...ανάβουν-σβήνουν...

Αποφάσισα ότι δε θέλω τίποτα για τις γιορτές. Έτσι κι αλλιώς, μου τη σπάνε. Είναι ένα ψέμα, όμορφα αμπαλαρισμένο με κόκκινες κορδέλες κι ασημόχαρτα. Δε τα θέλω αυτά, με κάνουν να ασφυκτιώ. Ένα δρόμο θέλω να αρχίσω μέσα στο κρύο να τρέχω και να φωνάζω. Καλοκαίρι θέλω, να απαλλαγώ από το φρικτό χριστουγεννιάτικο χιόνι.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.

Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.

Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.

Μαζί ποτέ.

Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.

Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.

Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.

Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.

Καλά Χριστούγενννα...

Υπάρχουν πολλά φαντάσματα γύρω μου. Όλοι οι δραπέτες των ονείρων μου άρχισαν να με επισκέπτονται σταδιακά από νωρίς το απόγευμα. Πάλι θυμάμαι όσα νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Μα, είναι αλήθεια τελικά, δε γερνάει ο πόνος. Μόνο καμιά φορά κοιμάται και νομίζεις έφυγε. Και ούτε μοιράζεται. Ενίοτε κολυμπά με τα παγάκια στο ποτήρι των αναστεναγμών, αυτό που τώρα υψώνω για να πω "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"(?)

Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.

Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.

Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.

Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
Κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαίς, ν' ανατριχιάζεις

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.

Είναι που όλα ήρθαν αργά - Διάφανα Κρίνα

Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...

Απόψε έχουμε γιορτή...

Τον τελευταίο μου έρωτα και την ευπρέπεια.
Ένα μέλλον στις επιθυμίες των άλλων.
Και πολλά σαββατόβραδα, εξημερωμένα στο ποτό και τις επιθετικές ατάκες.

ΟΛΑ να τα πάρει ποτάμι η άσφαλτος του σεληνόφωτος.

Βασίλης Λαλιώτης

Γιατί τα παιδικά χαμόγελα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη...

Δελτίο Τύπου - Ετήσιο Bazaar των Δρόμων Ζωής

Το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου, διοργανώνουν το ετήσιο bazaar τους οι Δρόμοι ζωής.

Οι Δρόμοι ζωής είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, εγκεκριμένη από το κράτος για το φιλανθρωπικό της έργο. Απέκτησαν νομική υπόσταση το Μάιο του 2000 (αρ. καταστατικού 524/2000) και ιδρύθηκαν από τον Κώστα Βαρλά και την Μάτα (Σταματίνα) Αγγελοπούλου - Βαρλά. Άτυπα όμως έχουν ξεκινήσει την δραστηριότητά τους από το 1996.

Οι Δρόμοι Ζωής ασχολούνται με την κοινωνική ένταξη των μουσουλμάνων τουρκόφωνων οικογενειών που ζουν στο Γκάζι. Το κύριο πρόβλημα που έχουν αυτές οι οικογένειες (πέραν του δεδομένου ρατσισμού που υφίστανται) είναι ότι λόγω αναλφαβητισμού των γονέων και λόγω του ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν ελληνικά, δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου, με αποτέλεσμα να τα παρατάνε στη μέση του Δημοτικού και να καταλήγουν να πλένουν τζάμια και να πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια. Ο Κώστας και η Μάτα ξεκίνησαν βοηθώντας οι ίδιοι τα παιδιά στα μαθήματα και σιγά - σιγά συσπείρωσαν μια ομάδα εθελοντών που βοηθάνε τα παιδιά στα μαθήματά τους.

Αυτοί τη στιγμή, οι Δρόμοι Ζωής έχουν καταφέρει να έχουν στο Κέντρο επικοινωνίας τους, παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και το έχουν βάλει πείσμα να πάνε στο Πανεπιστήμιο. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Το κέντρο φιλοξενεί μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης των μητέρων που υποστηρίζεται κι αυτή από εθελοντές ψυχολόγους. Διοργανώνει τακτικά μαθήματα αγγειοπλαστικής για τις γυναίκες ώστε να μάθουν μια τέχνη που μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα εισόδημα. Επιπλέον έχουν κατά καιρούς διοργανώσει ομαδικούς εμβολιασμούς των παιδιών σε συνεργασία με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενημερώσεις για διάφορα θέματα (AIDS κλπ).

Η διαφορά των δρόμων από άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν διακινούν χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά είναι μια οργάνωση αποκλειστικά βασισμένη στον εθελοντισμό. Για την επιτυχία τους σ'αυτόν τον τομέα, βραβεύτηκαν με τον έπαινο "νησίδες ποιότητας συλλογικής δράσης" σε έναν διαγωνισμό που συνδιοργάνωσαν η "Κίνηση πολιτών για μια ανοικτή κοινωνία" και το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών", το Νοέμβριο του 2000 και την βράβευση έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Το Παζάρι που γίνεται το Σαββατοκύριακο θα είναι ανοιχτό και τις δύο ημέρες από τις 10:00 έως τις 20:00 και θα στεγαστεί στην οδό Περσεφόνης 49, στον 3 όροφο.Όσοι μας επισκεφθούν μπορούν να βρούν εξαιρετικά αξιόλογα πράγματα: Εξαιρετικά χριστουγεννιάτικα στεφάνια και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια χειροποίητα, σπιτικά καλούδια φτιαγμένα από μαμάδες γιαγιάδες και εργένηδες, γλυκά, πίτες, κονσέρβες, λικέρ και ζεστό κρασί με μυρωδικά ή καφέ για να τα συνοδέψουν, (πολλά από αυτά έχουν προσφερθεί από την ηλεκτρονική παρέα του ερασιτεχνικού site για την κουζίνα www.hungry.gr, που για δεύτερη συνεχή χρονιά στηρίζει το bazaar των Δρόμων Ζωής), χειροποίητα κοσμήματα, γλυκά και εδέσματα από την ανατολή. Θα υπάρχει μια γωνιά με καλλυντικά που προσφέρει η seventeen και για όσες κυρίες αγοράσουν καλλυντικά θα προσφέρεται δωρεάν και ένα μακιγιάζ από ειδικευμένη αισθητικό που θα γίνεται επί τόπου στα πλαίσια του bazaar.

