Κι αν λείπω μπορώ να είμαι εδώ και να αναπνέω αργά την παγωμένη ατμόσφαιρα ρουφώντας με υπομονή όσα έρχονται και φεύγουν. Έτσι ξεχνώ τη ζωή μου, με μια καλή ευκαιρία μπόλικης δουλειάς, και το μόνο που με νοιάζει είναι να πηγαίνω το πρωί στο γραφείο, να αγχώνομαι, να τσακώνομαι, να τη λέω στα αφεντικά, να συνεργάζομαι, e-mails, τηλέφωνα, και όλα πάλι από την αρχή, μέχρι το βράδυ, αργά, που θα φύγω πάντα τελευταία και θα πάω να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμά μου.
Έρχεται βέβαια και το σαββατοκύριακο και εκεί δε ξέρω τι να κάνω. Μέσα στο πανικό χαίρομαι που θα κοιμάμαι όλη μέρα και μετά τόσα βιβλία έχω συντροφιά, σα νερό κυλάει και το σαββατοκύριακο, και πάλι τη Δευτέρα θα δουλεύω πολύ. Έκανα το λάθος όμως ένα Σάββατο να βγω, και δε πρόλαβα να πιω όπως πίνω, στα τρία κρασιά μέθυσα άσχημα γιατί η ψυχολογία μου δεν είναι καλή και εύκολα με παίρνει από κάτω, ασυναίσθητα. Κι ας είχα μασκαρευτεί μαύρη-νεράιδα-ινδιάνα.
Προς τι όλη αυτή η αντίδραση δε ξέρω, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω είμαι πάντα ευτυχισμένη, ακόμα και τώρα που έχω -και με έχουν- ξεχάσει τα πάντα. Είναι ωραία, θα έρθει η άνοιξη, θα γίνω καλά και θα πίνω όπως παλιά χωρίς να μεθάω άσχημα, θα μεθάω πάλι καλά.
Ανατέλλω αργά από τα σκοτάδια, τώρα είμαι μια μικρή υποψία, αύριο θα είμαι λίγο μεγαλύτερη. Η ζωή μου κυλάει, σχεδόν γάργαρα, δε ξέρω που οφείλονται όλα αυτά. Τι σκοπό έχουν, τι ρυθμό. Μια βουτιά φαντάζουν, σε γαλανά νερά, με κρυφούς καρχαρίες, αλλά ως γνωστόν κανένας καρχαρίας δε μπορεί να φάει κάτι οριζόντιο, όσο μεγάλα σαγόνια κι αν έχει.
Η φλυαρία μου παράγει έναν ρυθμό αλλόκοτο. Είναι το σήμα κατατεθέν μου, μαζί με το γέλιο που λαχταράει τους ανυποψίαστους άτυχους που θα βρεθούν κοντά μου σε μια τέτοια λάθος στιγμή. Επίσης και τα φτερά μου, μη ξεχνιόμαστε. Αλλά βλέπω την ώρα, 8:19 και καταλαβαίνω ένα από το πιο πολύπλοκα νοήματα του κόσμου. Αυτή η άνω-κάτω τελεία, χωρίζει σχεδόν τέλεια το 8, το οποίο αν είχε το 1 θα γινόταν άνετα 9. Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα αντικρούσει ένα τέτοιο ατράνταχτο επιχείρημα.
Τελειώνοντας, θέλω να δηλώσω ότι με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο προχθές όταν ήρθε, απρόσκλητα πάντα, και μου είπε ότι με αγαπάει. Δυστυχώς όμως, το επιχείρημά του μπάζει νερά από παντού και το τραντάζω άνετα. Ωστόσο, η αγάπη είναι ωραίο πράγμα και ναι, πολύ το χάρηκα.
Is love in the air?
9.3.06
14.2.06
Η ξύλινη βεράντα και το φεγγάρι
Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να βρεθώ κατάματα με το όραμά μου, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα στο προπύργιο της ανελέητης χρυσής ερήμου της ύπαρξης μου, όπου ο αέρας χαμογελάει και κοροϊδεύει τη σκόνη κι εγώ λιώνω στα σαφώς ερωτικά χάδια του ήλιου.
Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.
Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.
Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.
Υπέρ-κόπωση.
Υπέρ-βολή.
Υπέρ-ωρίες.
Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.
Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.
Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.
Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:
Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.
Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.
Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.
Υπέρ-κόπωση.
Υπέρ-βολή.
Υπέρ-ωρίες.
Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.
Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.
Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.
Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:
«Τώρα όταν έφτασα στην προεξοχή που με είχε τρομάξει, μου φαινόταν απλά παιχνίδι και πλάκα, πηδούσα ανάλαφρα και αναπηδούσα και χόρευα και είχα στα αλήθεια συνειδητοποιήσει ότι δε μπορείς να πέσεις απ’ το βουνό. Αν μπορείς να πέσεις ή όχι από το βουνό δε το ξέρω, αλλά είχα πιστέψει ότι δε μπορείς. Έτσι μου είχε καρφωθεί».
Οι αλήτες του Ντάρμα, Τζακ Κέρουακ
28.1.06
"Stuck in the sky"
Ανάμεσα στο ροζ και το βαθύ μελιτζανί προσπαθώ να βρω λίγο φως. Ανάβω κι ένα κερί στην άκρη, φωτίζει κάπως το δωμάτιο, ίσως να ήταν καλύτερα αν ήμουν καλοκαίρι σε μια καυτή αμμουδιά κι αυτό ήταν ένα τεράστιο κερί για τα κουνούπια τα βράδια. Αλλά, εδώ στην φρικτή πραγματικότητα, απλά μαζεύει σκόνη πάνω στο τραπεζάκι, είναι λεπτό, ελαφρά αρωματικό αλλά κυρίως επιτελεί ένα σημαντικό έργο: μου δίνει τον χώρο να απλώσω τη φαντασία μου. Η μικρή του φλόγα αντισταθμίζει ότι άλλο υλικό σκονισμένο με περιβάλλει και στην μικρή αυτή φωτίτσα λαμβάνουν χώρα όλα τα μαγικά που δε λαμβάνουν χώρα πλέον στην καθημερινότητά μου.
Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: Πάμε!!!
Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.
Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.
Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.
Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).
Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"
Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.
When your stars are baked,
And your rivers fly,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your castle breaks,
And your feet are dry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
When your moon is fake,
And your mermaids cry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your tunnel fades,
And your guide is shy,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
S.O.A.D. - Peep-hole
Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: Πάμε!!!
Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.
Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.
Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.
Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).
Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"
Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.
When your stars are baked,
And your rivers fly,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your castle breaks,
And your feet are dry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
When your moon is fake,
And your mermaids cry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your tunnel fades,
And your guide is shy,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
S.O.A.D. - Peep-hole
25.1.06
Πνιγηρό το χιόνι...
Με πνίγει το χιόνι και το σπίτι μου. Δύο μέρες τώρα, με πνίγει ο παγωμένος αέρας. Δύσκολα αρθρώνω λέξεις. Στέκω, λοιπόν, κι αφουγκράζομαι. Κάπου βαθιά μέσα στη γη έχει ξεκινήσει την επανάστασή της η Άνοιξη. Προετοιμάζει το έδαφος να έρθει ο καυτός κόκκινος ήλιος να πάρει μαζί του όλα τα χειμωνιάτικα που έπρεπε να γίνουν έτσι. Σε μια ζωή που τα κανονίζει αλλιώς, με ανθρώπους που βλέπουν άλλα, με χαστούκια και πολλές απογοητεύσεις, γυρίζω το κεφάλι στον ουρανό κι ας με πεθαίνει το χιόνι. Κάπου εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα κρύβεται αυτός που σε λίγο καιρό θα έρθει να με ανάψει.
Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς
Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά
προφίλ θανάτου σ' ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη
Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου
έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης
ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης
προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου
Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα
σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει
την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα
Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα
μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.
Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι
Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς
Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά
προφίλ θανάτου σ' ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη
Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου
έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης
ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης
προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου
Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα
σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει
την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα
Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα
μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.
Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι
10.1.06
Το έλκηθρο
- Το έλκηθρο είναι ένα άχρηστο μέσον για το καλοκαίρι.
- Τι λες;
- Εμείς πάντως ξέρουμε ότι μετά το σεισμό και τη δυνατή βροχή βγαίνουν οι ψηλές σκιές των ανθρώπων με τα πολύχρωμα πάνινα παπούτσια και το χορό τους που ξεκλειδώνει τις απορίες μας.
Καμία αιχμή για τις αυτοκρατορίες που χάθηκαν.
Εδώ απλά και μόνο μιλάει ένας ρυθμός ελαφρύς, γλυκός και το ίδιο το γιαπωνέζικο σώμα μας.
- Το νερό;
- Το νερό, τι;
- Να... αυτό που μπαίνει κάτω από την πόρτα, είναι...
- Ναι! Είναι από τους πάγους που λιώνουν.
- Ώρα να του δίνουμε.
- Θέλεις να μεθύσω το βράδυ;
- Δε γαμιέται!
