(Σκηνικό: Σούπερ χλιδάτο ξενοδοχείο κάπου στη Τσεχία, σκαστή για τσιγάρο στο cafe, στο πολυπόθητο coffee break τη δεύτερη μέρα της επαγγελματικής διήμερης συνάντησης)
Υπερισχύει της αντοχής μου η λογική της τέλειας μοκέτας σε χρώμα κόκκινο-καφέ. Βουλιάζει το πόδι καθώς περπατώ - τυπικά - στην αίθουσα του cafe, ακόμα ενός ξένου ξενοδοχείου, γεμάτο τυπικότητες και στολές που περιέχουν ανθρώπους εξυπηρετικούς που κάτω από άλλες συνθήκες μάλλον θα πίναμε μαζί σφηνάκια και θα κάναμε φασαρία. Όλα ξεκινούν από τα ξένα σεντόνια που μυρίζουν απολύμανση. Μπορώ λίγο να καταλάβω τις κατσαρίδες...
Λένε ότι αν κοιμηθείς στο κρεβάτι και το μαξιλάρι κάποιου βλέπεις τα όνειρα του. Αυτό δε συμβαίνει στα ξενοδοχεία... Εκεί αλλάζουν τα κεφάλια που κοιμούνται στα μαξιλάρια τόσο συχνά που τα όνειρα δεν αναπαύονται στα πολυτελή στρώματα. Ταξιδεύουν μαζί τους, κάνουν μαζί check in και check out από το ξενοδοχείο, προχωρούν στον γκισέ του αεροδρομίου σαν ροζ συννεφάκι επάνω στο boarding pass.
Είναι κάπως ανόητο να προσπαθώ να προσαρμοστώ για τρεις μέρες σε κάθε ξένο περιβάλλον. Είναι και μάταιο. Όλη την ημέρα φωνές ξένων ανθρώπων με ζαλίζουν σε σπαστά αγγλικά και δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς θέλουν από μένα. Εγώ σίγουρα δεν θέλω κάτι από αυτούς. Έτσι κι αλλιώς η τυχαιότητα του ποιοι συμμετέχουν σε αυτές τις ηλίθιες συναντήσεις είναι ο κανόνας. Εγώ είμαι σίγουρα με εντελώς τυχαίο τρόπο σταλμένη εδώ. Σίγουρα με εντελώς τυχαίο τρόπο βρήκα και κόλλησα σ’ αυτή τη δουλειά που κάθε τόσο μου προσφέρει ένα boarding pass. Σε ένα μήνα βίωσα τη σύγχυση του Πόρτο, το σύνδρομο στέρησης του Μιλάνου και την αποξένωση μετά οδοιπορικού κάπου στη Τσεχία, με ενδιάμεσες υπερωρίες και με τη γιορτή* μου σ’ ένα φρικτό ξένο δωμάτιο ξενοδοχείου.
Ίσως να ακούγεται πολύ γοητευτικό που λόγω δουλειάς μπορώ να κάνω «βόλτες» σε μέρη που αλλιώς ίσως να μη πήγαινα, ωστόσο το νόμισμα έχει δύο όψεις. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να υπάρχει και τρίτη όψη. Για τις δύο πάντως που γνωρίζω σίγουρα, η δεύτερη έχει αρχίσει να βαραίνει επικίνδυνα πάνω στην εύθραυστη αντοχή μου, κυρίως γιατί κάθε φορά δεν είμαι εγώ που ταξιδεύω για δουλειά αλλά μια τυχαία ύπαρξη της τυπικότητάς μου, αν υπάρχει φράση που περιέχει τη λέξη τυπικότητα και με περιγράφει.
- - - - - - -
*Όχι, 21 Μαΐου δεν γιορτάζουν μόνο ο Κώστας και η Ελένη....
23.5.06
16.5.06
Αύριο
Μερικές μέρες ξεκινούν δύσκολα και τελειώνουν κάπως αναίμακτα σαν να μην ξεκίνησαν ποτέ ή σαν ποτέ να μην ήθελαν να υπάρξουν. Διέσχισαν μια κάποια ίδια καθημερινότητα αθόρυβα, χωρίς τίποτα συγκλονιστικά κακό ή καλό να συμβεί. Οι άδειες μέρες... Ποιος μπορεί να πει αν οι ημέρες αυτές είναι καλύτερες από τις σκυλίσιες? Υποκειμενική άποψη μου μυρίζει, και μάλλον έχω δίκιο γιατί μυρίζει πολύ έντονα. Κάτι έχει ψοφήσει και μένει να σαπίζει στωικά τρέφοντας τα σκουλήκια. Η μυρωδιά είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει πίσω από την κλειστή πόρτα. Κάτι έχει πεθάνει προ πολλού. Το κάτι αυτό δεν είχε την τύχη να γυρίσει στην αγκαλιά της γης, να σαπίσει σιωπηλά, να δώσει επόμενη ζωή κι ανάσες στα μικρά που περιμένουν να γεννηθούν, σε όλα τα σκοτάδια, κάτω από τη γη, πάνω στον αέρα, στην άκρη του σύννεφου. Οι μέρες με τις απαίσιες μυρωδιές είναι οι χειρότερες, αυτό μου φαντάζει πολύ βέβαιο.