Θα υπάρχουν ακόμη έργα αγγειοπλαστικής των γυναικών και χειροτεχνίες των παιδιών της περιοχής, ώστε να μπορεί να δει ο κόσμος τη δουλειά τους.

Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η Magica de Spell και έχει μεγάλη αγωνία, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!

"Calm like a bomb"

Νοσταλγικές αναμνήσεις από μέρες ευτυχίας που δεν ήρθαν ποτέ, μόνο σαν φαντάσματα καλούν κοντά τους κάθε μου θύμηση, κάθε μακρινή υπόσχεση. "Όταν μεγαλώσω, θα κάνω αυτό, κι εκείνο, και το άλλο..." γεμίζοντας μια ζωή με "άλλα" πολλά. Έτσι πλέον είναι δύσκολο να περπατήσω κανονικά, όλα τα όλα σέρνονται πιασμένα άτσαλα από πάνω μου. Κι εγώ αντί να ελευθερωθώ, τα κρατάω όλα τόσο σφικτά, μόνο για να έχουν νόημα τα φαντάσματα που περιφέρονται πέρα δώθε στο μικρό μου δωμάτιο, στη φυλακή του είναι μου.

Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.

Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.

Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!

Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.

Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:

Θέλω να κουβεντιάσω σ' ένα καφενείο
που να χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κι η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
και ας μη πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που ναι βρώμικα
και γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και συ να σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω από το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω - έτσι για να σε λιανίσω -
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δε θα σαι απ' αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
... βεργούλες και με δείρανε...
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.
Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες.

Κατερίνα Γώγου

Αιχμαλωσία

Είμαι αιχμάλωτη των επιθυμιών μου. Θύμα του βίαιου εαυτού μου. Η παρόρμηση είναι προσταγή. Ειδικά αυτή που αναφέρεται στο μέλλον, που δεν έρχεται και τρέχω τρελή να το συναντήσω, 200 χιλιόμετρα μακριά από δώ που πίνω τώρα, θα γίνει παρόν και μάλιστα χωρίς κανείς από τους παρευρισκόμενους να το καταλάβει, θα γίνει ένα ασήμαντο παρελθόν, από αυτά που δεν θυμάμαι, γιατί -πάλι- είχα πιει παραπάνω... Αιχμάλωτη και στην αλκοόλη, λοιπόν.

Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.

Παρ' όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η νύχτα μ' έβρισκε πάντα απροετοίμαστο ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου, έχουν μια μυστηριώδη τύχη που μας ξεπερνά και γενικά τ' ανθρωπιστικά αισθήματα δε σ' ανεβάζουν ψηλά, το πολύ να φτάσεις ώς τη λαιμητόμο ή έστω ώς το παράθυρο μιας γυναίκας με κόκκινα μαλλιά, και λέω κόκκινα γιατί αγαπώ το μέλλον, όπως και τα φαρμακεία τη νύχτα μοιάζουν με φανταστικές εξόδους κι οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν, κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι, έτσι ξεχειμωνιάζω καλύτερα ή στα σπίτια που μ' έδιωχναν άφηνα πάντα πίσω απ' την πόρτα ένα τσεκούρι.

Aλλά οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια, όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας.

Καταρχήν

Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο, όλα
όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.

Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.

Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.


Πεθαίνοντας στο πλάι σου...

Θα έρθει... Μάλλον απροειδοποίητα...

Απροειδοποίητα θα έρθει. Θα με πλησιάσει δίχως να κάνει κανένα παράξενο ήχο, κανένα ήχο που να προκαλέσει ανησυχία στο περιβάλλον που θα παρομοιάζεται εύστοχα σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λακκούβας με νερό στην άκρη του δρόμου, έχοντας όμως ανεπαίσθητες ρίγες από πιθανό θρόισμα του αέρα στην ήρεμη κατά τα άλλα επιφάνειά της. Κάπως έτσι, ο αέρας θα συσπαστεί ξαφνικά, όχι όμως βίαια, μα σαν ένα αόρατο χάδι να τον άγγιξε βιαστικά, και τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να με πλησιάσει.

Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").

Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.

Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.

Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.

Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.

Πειραματισμοί

... ας πειραματιστούμε λοιπόν. Το πιο κατάλληλο μέρος για να γίνει κάτι τέτοιο θα το βρείτε ακολουθώντας το link

Το μήνυμα

Το μήνυμα αδυνατεί να βρει τον παραλήπτη. Μάλλον είναι άτυχο. Τόσο καιρό βολοδέρνει από δω κι από κει, κάπου θα υπάρχει μια πινακίδα, ένα hint, ένα κάτι τέλος πάντων.

Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.

Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.

Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.

Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί ένα μέσο το οποίο να αγκαλιάσει το μήνυμα, να το προστατέψει από την λήθη και από τον χρόνο.

~~~~~~~~
Μήνυμα:
Αν είναι να 'ρθεις, έλα.
~~~~~~~~

"Running out of time"

Μετά τα πρόωρα κρύα, επέστρεψε ο γλυκός Οκτώβρης με ανοιξιάτικες διαθέσεις. Τουλάχιστον αυτό μπορώ να καταλάβω όπως ζωγραφίζουν αυτό το μεσημέρι οι ακτίνες του ήλιου το κατά τα άλλα γκρίζο κτίριο απέναντι από το γραφείο μου.

Το γραφείο μου παραμένει σταθερά γκρίζο, κυρίως στην αίσθηση, αλλά και στα χρώματα. Το μόνο διαφορετικό χρωματικά εδώ μέσα είναι ο πορτοκαλί μαρκαδόρος που σημειώνω τις τελειωμένες δουλειές στο ημερολόγιό μου, τα κίτρινα post-it και η πορτοκαλο-κόκκινο-λευκή ζακέτα, βελούδινη και ριγέ για να ταιριάζει στην νεραϊδένια μου νοοτροπία.

Ξεχνάω την υπέροχη μέρα έξω, ξεχνάω ότι βρίσκομαι πρακτικά κάτω από την Ακρόπολη και την σούπερ ιδέα (που έξι χρόνια τώρα δεν έχω κάνει ποτέ...) να το σκάσω και να πάω για ούζα. Όχι ούζο. Ούζα. Τόσα όσα να μπορέσουν να μου ψήσουν το μυαλό όσο χρειάζεται, να καεί και κανένα εγκεφαλικό κύτταρο που την γλίτωσε μέχρι τώρα, έτσι για να επιτευχθεί το αναγκαίο και καθ' όλα απαραίτητο "κλάδεμα" και να μπει ο εγκέφαλος στη διαδικασία "μπουμπουκιάσματος"...

Ωραία, είπαμε, τα ξεχνάω όλα αυτά. Και εργάζομαι. Δεν είναι αστείο, εργάζομαι σοβαρά. Και για παρηγοριά στην απαρηγόρητη τάση μου για φυγή από δω μέσα, ανοίγω το Media Player και βάζω να ακούσω το playlist με όλα τα mp3 των αγαπημένων Madrugada. Έτσι για παρηγοριά... και συνεχίζω ακάθεκτη να εργάζομαι. Να μεταφράζω για την ακρίβεια, το υλικό μιας δε-πάει-το-μυαλό-σας-πόσο-πολύ-ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας για την αγγλική της έκδοση.

Ξαφνικά, κι εκεί που αμέριμνα έψαχνα στο λεξικό πως μεταφράζεται η γ...μένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ένας στίχος περνάει από την είσοδο του ενός αυτιού μου, και αντί να περάσει και να χαθεί στο άπειρο κολλάει στο μυαλό μου "one more late afternoon". Το ίδιο γίνεται και με ένα επόμενο στίχο "well, you just fail and fall behind". Αντανακλαστική κίνηση: Τι ακούω? Το media player αδυνατεί να απαντήσει με λέξεις, ωστόσο είναι τόσο καλό και μου δείχνει το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή "Running Out Of Time".

Σκέφτομαι "Είναι από το καινούργιο CD (The Deep End)" δεν ξέρω τους στίχους. Εμπρός καλό μου Goooogle!" Και το καλό μου Gooogle με έβγαλε στο Madrugada Fan Club και στο τμήμα με τους πολυπόθητους στίχους.

Είμαι ευτυχισμένη... Βρήκα επιτέλους τις λέξεις που περιγράφουν αυτό που με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες.

One more early morning
One more late afternoon
Once more you're out in the wind
And once more you come in too soon
It's a long road, oh man
And it's a hard road
You wanna make sure to make all the friends that you can make
You ain't worth much more to them
Than the worth of what you give
And the worth of what you take
In this old ritual of compassion
Well, you just fail and fall behind
Now you're running
Seems to me you're running
You're running out of time
You know it ain't love
No, you know it ain't love
Unless it's eating you alive
When you're in your bed at night
No, you know it ain't love
You know there can't be no love
Unless it comes howlin' out of you
Then you know the time is right
Ah you wait so long
And now you don't know
Now you don't know what to do
Except to pray for your love
To come returning on back to you
You dry out with all of this bitterness and fear
And with every passing year
Nothing's really real to you
Except this pain that you feel
You will come to realize
That you had your day
Someday oh so long ago
When somebody came a-calling at your door
And you pretend that you were not home
Now you're running
You're running
You're running out of time

Έτσι, για να γουστάρω, το soundtrack του φθινοπώρου μου.

Σύννεφα Σαββάτου

Ακόμα ένα Σάββατο, βαλτό να μας αναγκάσει στον χειμώνα και το κρύο της ψυχής. Ίσως και να μην είναι έτσι και πάλι να παραπατώ στις στιγμές μου. Ένας παγετός έχει κατακλύσει την δική μου ψυχή, καμιά φλόγα δεν έχει ζωή εδώ. Κι ας είμαι από τους τυχερούς που υπάρχουν δίπλα μου ψυχές που ρίχνουν θέρμες αγάπης στο πλευρό μου, να έχω συντροφιά στο δύσκολο διάβα που με έχουν καταδικάσει αυτές οι υπέροχες αλλά άτυχες προσδοκίες μου.