Το έλκηθρο - Lost bodies
4.1.06
Να θυμηθώ
Να θυμηθώ να μην αγκαλιάσω ξανά κανενός είδους μήνυμα. Είναι μπάσταρδα μαγεμένα, έρχονται δίπλα σου νωχελικά με ένα κόκκινο αθώο παιδικό χαμόγελο τάχα έχουν την ανάγκη σου, θέλουν περίθαλψη και μια αγκαλιά. Και καλά να μην ξεχαστούν.
Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.
Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.
Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.
Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?
Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?
Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.
Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.
Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.
Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει κάτι και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.
Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.
Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.
Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.
Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.
Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?
Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?
Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.
Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.
Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.
Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει κάτι και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.
Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.
31.12.05
Δύο τραγούδια για το 2006
Φεύγει πανικόβλητο το 2005, προσπαθώντας να πάρει μαζί του όσα έφερε. Εμείς πάντως ξέρουμε ότι τα καλά θα τα κρατήσουμε θησαυρό στη καρδιά μας σαν ονειρικές αναμνήσεις και στα άσχημα θα γυρίσουμε τη πλάτη, αγνοώντας την ύπαρξή τους, κι έτσι θα εξαφανιστούν στη λήθη του αόριστου χρόνου.
Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για
Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.
Το γράμμα - Σ. Μάλαμας
(εξαιρετικά αφιερωμένο)
Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
- - - - - - -
Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου
(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα.
Πολύ καλή χρονιά σε όλους!
-------
*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο
Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για
όλη την ομορφιά του κόσμου, που είναι μπροστά μας και κάθε λογής γεγονότα απρόοπτα μπορούν να συμβούν, που θα μας καταπλήξουν και που, μόνο και μόνο επειδή θα συμβούν, θα μας κάνουν ευτυχισμένους που είμαστε ζωντανοί για να τα δούμε.*
Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.
Το γράμμα - Σ. Μάλαμας
(εξαιρετικά αφιερωμένο)
Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
- - - - - - -
Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου
(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα.
Πολύ καλή χρονιά σε όλους!
-------
*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο
25.12.05
...ανάβουν-σβήνουν...
Αποφάσισα ότι δε θέλω τίποτα για τις γιορτές. Έτσι κι αλλιώς, μου τη σπάνε. Είναι ένα ψέμα, όμορφα αμπαλαρισμένο με κόκκινες κορδέλες κι ασημόχαρτα. Δε τα θέλω αυτά, με κάνουν να ασφυκτιώ. Ένα δρόμο θέλω να αρχίσω μέσα στο κρύο να τρέχω και να φωνάζω. Καλοκαίρι θέλω, να απαλλαγώ από το φρικτό χριστουγεννιάτικο χιόνι.
Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.
Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.
Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.
Μαζί ποτέ.
Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.
Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.
Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.
Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.
Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.
Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.
Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.
Μαζί ποτέ.
Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.
Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.
Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.
Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.
24.12.05
Καλά Χριστούγενννα...
Υπάρχουν πολλά φαντάσματα γύρω μου. Όλοι οι δραπέτες των ονείρων μου άρχισαν να με επισκέπτονται σταδιακά από νωρίς το απόγευμα. Πάλι θυμάμαι όσα νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Μα, είναι αλήθεια τελικά, δε γερνάει ο πόνος. Μόνο καμιά φορά κοιμάται και νομίζεις έφυγε. Και ούτε μοιράζεται. Ενίοτε κολυμπά με τα παγάκια στο ποτήρι των αναστεναγμών, αυτό που τώρα υψώνω για να πω "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"(?)
Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.
Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.
Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.
Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...
Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...
Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.
Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.
Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.
Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...
Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
Κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαίς, ν' ανατριχιάζεις
Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.
Είναι που όλα ήρθαν αργά - Διάφανα Κρίνα
Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...
16.12.05
Απόψε έχουμε γιορτή...
Τον τελευταίο μου έρωτα και την ευπρέπεια.Βασίλης Λαλιώτης
Ένα μέλλον στις επιθυμίες των άλλων.
Και πολλά σαββατόβραδα, εξημερωμένα στο ποτό και τις επιθετικές ατάκες.
ΟΛΑ να τα πάρει ποτάμι η άσφαλτος του σεληνόφωτος.
8.12.05
Γιατί τα παιδικά χαμόγελα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη...
Δελτίο Τύπου - Ετήσιο Bazaar των Δρόμων Ζωής
Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η Magica de Spell και έχει μεγάλη αγωνία, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!
Το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου, διοργανώνουν το ετήσιο bazaar τους οι Δρόμοι ζωής.
Οι Δρόμοι ζωής είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, εγκεκριμένη από το κράτος για το φιλανθρωπικό της έργο. Απέκτησαν νομική υπόσταση το Μάιο του 2000 (αρ. καταστατικού 524/2000) και ιδρύθηκαν από τον Κώστα Βαρλά και την Μάτα (Σταματίνα) Αγγελοπούλου - Βαρλά. Άτυπα όμως έχουν ξεκινήσει την δραστηριότητά τους από το 1996.
