετε, δεν έχουν ιδέα (ελπίζω αργότερα να γίνει κάτι, τώρα μας τρώνε τα μαύρια σκοτάδια), το μόνο που ξέρουν είναι το μετά και ότι απαραίτητα θα υπάρχει μεθύσι και χορός!

ΟΛΕ!!!!

- - - - - - -
IMPORTANT UPDATE:
Καθώς η ώρα περνά (ομολογουμένως δύσκολα) η αγωνία κορυφώνεται... Τι θα γίνει αύριο στις 21.30? Πιο συγκεκριμένα, ΠΟΥ θα γίνει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός????

Νέα στοιχεία βγαίνουν στη φόρα, καθώς υπάρχει καταιγιστική υποχθόνια δράση από τους συντελεστές της Οργανωτικής Επιτροπής.

Stay tuned!

Για τη σκουριά

Κι αν λείπω μπορώ να είμαι εδώ και να αναπνέω αργά την παγωμένη ατμόσφαιρα ρουφώντας με υπομονή όσα έρχονται και φεύγουν. Έτσι ξεχνώ τη ζωή μου, με μια καλή ευκαιρία μπόλικης δουλειάς, και το μόνο που με νοιάζει είναι να πηγαίνω το πρωί στο γραφείο, να αγχώνομαι, να τσακώνομαι, να τη λέω στα αφεντικά, να συνεργάζομαι, e-mails, τηλέφωνα, και όλα πάλι από την αρχή, μέχρι το βράδυ, αργά, που θα φύγω πάντα τελευταία και θα πάω να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμά μου.

Έρχεται βέβαια και το σαββατοκύριακο και εκεί δε ξέρω τι να κάνω. Μέσα στο πανικό χαίρομαι που θα κοιμάμαι όλη μέρα και μετά τόσα βιβλία έχω συντροφιά, σα νερό κυλάει και το σαββατοκύριακο, και πάλι τη Δευτέρα θα δουλεύω πολύ. Έκανα το λάθος όμως ένα Σάββατο να βγω, και δε πρόλαβα να πιω όπως πίνω, στα τρία κρασιά μέθυσα άσχημα γιατί η ψυχολογία μου δεν είναι καλή και εύκολα με παίρνει από κάτω, ασυναίσθητα. Κι ας είχα μασκαρευτεί μαύρη-νεράιδα-ινδιάνα.

Προς τι όλη αυτή η αντίδραση δε ξέρω, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω είμαι πάντα ευτυχισμένη, ακόμα και τώρα που έχω -και με έχουν- ξεχάσει τα πάντα. Είναι ωραία, θα έρθει η άνοιξη, θα γίνω καλά και θα πίνω όπως παλιά χωρίς να μεθάω άσχημα, θα μεθάω πάλι καλά.

Ανατέλλω αργά από τα σκοτάδια, τώρα είμαι μια μικρή υποψία, αύριο θα είμαι λίγο μεγαλύτερη. Η ζωή μου κυλάει, σχεδόν γάργαρα, δε ξέρω που οφείλονται όλα αυτά. Τι σκοπό έχουν, τι ρυθμό. Μια βουτιά φαντάζουν, σε γαλανά νερά, με κρυφούς καρχαρίες, αλλά ως γνωστόν κανένας καρχαρίας δε μπορεί να φάει κάτι οριζόντιο, όσο μεγάλα σαγόνια κι αν έχει.

Η φλυαρία μου παράγει έναν ρυθμό αλλόκοτο. Είναι το σήμα κατατεθέν μου, μαζί με το γέλιο που λαχταράει τους ανυποψίαστους άτυχους που θα βρεθούν κοντά μου σε μια τέτοια λάθος στιγμή. Επίσης και τα φτερά μου, μη ξεχνιόμαστε. Αλλά βλέπω την ώρα, 8:19 και καταλαβαίνω ένα από το πιο πολύπλοκα νοήματα του κόσμου. Αυτή η άνω-κάτω τελεία, χωρίζει σχεδόν τέλεια το 8, το οποίο αν είχε το 1 θα γινόταν άνετα 9. Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα αντικρούσει ένα τέτοιο ατράνταχτο επιχείρημα.