Εγκλωβισμένη είμαι στο απίθανο τρανό εγώ μου. Είμαι δυστυχισμένη, η αλήθεια είναι, αλλά δε το παραδέχομαι. Δε θέλω. Ίσως έτσι να με εγκαταλείψει αυτή η απρόσκλητα χρόνια απελπισία μου.

Δεν την καλώ εγώ, αλήθεια λέω. Προσπαθώ να λέω παραμύθια και να κλέβω στιγμές μαγικές για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, και εμένα, και αυτούς που αγαπώ. Κι αυτούς που δεν αγαπώ.

Ίσως, αν από όλες τις προτάσεις αφαιρέσω το εγώ, να βγαίνουν καλύτερες αισθήσεις, καλύτερες μυρωδιές. Να ευωδιάζουν οι λέξεις ανακούφιση, γλύκα και αναμνήσεις ισάξιες της ασφάλειας που νιώθει το μωρό στην αγκαλιά της μητέρας του, που εκεί τίποτα δεν μπορεί να του κάνει κακό. Τίποτα δε μπορεί να το στενοχωρήσει...

Δεν είναι το θέμα να μην λυπόμαστε. Όχι. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε και λίγο. Τόσο ανεπαίσθητα που μόνο να ταράζεται ο σταθερός όγκος του αέρα που πνίγει τις ηλιακτίδες. Δεν θέλω να γίνω μελοδραματική, απλά έχω καιρό να διαβώ ουράνιο τόξο. Τόσο πολύ καιρό που άρχισα να ξεχνώ ότι κάποτε το είχα κάνει, και αυτό.

Τελικά δεν είναι ξεκάθαρο που πορεύομαι. Θέλω να πάω μπροστά? Μα μόνο πίσω κοιτώ, στα όμορφα που με βρήκαν, και θρηνώ που τέτοια όμορφα δε με βρίσκουν πια. Θρηνώ πιο πολύ όταν σκέφτομαι, πως επίτηδες έρχονται όμορφα να με βρουν, κι εγώ εφευρίσκω όλες τις διαθέσιμες αληθινές δικαιολογίες και τα αφήνω να με κοιτούν με μάτια ορθάνοικτα, υγρά κι απορημένα.

όλα όσα γίνονται μου αξίζουν, κι ο χρόνος που με καταπίνει καθημερινά, το συχνό 'δεν προλαβαίνω' που έχω μάθει να επαναλαμβάνω με την ίδια την ταχύτητα των εισπνοών μου, ακόμα κι οι τοίχοι του σπιτιού μου, εκεί που με έχω καταδικάσει εγκλωβισμένη στα διαβάσματα όλων των ελεύθερων ωρών μου.

Θα την βρω την άκρη, όταν τη χάσω εντελώς.

Να βάλουμε όλοι ένα χεράκι?

Εγώ λέω να βάλουμε ένα χεράκι, να βοηθήσουμε γιατί αξίζει το κόπο.

Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.

Περισσότερες πληροφορίες για τους Δρόμους Ζωής εδώ.

Νύχτες "τυχαίων" επισκέψεων

Τις νύχτες που δεν αφήνω την καρδιά να κοιμηθεί, νιώθω ότι ξεδιπλώνεται και καταλαμβάνει τόσο χώρο, που καλύπτει όλο το αέρα του δωματίου. Μετά το οξυγόνο φεύγει κακήν κακώς κι ασφυκτιώ από την μεγαλότητα των συναισθηματικών υπερβολών. Για αυτό λέω, είναι καλύτερα η καρδιά να κοιμάται. Να βλέπει όνειρα πεζά και να μην αλυκτά σαν το κακόμοιρο σκυλί μπροστά στην πανσέληνο που δε θα φτάσει ποτέ.

Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται και πολύ σκέψη. Αρκεί η αντανακλαστική κίνηση του 'όχι', για να διατηρηθεί η ψευδής αυτή ισορροπία που με κρατά μακριά από τις ανάσες τις βαριές του έρωτα. Δηλαδή, δε θέλω ημίμετρα, όχι. Ούτε ζωγραφιές που έχουν μόνο γκρι αποχρώσεις. Μόνο λευκό φως ή απόλυτο μαύρο κενό. Το απόλυτα αρνητικό είναι κάποιες φορές εντελώς αφροδισιακό.

Όπως αφροδισιακή είναι και η επιμονή του άλλου ερωτικού μισού, που με μαγεύει μεν, αλλά δε θέλω. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως μου σερβίρεται σε τακτικές χρονικές συμπτώσεις, χλιαρό, μεθυσμένο, σε απότομες επισκέψεις και μοιραίες -πάντα- συναντήσεις.

Αλλά έχει περάσει πολύ καιρός και η τυχαιότητα επαναλαμβάνεται όπως οι εναλλαγές μέρας και νύχτας. Έγιναν τακτικές οι ξαφνικές συναντήσεις και πια έχω συνηθίσει να ξέρω με λεπτομέρειες κάθε κατάληξή τους. Να τρέχω να μαζέψω την καρδιά μου που ξύπνησε πάλι και αναζητά πρίγκιπες και παραμύθια.