Οι Δρόμοι Ζωής ασχολούνται με την κοινωνική ένταξη των μουσουλμάνων τουρκόφωνων οικογενειών που ζουν στο Γκάζι. Το κύριο πρόβλημα που έχουν αυτές οι οικογένειες (πέραν του δεδομένου ρατσισμού που υφίστανται) είναι ότι λόγω αναλφαβητισμού των γονέων και λόγω του ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν ελληνικά, δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου, με αποτέλεσμα να τα παρατάνε στη μέση του Δημοτικού και να καταλήγουν να πλένουν τζάμια και να πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια. Ο Κώστας και η Μάτα ξεκίνησαν βοηθώντας οι ίδιοι τα παιδιά στα μαθήματα και σιγά - σιγά συσπείρωσαν μια ομάδα εθελοντών που βοηθάνε τα παιδιά στα μαθήματά τους.
Αυτοί τη στιγμή, οι Δρόμοι Ζωής έχουν καταφέρει να έχουν στο Κέντρο επικοινωνίας τους, παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και το έχουν βάλει πείσμα να πάνε στο Πανεπιστήμιο. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Το κέντρο φιλοξενεί μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης των μητέρων που υποστηρίζεται κι αυτή από εθελοντές ψυχολόγους. Διοργανώνει τακτικά μαθήματα αγγειοπλαστικής για τις γυναίκες ώστε να μάθουν μια τέχνη που μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα εισόδημα. Επιπλέον έχουν κατά καιρούς διοργανώσει ομαδικούς εμβολιασμούς των παιδιών σε συνεργασία με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενημερώσεις για διάφορα θέματα (AIDS κλπ).
Η διαφορά των δρόμων από άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν διακινούν χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά είναι μια οργάνωση αποκλειστικά βασισμένη στον εθελοντισμό. Για την επιτυχία τους σ'αυτόν τον τομέα, βραβεύτηκαν με τον έπαινο "νησίδες ποιότητας συλλογικής δράσης" σε έναν διαγωνισμό που συνδιοργάνωσαν η "Κίνηση πολιτών για μια ανοικτή κοινωνία" και το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών", το Νοέμβριο του 2000 και την βράβευση έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Το Παζάρι που γίνεται το Σαββατοκύριακο θα είναι ανοιχτό και τις δύο ημέρες από τις 10:00 έως τις 20:00 και θα στεγαστεί στην οδό Περσεφόνης 49, στον 3 όροφο.Όσοι μας επισκεφθούν μπορούν να βρούν εξαιρετικά αξιόλογα πράγματα: Εξαιρετικά χριστουγεννιάτικα στεφάνια και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια χειροποίητα, σπιτικά καλούδια φτιαγμένα από μαμάδες γιαγιάδες και εργένηδες, γλυκά, πίτες, κονσέρβες, λικέρ και ζεστό κρασί με μυρωδικά ή καφέ για να τα συνοδέψουν, (πολλά από αυτά έχουν προσφερθεί από την ηλεκτρονική παρέα του ερασιτεχνικού site για την κουζίνα www.hungry.gr, που για δεύτερη συνεχή χρονιά στηρίζει το bazaar των Δρόμων Ζωής), χειροποίητα κοσμήματα, γλυκά και εδέσματα από την ανατολή. Θα υπάρχει μια γωνιά με καλλυντικά που προσφέρει η seventeen και για όσες κυρίες αγοράσουν καλλυντικά θα προσφέρεται δωρεάν και ένα μακιγιάζ από ειδικευμένη αισθητικό που θα γίνεται επί τόπου στα πλαίσια του bazaar.
Θα υπάρχουν ακόμη έργα αγγειοπλαστικής των γυναικών και χειροτεχνίες των παιδιών της περιοχής, ώστε να μπορεί να δει ο κόσμος τη δουλειά τους.
Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η Magica de Spell και έχει μεγάλη αγωνία, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!
5.12.05
"Calm like a bomb"
Νοσταλγικές αναμνήσεις από μέρες ευτυχίας που δεν ήρθαν ποτέ, μόνο σαν φαντάσματα καλούν κοντά τους κάθε μου θύμηση, κάθε μακρινή υπόσχεση. "Όταν μεγαλώσω, θα κάνω αυτό, κι εκείνο, και το άλλο..." γεμίζοντας μια ζωή με "άλλα" πολλά. Έτσι πλέον είναι δύσκολο να περπατήσω κανονικά, όλα τα όλα σέρνονται πιασμένα άτσαλα από πάνω μου. Κι εγώ αντί να ελευθερωθώ, τα κρατάω όλα τόσο σφικτά, μόνο για να έχουν νόημα τα φαντάσματα που περιφέρονται πέρα δώθε στο μικρό μου δωμάτιο, στη φυλακή του είναι μου.
Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.
Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.
Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!
Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.
Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:
Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.
Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.
Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!
Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.
Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:
Θέλω να κουβεντιάσω σ' ένα καφενείο
που να χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κι η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
και ας μη πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που ναι βρώμικα
και γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και συ να σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω από το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω - έτσι για να σε λιανίσω -
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δε θα σαι απ' αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
... βεργούλες και με δείρανε...
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.
Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες.
Κατερίνα Γώγου
25.11.05
Αιχμαλωσία
Είμαι αιχμάλωτη των επιθυμιών μου. Θύμα του βίαιου εαυτού μου. Η παρόρμηση είναι προσταγή. Ειδικά αυτή που αναφέρεται στο μέλλον, που δεν έρχεται και τρέχω τρελή να το συναντήσω, 200 χιλιόμετρα μακριά από δώ που πίνω τώρα, θα γίνει παρόν και μάλιστα χωρίς κανείς από τους παρευρισκόμενους να το καταλάβει, θα γίνει ένα ασήμαντο παρελθόν, από αυτά που δεν θυμάμαι, γιατί -πάλι- είχα πιει παραπάνω... Αιχμάλωτη και στην αλκοόλη, λοιπόν.
Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.
Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.
Παρ' όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η νύχτα μ' έβρισκε πάντα απροετοίμαστο ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου, έχουν μια μυστηριώδη τύχη που μας ξεπερνά και γενικά τ' ανθρωπιστικά αισθήματα δε σ' ανεβάζουν ψηλά, το πολύ να φτάσεις ώς τη λαιμητόμο ή έστω ώς το παράθυρο μιας γυναίκας με κόκκινα μαλλιά, και λέω κόκκινα γιατί αγαπώ το μέλλον, όπως και τα φαρμακεία τη νύχτα μοιάζουν με φανταστικές εξόδους κι οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν, κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι, έτσι ξεχειμωνιάζω καλύτερα ή στα σπίτια που μ' έδιωχναν άφηνα πάντα πίσω απ' την πόρτα ένα τσεκούρι.
Aλλά οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια, όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας.
19.11.05
Καταρχήν
Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο, όλα
όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.
Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.
Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.
Πεθαίνοντας στο πλάι σου...
όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.
Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.
Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.
Πεθαίνοντας στο πλάι σου...
15.11.05
Θα έρθει... Μάλλον απροειδοποίητα...
Απροειδοποίητα θα έρθει. Θα με πλησιάσει δίχως να κάνει κανένα παράξενο ήχο, κανένα ήχο που να προκαλέσει ανησυχία στο περιβάλλον που θα παρομοιάζεται εύστοχα σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λακκούβας με νερό στην άκρη του δρόμου, έχοντας όμως ανεπαίσθητες ρίγες από πιθανό θρόισμα του αέρα στην ήρεμη κατά τα άλλα επιφάνειά της. Κάπως έτσι, ο αέρας θα συσπαστεί ξαφνικά, όχι όμως βίαια, μα σαν ένα αόρατο χάδι να τον άγγιξε βιαστικά, και τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να με πλησιάσει.
Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").
Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.
Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.
Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.
Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.
Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").
Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.
Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.
Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.
Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.
14.11.05
Πειραματισμοί
... ας πειραματιστούμε λοιπόν. Το πιο κατάλληλο μέρος για να γίνει κάτι τέτοιο θα το βρείτε ακολουθώντας το link
9.11.05
Το μήνυμα
Το μήνυμα αδυνατεί να βρει τον παραλήπτη. Μάλλον είναι άτυχο. Τόσο καιρό βολοδέρνει από δω κι από κει, κάπου θα υπάρχει μια πινακίδα, ένα hint, ένα κάτι τέλος πάντων.
Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.
Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.
Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.
Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί ένα μέσο το οποίο να αγκαλιάσει το μήνυμα, να το προστατέψει από την λήθη και από τον χρόνο.
~~~~~~~~
Μήνυμα:
Αν είναι να 'ρθεις, έλα.
~~~~~~~~
Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.
Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.
Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.
Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί ένα μέσο το οποίο να αγκαλιάσει το μήνυμα, να το προστατέψει από την λήθη και από τον χρόνο.
~~~~~~~~
Μήνυμα:
Αν είναι να 'ρθεις, έλα.