Τελειώνοντας, θέλω να δηλώσω ότι με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο προχθές όταν ήρθε, απρόσκλητα πάντα, και μου είπε ότι με αγαπάει. Δυστυχώς όμως, το επιχείρημά του μπάζει νερά από παντού και το τραντάζω άνετα. Ωστόσο, η αγάπη είναι ωραίο πράγμα και ναι, πολύ το χάρηκα.

Is love in the air?

Η ξύλινη βεράντα και το φεγγάρι

Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να βρεθώ κατάματα με το όραμά μου, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα στο προπύργιο της ανελέητης χρυσής ερήμου της ύπαρξης μου, όπου ο αέρας χαμογελάει και κοροϊδεύει τη σκόνη κι εγώ λιώνω στα σαφώς ερωτικά χάδια του ήλιου.

Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.

Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.

Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.

Υπέρ-κόπωση.

Υπέρ-βολή.

Υπέρ-ωρίες.

Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.

Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.

Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.

Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:

«Τώρα όταν έφτασα στην προεξοχή που με είχε τρομάξει, μου φαινόταν απλά παιχνίδι και πλάκα, πηδούσα ανάλαφρα και αναπηδούσα και χόρευα και είχα στα αλήθεια συνειδητοποιήσει ότι δε μπορείς να πέσεις απ’ το βουνό. Αν μπορείς να πέσεις ή όχι από το βουνό δε το ξέρω, αλλά είχα πιστέψει ότι δε μπορείς. Έτσι μου είχε καρφωθεί».

Οι αλήτες του Ντάρμα, Τζακ Κέρουακ

"Stuck in the sky"

Ανάμεσα στο ροζ και το βαθύ μελιτζανί προσπαθώ να βρω λίγο φως. Ανάβω κι ένα κερί στην άκρη, φωτίζει κάπως το δωμάτιο, ίσως να ήταν καλύτερα αν ήμουν καλοκαίρι σε μια καυτή αμμουδιά κι αυτό ήταν ένα τεράστιο κερί για τα κουνούπια τα βράδια. Αλλά, εδώ στην φρικτή πραγματικότητα, απλά μαζεύει σκόνη πάνω στο τραπεζάκι, είναι λεπτό, ελαφρά αρωματικό αλλά κυρίως επιτελεί ένα σημαντικό έργο: μου δίνει τον χώρο να απλώσω τη φαντασία μου. Η μικρή του φλόγα αντισταθμίζει ότι άλλο υλικό σκονισμένο με περιβάλλει και στην μικρή αυτή φωτίτσα λαμβάνουν χώρα όλα τα μαγικά που δε λαμβάνουν χώρα πλέον στην καθημερινότητά μου.

Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: Πάμε!!!

Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.

Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.

Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.

Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).

Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"

Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.



When your stars are baked,
And your rivers fly,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,

When your castle breaks,
And your feet are dry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,

Do you believe, when you're high,
That your life is tried,

Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,

When your moon is fake,
And your mermaids cry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,

When your tunnel fades,
And your guide is shy,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,

Do you believe, when you're high,
That your life is tried,

Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~

Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~

S.O.A.D. - Peep-hole

Πνιγηρό το χιόνι...

Με πνίγει το χιόνι και το σπίτι μου. Δύο μέρες τώρα, με πνίγει ο παγωμένος αέρας. Δύσκολα αρθρώνω λέξεις. Στέκω, λοιπόν, κι αφουγκράζομαι. Κάπου βαθιά μέσα στη γη έχει ξεκινήσει την επανάστασή της η Άνοιξη. Προετοιμάζει το έδαφος να έρθει ο καυτός κόκκινος ήλιος να πάρει μαζί του όλα τα χειμωνιάτικα που έπρεπε να γίνουν έτσι. Σε μια ζωή που τα κανονίζει αλλιώς, με ανθρώπους που βλέπουν άλλα, με χαστούκια και πολλές απογοητεύσεις, γυρίζω το κεφάλι στον ουρανό κι ας με πεθαίνει το χιόνι. Κάπου εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα κρύβεται αυτός που σε λίγο καιρό θα έρθει να με ανάψει.

Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς

Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά
προφίλ θανάτου σ' ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη

Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου
έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης
ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης
προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου

Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα
σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει
την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα

Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα
μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.

Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι

Το έλκηθρο

- Το έλκηθρο είναι ένα άχρηστο μέσον για το καλοκαίρι.

- Τι λες;

- Εμείς πάντως ξέρουμε ότι μετά το σεισμό και τη δυνατή βροχή βγαίνουν οι ψηλές σκιές των ανθρώπων με τα πολύχρωμα πάνινα παπούτσια και το χορό τους που ξεκλειδώνει τις απορίες μας.
Καμία αιχμή για τις αυτοκρατορίες που χάθηκαν.
Εδώ απλά και μόνο μιλάει ένας ρυθμός ελαφρύς, γλυκός και το ίδιο το γιαπωνέζικο σώμα μας.

- Το νερό;

- Το νερό, τι;

- Να... αυτό που μπαίνει κάτω από την πόρτα, είναι...

- Ναι! Είναι από τους πάγους που λιώνουν.

- Ώρα να του δίνουμε.

- Θέλεις να μεθύσω το βράδυ;

- Δε γαμιέται!

Το έλκηθρο - Lost bodies

Να θυμηθώ

Να θυμηθώ να μην αγκαλιάσω ξανά κανενός είδους μήνυμα. Είναι μπάσταρδα μαγεμένα, έρχονται δίπλα σου νωχελικά με ένα κόκκινο αθώο παιδικό χαμόγελο τάχα έχουν την ανάγκη σου, θέλουν περίθαλψη και μια αγκαλιά. Και καλά να μην ξεχαστούν.

Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.

Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.

Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.

Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?

Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?

Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.

Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.

Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.

Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει κάτι και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.

Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.

Δύο τραγούδια για το 2006

Φεύγει πανικόβλητο το 2005, προσπαθώντας να πάρει μαζί του όσα έφερε. Εμείς πάντως ξέρουμε ότι τα καλά θα τα κρατήσουμε θησαυρό στη καρδιά μας σαν ονειρικές αναμνήσεις και στα άσχημα θα γυρίσουμε τη πλάτη, αγνοώντας την ύπαρξή τους, κι έτσι θα εξαφανιστούν στη λήθη του αόριστου χρόνου.

Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για

όλη την ομορφιά του κόσμου, που είναι μπροστά μας και κάθε λογής γεγονότα απρόοπτα μπορούν να συμβούν, που θα μας καταπλήξουν και που, μόνο και μόνο επειδή θα συμβούν, θα μας κάνουν ευτυχισμένους που είμαστε ζωντανοί για να τα δούμε.*

Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.

Το γράμμα - Σ. Μάλαμας
(εξαιρετικά αφιερωμένο)

Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια


- - - - - - -
Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου
(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)

Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς

Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα.


Πολύ καλή χρονιά σε όλους!

-------
*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο

...ανάβουν-σβήνουν...

Αποφάσισα ότι δε θέλω τίποτα για τις γιορτές. Έτσι κι αλλιώς, μου τη σπάνε. Είναι ένα ψέμα, όμορφα αμπαλαρισμένο με κόκκινες κορδέλες κι ασημόχαρτα. Δε τα θέλω αυτά, με κάνουν να ασφυκτιώ. Ένα δρόμο θέλω να αρχίσω μέσα στο κρύο να τρέχω και να φωνάζω. Καλοκαίρι θέλω, να απαλλαγώ από το φρικτό χριστουγεννιάτικο χιόνι.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.

Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.

Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.

Μαζί ποτέ.

Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.

Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.

Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.

Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.

Καλά Χριστούγενννα...

Υπάρχουν πολλά φαντάσματα γύρω μου. Όλοι οι δραπέτες των ονείρων μου άρχισαν να με επισκέπτονται σταδιακά από νωρίς το απόγευμα. Πάλι θυμάμαι όσα νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Μα, είναι αλήθεια τελικά, δε γερνάει ο πόνος. Μόνο καμιά φορά κοιμάται και νομίζεις έφυγε. Και ούτε μοιράζεται. Ενίοτε κολυμπά με τα παγάκια στο ποτήρι των αναστεναγμών, αυτό που τώρα υψώνω για να πω "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"(?)

Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.

Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.

Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.

Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
Κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαίς, ν' ανατριχιάζεις

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.

Είναι που όλα ήρθαν αργά - Διάφανα Κρίνα

Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...