Κόμμα

Λέω να παραμείνω στο συναισθηματικό μου κόμμα γιατί είναι παρήγορο.

Έχω μόνο υλικά πράγματα να σκεφτώ, που έχουν ύψος, βάρος, χρώμα και δυνατότητα απόκτησης.

Όλα τα άλλα, οδηγούν στην σύγχυση, πράγμα όχι θεμιτό. Ας πούμε ότι αρχίζω να καταλαβαίνω την ωραιότητα της χειμερίας νάρκης. Τέρμα οι αγωνίες, οι επιθυμίες, τέρμα όλα αυτά που σκίζουν την θέληση μου στα δυο. Τώρα μονάχα κρύο και αν έρθει ποτέ ο ήλιος να νικήσει τον βοριά, καλώς. Αλλιώς θα κοιμάμαι.

Δεν έχω δέντρο να χορέψω κάτω από τα πυκνά κλαδιά του, γι αυτό το μυαλό μου θέλει να μιλά αρνητικά. Τσιμέντο υπάρχει άθφονο γύρω μου, κι όταν αρχίζω να στριφογυρίζω στον ουρανό και να πετώ, βλέπω κι από ψηλά όλη αυτή την άμορφη γκρι μάζα που νεκρώνει όλα τα παραμύθια μου.

Και υπάρχει ένας αγέρας δυνατός σήμερα, λυγίζει και την τελευταία μου θέληση να συναντήσω λίγο ουρανό. Θέλω να πω, μπορεί ο αέρας αυτός να με βγάλει σε μέρη που δε θέλω να πάω, εκεί που με περιμένουν λύκοι, αυτοί που έχω αφήσει πίσω μου και είναι θυμωμένοι. Θα ήθελαν να με κατασπαράξουν από το θυμό τους.

Πρέπει να προστατεύσω λίγο τα φτερά μου. Είναι το μόνο που μου έχει απομείνει από τότε που ήμουν πιο πολύ παιδί στη καρδιά και δε συννέφιαζα. Όταν, σαν τώρα, υπάρχει η ανάγκη της αποξένωσης, αυτά μπορούν να μου πουν πολλές ιστορίες όμορφες και να χαμογελάσω.

Ανάμεσα σε δύο τελείες.

Καλύτερη η σιωπή

Σιωπώ, γιατί αλλιώς μόνο κάτι μαυρίλες έχω πρόχειρες. Έτσι, χαζεύω νωχελικά τις στιγμές που φεύγουν τρέχοντας σαν να θέλουν να ομολογήσουν το μεγάλο μυστικό. Θα τολμήσω να ονομάσω αυτή την κατάσταση την "αρρώστια της καταιγίδας". Όχι ότι έχει άμεση σχέση, απλά έτυχε να συμπέσουν τα δύο αυτά γεγονότα στο κεφάλι μου.

Το μυαλό μου τώρα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στον δυϊσμό. Την μια υπάρχει η απόλυτα τρομαχτική γαλήνη, σαν αυτή πριν έρθει η πιο σφοδρή καταιγίδα, και την άλλη την απόλυτη καταιγίδα, με ηχηρούς και τρομαχτικούς κεραυνούς, να πέφτουν πάνω σε κάθε υγιή σκέψη και να την καίνε. Και πάλι από την αρχή, σε γρήγορες παραλλαγές. Αισθήσεις σαν δέντρα απομεινάρια αστραπών. Καμένα. Κενά.

Υπάρχει για όλα μια φάση. Και στον αντίποδα μια αντίφαση. Το αλκοόλ με αγριοκέρασα που με συντροφεύει απόψε είναι πολύ γλυκό. Τόσο αντίθετα γλυκό από την ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Ούτε κι εγώ η ίδια δε ξέρω τι θρηνώ. Αν ήξερα ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Θα είχα ένα καλό λόγο για τη φάτσα που περιφέρω στραβωμένη από δω κι από κει.

Μερικές φορές τα πράγματα έρχονται κι από μόνα τους βολικά. Όπως για παράδειγμα όταν προχθές πήγα σε δημόσια υπηρεσία. Είχα ένα καλό λόγο να έχω νεύρα όλη την υπόλοιπη μέρα. Γιατί είναι γνωστό ότι δε μπορείς να φύγεις καλά από δημόσια υπηρεσία.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω μια επιθυμία να βγω, να πάω να τυλιχτώ με την υπόλοιπη πολυκοσμία ενός μαγαζιού για χορό, να μεθύσω και να χορεύω ως το πρωί. Αλλά δεν θέλω να δω και να μιλήσω σε κανένα. Το βρίσκω πολύ βαρετό. Δε θα βγω λοιπόν. Θα μείνω σπίτι να μεθύσω με τα αγριοκέρασα που λιώνουν τα παγάκια στο ποτήρι μου. Κι είναι απίστευτα γλυκά. Ίσως με κάνουν να ξεχάσω τον πονοκέφαλο.

Επιλογές

Υπάρχουν πόρτες που χάσκουν κλειστές, μπροστά μου, πλάι μου, πίσω μου.

Τολμώ να χτυπήσω μια.

- "Μήπως..."

Δεν προλαβαίνω να αρθρώσω λέξη, η πόρτα ανοίγει λίγο, μια χαραμάδα, μια ακτίδα φωτός διαπερνάει το σκοτεινό μου σημείο. Αμέσως μετά κλείνει με δύναμη μπροστά στο πρόσωπό μου. Η συνέχεια της ερώτησης στέκεται αποσβολωμένη στην άκρη των χειλιών μου.