~~~~~~~~
25.10.05
"Running out of time"
Μετά τα πρόωρα κρύα, επέστρεψε ο γλυκός Οκτώβρης με ανοιξιάτικες διαθέσεις. Τουλάχιστον αυτό μπορώ να καταλάβω όπως ζωγραφίζουν αυτό το μεσημέρι οι ακτίνες του ήλιου το κατά τα άλλα γκρίζο κτίριο απέναντι από το γραφείο μου.
Το γραφείο μου παραμένει σταθερά γκρίζο, κυρίως στην αίσθηση, αλλά και στα χρώματα. Το μόνο διαφορετικό χρωματικά εδώ μέσα είναι ο πορτοκαλί μαρκαδόρος που σημειώνω τις τελειωμένες δουλειές στο ημερολόγιό μου, τα κίτρινα post-it και η πορτοκαλο-κόκκινο-λευκή ζακέτα, βελούδινη και ριγέ για να ταιριάζει στην νεραϊδένια μου νοοτροπία.
Ξεχνάω την υπέροχη μέρα έξω, ξεχνάω ότι βρίσκομαι πρακτικά κάτω από την Ακρόπολη και την σούπερ ιδέα (που έξι χρόνια τώρα δεν έχω κάνει ποτέ...) να το σκάσω και να πάω για ούζα. Όχι ούζο. Ούζα. Τόσα όσα να μπορέσουν να μου ψήσουν το μυαλό όσο χρειάζεται, να καεί και κανένα εγκεφαλικό κύτταρο που την γλίτωσε μέχρι τώρα, έτσι για να επιτευχθεί το αναγκαίο και καθ' όλα απαραίτητο "κλάδεμα" και να μπει ο εγκέφαλος στη διαδικασία "μπουμπουκιάσματος"...
Ωραία, είπαμε, τα ξεχνάω όλα αυτά. Και εργάζομαι. Δεν είναι αστείο, εργάζομαι σοβαρά. Και για παρηγοριά στην απαρηγόρητη τάση μου για φυγή από δω μέσα, ανοίγω το Media Player και βάζω να ακούσω το playlist με όλα τα mp3 των αγαπημένων Madrugada. Έτσι για παρηγοριά... και συνεχίζω ακάθεκτη να εργάζομαι. Να μεταφράζω για την ακρίβεια, το υλικό μιας δε-πάει-το-μυαλό-σας-πόσο-πολύ-ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας για την αγγλική της έκδοση.
Ξαφνικά, κι εκεί που αμέριμνα έψαχνα στο λεξικό πως μεταφράζεται η γ...μένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ένας στίχος περνάει από την είσοδο του ενός αυτιού μου, και αντί να περάσει και να χαθεί στο άπειρο κολλάει στο μυαλό μου "one more late afternoon". Το ίδιο γίνεται και με ένα επόμενο στίχο "well, you just fail and fall behind". Αντανακλαστική κίνηση: Τι ακούω? Το media player αδυνατεί να απαντήσει με λέξεις, ωστόσο είναι τόσο καλό και μου δείχνει το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή "Running Out Of Time".
Σκέφτομαι "Είναι από το καινούργιο CD (The Deep End)" δεν ξέρω τους στίχους. Εμπρός καλό μου Goooogle!" Και το καλό μου Gooogle με έβγαλε στο Madrugada Fan Club και στο τμήμα με τους πολυπόθητους στίχους.
Είμαι ευτυχισμένη... Βρήκα επιτέλους τις λέξεις που περιγράφουν αυτό που με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες.
Έτσι, για να γουστάρω, το soundtrack του φθινοπώρου μου.
Το γραφείο μου παραμένει σταθερά γκρίζο, κυρίως στην αίσθηση, αλλά και στα χρώματα. Το μόνο διαφορετικό χρωματικά εδώ μέσα είναι ο πορτοκαλί μαρκαδόρος που σημειώνω τις τελειωμένες δουλειές στο ημερολόγιό μου, τα κίτρινα post-it και η πορτοκαλο-κόκκινο-λευκή ζακέτα, βελούδινη και ριγέ για να ταιριάζει στην νεραϊδένια μου νοοτροπία.
Ξεχνάω την υπέροχη μέρα έξω, ξεχνάω ότι βρίσκομαι πρακτικά κάτω από την Ακρόπολη και την σούπερ ιδέα (που έξι χρόνια τώρα δεν έχω κάνει ποτέ...) να το σκάσω και να πάω για ούζα. Όχι ούζο. Ούζα. Τόσα όσα να μπορέσουν να μου ψήσουν το μυαλό όσο χρειάζεται, να καεί και κανένα εγκεφαλικό κύτταρο που την γλίτωσε μέχρι τώρα, έτσι για να επιτευχθεί το αναγκαίο και καθ' όλα απαραίτητο "κλάδεμα" και να μπει ο εγκέφαλος στη διαδικασία "μπουμπουκιάσματος"...
Ωραία, είπαμε, τα ξεχνάω όλα αυτά. Και εργάζομαι. Δεν είναι αστείο, εργάζομαι σοβαρά. Και για παρηγοριά στην απαρηγόρητη τάση μου για φυγή από δω μέσα, ανοίγω το Media Player και βάζω να ακούσω το playlist με όλα τα mp3 των αγαπημένων Madrugada. Έτσι για παρηγοριά... και συνεχίζω ακάθεκτη να εργάζομαι. Να μεταφράζω για την ακρίβεια, το υλικό μιας δε-πάει-το-μυαλό-σας-πόσο-πολύ-ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας για την αγγλική της έκδοση.
Ξαφνικά, κι εκεί που αμέριμνα έψαχνα στο λεξικό πως μεταφράζεται η γ...μένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ένας στίχος περνάει από την είσοδο του ενός αυτιού μου, και αντί να περάσει και να χαθεί στο άπειρο κολλάει στο μυαλό μου "one more late afternoon". Το ίδιο γίνεται και με ένα επόμενο στίχο "well, you just fail and fall behind". Αντανακλαστική κίνηση: Τι ακούω? Το media player αδυνατεί να απαντήσει με λέξεις, ωστόσο είναι τόσο καλό και μου δείχνει το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή "Running Out Of Time".
Σκέφτομαι "Είναι από το καινούργιο CD (The Deep End)" δεν ξέρω τους στίχους. Εμπρός καλό μου Goooogle!" Και το καλό μου Gooogle με έβγαλε στο Madrugada Fan Club και στο τμήμα με τους πολυπόθητους στίχους.
Είμαι ευτυχισμένη... Βρήκα επιτέλους τις λέξεις που περιγράφουν αυτό που με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες.
One more early morning
One more late afternoon
Once more you're out in the wind
And once more you come in too soon
It's a long road, oh man
And it's a hard road
You wanna make sure to make all the friends that you can make
You ain't worth much more to them
Than the worth of what you give
And the worth of what you take
In this old ritual of compassion
Well, you just fail and fall behind
Now you're running
Seems to me you're running
You're running out of time
You know it ain't love
No, you know it ain't love
Unless it's eating you alive
When you're in your bed at night
No, you know it ain't love
You know there can't be no love
Unless it comes howlin' out of you
Then you know the time is right
Ah you wait so long
And now you don't know
Now you don't know what to do
Except to pray for your love
To come returning on back to you
You dry out with all of this bitterness and fear
And with every passing year
Nothing's really real to you
Except this pain that you feel
You will come to realize
That you had your day
Someday oh so long ago
When somebody came a-calling at your door
And you pretend that you were not home
Now you're running
You're running
You're running out of time
Έτσι, για να γουστάρω, το soundtrack του φθινοπώρου μου.
15.10.05
Σύννεφα Σαββάτου
Ακόμα ένα Σάββατο, βαλτό να μας αναγκάσει στον χειμώνα και το κρύο της ψυχής. Ίσως και να μην είναι έτσι και πάλι να παραπατώ στις στιγμές μου. Ένας παγετός έχει κατακλύσει την δική μου ψυχή, καμιά φλόγα δεν έχει ζωή εδώ. Κι ας είμαι από τους τυχερούς που υπάρχουν δίπλα μου ψυχές που ρίχνουν θέρμες αγάπης στο πλευρό μου, να έχω συντροφιά στο δύσκολο διάβα που με έχουν καταδικάσει αυτές οι υπέροχες αλλά άτυχες προσδοκίες μου.
Εγκλωβισμένη είμαι στο απίθανο τρανό εγώ μου. Είμαι δυστυχισμένη, η αλήθεια είναι, αλλά δε το παραδέχομαι. Δε θέλω. Ίσως έτσι να με εγκαταλείψει αυτή η απρόσκλητα χρόνια απελπισία μου.
Δεν την καλώ εγώ, αλήθεια λέω. Προσπαθώ να λέω παραμύθια και να κλέβω στιγμές μαγικές για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, και εμένα, και αυτούς που αγαπώ. Κι αυτούς που δεν αγαπώ.
Ίσως, αν από όλες τις προτάσεις αφαιρέσω το εγώ, να βγαίνουν καλύτερες αισθήσεις, καλύτερες μυρωδιές. Να ευωδιάζουν οι λέξεις ανακούφιση, γλύκα και αναμνήσεις ισάξιες της ασφάλειας που νιώθει το μωρό στην αγκαλιά της μητέρας του, που εκεί τίποτα δεν μπορεί να του κάνει κακό. Τίποτα δε μπορεί να το στενοχωρήσει...