Η σκέψη μου πετάει προς στιγμήν στις υπόλοιπες πόρτες. Ο φόβος θηριεύει. Που να κρύβεται αυτός ο βρωμερός ΖΟΝΚ μαζί με τους κλώνους του?

Γυρίζω πίσω.
...

Υπάρχουν, άμα θέλετε να ξέρετε, αγαπητές (...) κλειστές πόρτες, κι άλλα μονοπάτια.

Κι αν δεν υπάρχουν, υπάρχουν βροχές, αέρηδες και κύματα. Όταν υπάρχει ο προορισμός, δημιουργείται ο δρόμος.

Κι ας κάνουμε χιλιάδες κύκλους γύρω από ένα τόσο δα μικρό και ασήμαντο σημείο.

Το σημείο που αναγράφει με μεγάλα φωσφοριζέ κόκκινα γράμματα "ΘΕΛΩ".

Σήμερα βροχή

Ήρθε η βροχή σήμερα να με βρει. Στην αρχή δειλά, ξεκίνησε ένα τραγούδι, αλλά ήταν μικρό, ίσα που έβγαλε το δεκάλεπτο... Μετά σιγή. Με άφησε να περιπλανιέμαι στην άδεια πόλη, από την μια άκρη στην άλλη, κοιτώντας τον ουρανό, παρακαλώντας να έρθει.

Υπήρχε ζέστη, πολύ ζέστη. Ο αέρας κάποιες στιγμές ήταν τόσο βαρύς που με δυσκολία τον έκανα δικό μου μέσα στο κορμί μου. Μετά πάλι, ένα αεράκι όλο υποσχέσεις έμπαινε βιαστικά από τα παράθυρα... Τίποτα... Η ώρα περνούσε, ο ουρανός ασταμάτητα γκρίζος, δεν ήθελε φαίνεται να προδώσει κανένα μυστικό σήμερα. Κι η βροχή πουθενά.

Έφτασε το μεσημέρι. Κάτι δειλές προσπάθειες επίδειξης βρόχινης ικανότητας φάνηκαν. Κάτι ξεδιάντροπες μεγάλες σταγόνες έκαναν μια μικρή κι εντυπωσιακή πρεμιέρα. Κι αυτό το τραγούδι μικρό. Πιο πονεμένο από το προηγούμενο. Σταμάτησε το ίδιο απότομα. Αέρας, υγρασία, γκρι ουρανός, βαριά ατμόσφαιρα, μέρα γεμάτη υποψίες, γεμάτη διχασμένα στιχάκια "Θα βρέξει...", "Δε θα βρέξει"...

Λίγο αργότερα, εγώ, πάλι, στο δρόμο. Στην επιστροφή. Αφήνοντας πίσω μου το κλειστό κτίριο, βρέθηκα επιτέλους σε ένα βρόχινο χορό. Είχε έρθει επιτέλους η βροχή. Περπατήσαμε μαζί, πολύ ώρα. Η πόλη ήταν ακόμα πιο άδεια αυτή τη φορά. Η βροχή ήρθε κι έκατσε φιλικά στους ώμους μου, χάιδευε τα μαλλιά μου όλη την ώρα, και μου ψιθύριζε ολόκληρο το τραγούδι της αυτή τη φορά.

Πόσο χαρούμενη ήμουν σήμερα! Το ήξερα ότι θα έρθει να με βρει, έτσι ήρεμη, θα καθάριζε το μυαλό μου από όλες τις βαριές καλοκαιρινές ανάσες. Πλύθηκε η ψυχή μου, καθάρισε η σκόνη του καλοκαιριού από τη πλάτη μου. Κοίταξα μια στιγμή τον ουρανό. Επέμενε στο γκρίζο μυστήριό του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε ερωτήσεις σήμερα.

Ας είναι. Τώρα μπορώ να δεχτώ τις επόμενες λιακάδες με πιο καθαρή καρδιά. Και τις επόμενες βροχές με πιο μεγάλη λαχτάρα.

Στρουμφοκομουνισμός (?)

Το έλαβα πριν λίγο με e-mail. Λίγα γνωρίζω για την κομμουνιστική θεωρία, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το κείμενο, πέρα από ότι μου αρέσει ο τρόπος που γίνονται οι παραλληλισμοί. Έχει πλάκα. Δεν έχω ιδέα ποιος το έχει γράψει, δεν το αναφέρει στο e-mail, ενώ το έχω λάβει ως τρίτο ή τέταρτο forward.

Η θεωρία ότι τα αθώα στρουμφάκια προβάλλουν την κομμουνιστική θεωρία κυκλοφορεί εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ενώ οι συνοδευτικές θεωρίες συνομωσίας (ότι δηλαδή είναι πράγματι φτιαγμένα έτσι από τους σοβιετικούς για να έχουν τα παιδιά επαφή με τα κομμουνιστικά ιδεώδη) αντικρούονται ως υπερβολικές, τα σημάδια ότι, ηθελημένα ή μη, το χωριό των αγαπημένων ηρώων των παιδικών μας χρόνων είναι στην πραγματικότητα μία μικρογραφία της ουτοπικής κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αδιάψευστα.

Αρχίζει πρώτα κανείς από το γεγονός ότι το χρήμα απουσιάζει από το στουμφοχωριό. Οι δουλειές έχουν μοιραστεί στα μισά περίπου στρουμφάκια που έχουν στερεοτυπικούς ρόλους μέσα στην στρουμφοκοινωνία: ο Προκόπης είναι οι εργάτες, ο Κηπευτής (farmer) είναι η αγροτική τάξη, ο Ζωγράφος και ο Ντορεμί οι καλλιτέχνες, ο Λιχούδης ο μάγειρας και ο Ράφτης είναι... ο ράφτης. Όλοι αυτοί κάνουν ο καθένας τη δουλειά του για όλα τα στρουμφάκια του χωριού χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Τα άλλα μισά στρουμφάκια είναι παραδείγματα ελαττωμάτων που η κοινωνία των στρουμφ βλέπει ως αρνητικά. Ο Χουζουρης έχει την τεμπελιά του, ο Λιχούδης την λαιμαργία, ο Μελένιος τη ματαιοδοξία. Τα περισσότερα επεισόδια με κεντρικούς ήρωες τέτοιους χαρακτήρες έχουν ηθικό δίδαγμα το πόσο κακό είναι το αντίστοιχο ελάττωμα για τη στρουμφοκοινωνία.

Και φυσικά το δίδαγμα το εκφράζει πολύ συχνά η συμβουλευτική φωνή του πάνσοφου Παπαστρούμφ. Ο "κόκκινος πατέρας" όλου του χωριού που φροντίζει για τη ευημερία αλλά και την ισότητα στο χωριό, είναι ο μοναδικός αξιωματούχος στο χωριό και ο μοναδικός που αναγνωρίζεται ως κοινωνικά ανώτερος από οποιοδήποτε άλλο στρουμφάκι. Συγκεκριμένα τα κόκκινα ρούχα του έχουν εμπνεύσει και το (σχεδόν σίγουρα retro-acronym) S.M.U.R.F. = Socialist Men Under a Red Father. Παρά την οπτική ομοιότητά του όμως με την επίσης γενειοφόρα φιγούρα του Μαρξ ο ρόλος του στη στρουμφοκοινωνία είναι ο ίδιος με του Στάλιν.

Η μεγαλύτερη βέβαια απόδειξη για τον παραλληλισμό με το σοβιετικό καθεστώς είναι ο Σπιρτούλης. Ο Σπιρτούλης είναι ο Τρότσκι. Λέει ότι είναι βοηθός(και διάδοχος σε ένα επεισόδιο) του Παπαστρούμφ, αν και σε ένα άλλο επεισόδιο κάνει ένα από τα πραξικοπήματα που έχουν γίνει στο στρουμφοχωριό και γίνεται βασιλιάς απουσία του Παπαστρούμφ (τα μισά στρουμφάκια διοργανώνουν αντίσταση). Και φυσικά το κλασσικό πέταγμα του Σπιρτούλη από το χωριό είναι παραλλησιμός με την εξορία του Τρότσκι.

Και ο Δρακουμέλ; Απλώς ένας κακός μάγος που κυνηγάει τα στρουμφάκια για να τα φάει; Να τα φάει από ένα σημείο και μετά γιατί στα αρχικά επεισόδια θέλει να πιάσει έξι από αυτά για να τελειώσει το ξόρκι που θα του επιτρέψει να φτιάξει χρυσάφι. Έτσι κάποιος μπορεί να δει το Δρακουμέλ σαν ενσάρκωση του καπιταλισμού που σκοπό έχει να καταστρέψει την ουτοπική κοινωνία των στρούμφ για το κέρδος.

Και βέβαια υπάρχουν συγκεκριμένα επεισόδια που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς ως επιχειρήματα. Το επεισόδιο με τα σοκολατένια νομίσματα είναι τοπίο συχνά αναφερόμενο. Ο Δρακουμέλ και η μαμά του στέλνουν το σατανικό σπόρο στην αυλή του Λιχούδη και φυτρώνει ένα δέντρο με σοκολατένια νομίσματα τα οποία δοκιμάζει ο Λιχούδης. Μετά αντί να τα μοιραστεί με τα άλλα στρουμφάκια (τι πιο φυσιολογικό στην κομμουνιστική κοινωνία) τα θεωρεί δικά του (ιδιοκτησία = καπιταλισμός) και τα πουλάει στα άλλα στρουμφάκια αντί απαραίτητων γι αυτά εργαλεία (τα βάρη του Προκόπη, την τσάπα του κηπουρού, τα εργαλεία του Ξεφτέρη). Χωρίς αυτά η στρουμφοκοινωνία καταρρέει αφού δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα. Η κατάσταση σώζεται μετά από παρέμβαση του Παπαστρούμφ που εξηγεί στο λιχούδη ότι για την κατάσταση φταίει η παράλογη ανάγκη του να συγκεντρώσει πλούτο. Σε άλλο επεισόδιο η αυτόματη μηχανή παραγωγής φαγητού του Ξεφτέρη οδηγεί τα στρουμφάκια σε υπερκατανάλωση με αποτέλεσμα να εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι (στρουμφόμουρα). Ακολουθεί πανικός και την κρίση αποτρέπει ο Παπαστρούμφ μετά από καταστροφή της μηχανής με ένα πενταετές πλάνο... εεε.. δηλαδή με μια αποθήκη με φαγητό.