Δεν είναι το θέμα να μην λυπόμαστε. Όχι. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε και λίγο. Τόσο ανεπαίσθητα που μόνο να ταράζεται ο σταθερός όγκος του αέρα που πνίγει τις ηλιακτίδες. Δεν θέλω να γίνω μελοδραματική, απλά έχω καιρό να διαβώ ουράνιο τόξο. Τόσο πολύ καιρό που άρχισα να ξεχνώ ότι κάποτε το είχα κάνει, και αυτό.
Τελικά δεν είναι ξεκάθαρο που πορεύομαι. Θέλω να πάω μπροστά? Μα μόνο πίσω κοιτώ, στα όμορφα που με βρήκαν, και θρηνώ που τέτοια όμορφα δε με βρίσκουν πια. Θρηνώ πιο πολύ όταν σκέφτομαι, πως επίτηδες έρχονται όμορφα να με βρουν, κι εγώ εφευρίσκω όλες τις διαθέσιμες αληθινές δικαιολογίες και τα αφήνω να με κοιτούν με μάτια ορθάνοικτα, υγρά κι απορημένα.
όλα όσα γίνονται μου αξίζουν, κι ο χρόνος που με καταπίνει καθημερινά, το συχνό 'δεν προλαβαίνω' που έχω μάθει να επαναλαμβάνω με την ίδια την ταχύτητα των εισπνοών μου, ακόμα κι οι τοίχοι του σπιτιού μου, εκεί που με έχω καταδικάσει εγκλωβισμένη στα διαβάσματα όλων των ελεύθερων ωρών μου.
Θα την βρω την άκρη, όταν τη χάσω εντελώς.
Εγκλωβισμένη είμαι στο απίθανο τρανό εγώ μου. Είμαι δυστυχισμένη, η αλήθεια είναι, αλλά δε το παραδέχομαι. Δε θέλω. Ίσως έτσι να με εγκαταλείψει αυτή η απρόσκλητα χρόνια απελπισία μου.
Δεν την καλώ εγώ, αλήθεια λέω. Προσπαθώ να λέω παραμύθια και να κλέβω στιγμές μαγικές για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, και εμένα, και αυτούς που αγαπώ. Κι αυτούς που δεν αγαπώ.
Ίσως, αν από όλες τις προτάσεις αφαιρέσω το εγώ, να βγαίνουν καλύτερες αισθήσεις, καλύτερες μυρωδιές. Να ευωδιάζουν οι λέξεις ανακούφιση, γλύκα και αναμνήσεις ισάξιες της ασφάλειας που νιώθει το μωρό στην αγκαλιά της μητέρας του, που εκεί τίποτα δεν μπορεί να του κάνει κακό. Τίποτα δε μπορεί να το στενοχωρήσει...
Δεν είναι το θέμα να μην λυπόμαστε. Όχι. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε και λίγο. Τόσο ανεπαίσθητα που μόνο να ταράζεται ο σταθερός όγκος του αέρα που πνίγει τις ηλιακτίδες. Δεν θέλω να γίνω μελοδραματική, απλά έχω καιρό να διαβώ ουράνιο τόξο. Τόσο πολύ καιρό που άρχισα να ξεχνώ ότι κάποτε το είχα κάνει, και αυτό.
Τελικά δεν είναι ξεκάθαρο που πορεύομαι. Θέλω να πάω μπροστά? Μα μόνο πίσω κοιτώ, στα όμορφα που με βρήκαν, και θρηνώ που τέτοια όμορφα δε με βρίσκουν πια. Θρηνώ πιο πολύ όταν σκέφτομαι, πως επίτηδες έρχονται όμορφα να με βρουν, κι εγώ εφευρίσκω όλες τις διαθέσιμες αληθινές δικαιολογίες και τα αφήνω να με κοιτούν με μάτια ορθάνοικτα, υγρά κι απορημένα.
όλα όσα γίνονται μου αξίζουν, κι ο χρόνος που με καταπίνει καθημερινά, το συχνό 'δεν προλαβαίνω' που έχω μάθει να επαναλαμβάνω με την ίδια την ταχύτητα των εισπνοών μου, ακόμα κι οι τοίχοι του σπιτιού μου, εκεί που με έχω καταδικάσει εγκλωβισμένη στα διαβάσματα όλων των ελεύθερων ωρών μου.
Θα την βρω την άκρη, όταν τη χάσω εντελώς.
6.10.05
Να βάλουμε όλοι ένα χεράκι?
Εγώ λέω να βάλουμε ένα χεράκι, να βοηθήσουμε γιατί αξίζει το κόπο.
Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Δρόμους Ζωής εδώ.
Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Δρόμους Ζωής εδώ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)