Πραξικόπημα στο χωριό γίνεται 2 φορές. Μία από τον Σπιρτούλη και μία απο τη Στρουμφίτα που θέλει να γίνει "Βασίλισσα για μια μέρα". Και τα δύο καταλήγουν σε μάχη που όμως σταματά ο Παπαστρούμφ βάζοντας τέλος σε ιδέες περί βασιλείας.

Ωστόσο, να σημειώσω εδώ ότι τα γουστάρω τρελά τα στρουμφάκια και λατρεύω τον πολυαγαπημένο μου Χουζούρη, και το τραγουδάκι του που έχει αφιερώσει στα γ...ξυπνητήρια.

"Μη με ξυπνάς απ΄τις 6
προτού ο ήλιος να φέξει..."

Κυριακή μεσημέρι

Τώρα ένιωσα, κάπως ξαφνικά, ότι οι έννοιες δεν βγαίνουν από μέσα μου τόσο εύκολα όσο χτες. Χτες ήταν το αυθόρμητο, σήμερα μια γρανιτένια απορία. Η μέθοδος αλλαγής των σίγουρων δεδομένων μου διαφεύγει. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια αυτόματη διαδικασία. Ονομάζεται εξέλιξη.

Όσες σπονδές κι αν κάνω σε πράγματα που ποτέ δεν θα ήθελα να αλλάξουν δεν υπάρχει τρόπος να καταφέρω κάτι. Έρχονται αυθάδικα και γελούν στα μούτρα μου, με καθηλώνουν σα σε μαγικά ξόρκια, να τα βλέπω όλα αλλαγμένα, χωρίς καν η δύναμή μου να φτάνει καμία από τις λεπτομέρειές τους.

Όπως για παράδειγμα ο εφηβικός μου έρωτας. Δεν με εμπνέει πια. Δεν με λυπεί. Τώρα κάτι άτσαλες ανάγκες προστάζουν άλλα θέλω. Κι εγώ τους κάνω το χατίρι. Καταστρώνω σχέδια, βάζω ορόσημα να με κοιτούν σαν χάνοι όταν δε τα πραγματοποιώ και τα προσπερνώ για άλλες φαντασίες.

Με άλικα χρώματα βάφω τη ψυχή μου και στέκομαι να αφουγκραστώ τι γίνεται τώρα. Μέσα σε μια δίνη λικνίζομαι αβέβαια μια προς τα εμπρός, μια προς τα πίσω. Δεν είναι το θέμα αν πέσω, σχεδόν πάντα πέφτω, αλλά εκεί είναι όλη η γλύκα και αυτό είναι σίγουρα μια άλλη μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να ξεδιπλωθεί μόνο με αλκοόλ, αλλιώς τα νοήματά της χάνονται στην καθαρή σκέψη.

Ο εφηβικός μου έρωτας... Ήταν καταδικασμένος σε αιώνιο θάνατο. Κι έτσι έγινε. Πουθενά δεν υπάρχει ένα χαμένο βιβλίο να λέει κάτι για την ανάστασή του. Τώρα με κοιτά από κάποια χαραμάδα του ουρανού τα βράδια. Γι αυτό αφήνω πάντα ένα φως αναμμένο, να με βλέπει. Να βλέπει το τρόπο που σιγά σιγά λιώνει η αντοχή μου στους ψεύτικους ανθρώπους, σε αυτούς του βολεμένους που ανέχεται η φαντασία μου.

Εξέλιξη, ε? Αυτόματη διαδικασία, ε? Είναι σαν να διαλέγω τα υφάσματα και να τα προβάρω στις έννοιες που μπερδεύονται στο μυαλό μου. Ότι δε μου κάνει, το ρίχνω σε ένα καλάθι που έχω πρόχειρο για τέτοιες άσχημες περιστάσεις. Ανακύκλωση συναισθημάτων το λέω εγώ.

Προσπαθώ να χωρέσω τα συναισθήματα σε λέξεις. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον αστείο. Σαν να προσπαθεί κάποιος να χωρέσει σε ρούχα τρία νούμερα μικρότερα. Οι ραφές ανοίγουν, κάποια σημεία σχίζονται, ωστόσο μπορεί αυτός ο κάποιος να στέκει με περηφάνια μπροστά στον καθρέφτη. Τελικά χώρεσε.

Τώρα που δεν είμαι πια έφηβη, και που ο εφηβικός μου έρωτας έσβησε στον ουρανό, τώρα που είμαι μονίμως μεθυσμένη, τώρα είναι που θα έρθει ο μεθυσμένος μου έρωτας να με βρει. Ξαφνικά, σαν ένα δυνατό σφηνάκι τεκίλα, με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ κανέλας και πορτοκαλιού. Σε όλες αυτές τις αποχρώσεις των αλκοολικών αρωμάτων θα γίνουν στάχτη όλες οι προσμονές. Όλες. Και θα αρχίσει ένα νέο αυτοκαταστροφικό ταξίδι. Ένα ταξίδι χρωμάτων που θα αφήνει σημάδια σε όλους τους δρόμους, σαν κηλίδες αίμα που θα φεύγουν χωρίς προειδοποίηση από τις ανοιχτές πληγές. Τα σημάδια του χρόνου.

Έχω αρχίσει να μαζεύω τα πορτοκάλια και να τα κόβω στις ανάλογες φέτες, ιεροτελεστικά. Περιμένω.