Νομίζω ότι μπορώ να αρχίζω να αντέχω τις σκυλίσιες μέρες που ξημερώνουν συνεχώς. Τουλάχιστον δεν έχουν μείνει κουφάρια που μολύνουν την αιθέρια μυρωδιά της σκέψης που με ακολουθεί. Της σκέψης που σιγά σιγά ξυπνάει, «Είναι Μάης» για το θεό, δεν το καταλαβαίνεις? Πριν τελειώσει αυτός ο μήνας, θα έχουν συμβεί τα πιο θεϊκά περιστατικά, τα πιο σημαντικά γεγονότα, όπως το να κυκλοφορώ -ξανά- με τα σανδάλια και τα φορεματάκια μου. Πάει κι η σκλαβιά των χειμωνιάτικων ρούχων. Μένει να καταρρίψουμε τις άλλες σκλαβιές, όπως τη γεωγραφική και αυτή της ανάγκης του ύπνου.
Μόλις ξυπνήσω θα δω το πιο τέλειο όνειρο. Κάθε καινούργιο κρίνο θα ευωδιάζει ακόμα καλύτερα. Αν ξυπνήσω και κοιμάμαι ακόμα, δε θα με πληγώσει η άσχημη μυρωδιά, δεν είναι δική μου, έχω φυλάξει μωρουδίστικες μυρωδιές στα μαλλιά μου και αυτές είναι οι αληθινές. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που πίσω από την πόρτα προσπαθεί να σαπίσει δεν με αφορά. Ίσως κάποτε μα όχι τώρα. Το αύριο μυρίζοντας μωρό είναι έτοιμο. Έτοιμη είμαι κι εγώ.
Πηγές:
1. Σκυλίσια μέρα - Μωρά στη φωτιά
2. Ο Μάης του 0 Comments
3. Οι τρελές μου υπερωρίες
4. Η προπόνηση SF
5. Ένα (οποιοδήποτε) πάρτυ (κατά προτίμηση beach)
6. Ο ρυθμός του σύμπαντος (γενικά)
7. Η αναμονή του καύσωνα.
Νομίζω ότι μπορώ να αρχίζω να αντέχω τις σκυλίσιες μέρες που ξημερώνουν συνεχώς. Τουλάχιστον δεν έχουν μείνει κουφάρια που μολύνουν την αιθέρια μυρωδιά της σκέψης που με ακολουθεί. Της σκέψης που σιγά σιγά ξυπνάει, «Είναι Μάης» για το θεό, δεν το καταλαβαίνεις? Πριν τελειώσει αυτός ο μήνας, θα έχουν συμβεί τα πιο θεϊκά περιστατικά, τα πιο σημαντικά γεγονότα, όπως το να κυκλοφορώ -ξανά- με τα σανδάλια και τα φορεματάκια μου. Πάει κι η σκλαβιά των χειμωνιάτικων ρούχων. Μένει να καταρρίψουμε τις άλλες σκλαβιές, όπως τη γεωγραφική και αυτή της ανάγκης του ύπνου.
Μόλις ξυπνήσω θα δω το πιο τέλειο όνειρο. Κάθε καινούργιο κρίνο θα ευωδιάζει ακόμα καλύτερα. Αν ξυπνήσω και κοιμάμαι ακόμα, δε θα με πληγώσει η άσχημη μυρωδιά, δεν είναι δική μου, έχω φυλάξει μωρουδίστικες μυρωδιές στα μαλλιά μου και αυτές είναι οι αληθινές. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που πίσω από την πόρτα προσπαθεί να σαπίσει δεν με αφορά. Ίσως κάποτε μα όχι τώρα. Το αύριο μυρίζοντας μωρό είναι έτοιμο. Έτοιμη είμαι κι εγώ.
Πηγές:
1. Σκυλίσια μέρα - Μωρά στη φωτιά
2. Ο Μάης του 0 Comments
3. Οι τρελές μου υπερωρίες
4. Η προπόνηση SF
5. Ένα (οποιοδήποτε) πάρτυ (κατά προτίμηση beach)
6. Ο ρυθμός του σύμπαντος (γενικά)
7. Η αναμονή του καύσωνα.
13.5.06
Space
Το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος όταν επιστρέψει από το Μιλάνο (δηλαδή εγώ) είναι να φτιάξει σε ένα τεράστιο μεγάλο ποτήρι ένα καφέ, και συγκεκριμένα ένα Fredo Espresso (από αυτόν που διατίθεται στα σούπερ μάρκετς σε βαζάκι) και να κάτσει τουλάχιστον 3 ώρες, (καλά υπερβάλω), αρκετή ώρα τέλος πάντων, να τον πιει, συνοδεία στριφτών μυρωδάτων τσιγάρων, ντουμανιάζοντας τον χώρο (craven, μη παρανοούμε). Έτσι για εκδίκηση. Οι ιταλοί είναι τρελοί, έχουν μπερδέψει τον καφέ με την τεκίλα, θεωρώντας τον σφηνάκι, κι εδώ κι ένα χρόνο έχουν απαγορέψει το κάπνισμα σε όλους τους εσωτερικούς χώρους.
Δε ξέρω από που να ξεκινήσω, πως να χτίσω τις επόμενες ώρες, μετά από τόση δουλειά και ταξίδια στα καπάκια, η κούραση είναι υπερβολική, έχω παραισθήσεις, προηγουμένως νόμισα ότι η μαύρη ζακέτα σερνόταν μόνη της από την μια άκρη του καναπέ στην άλλη. Η ώρα είναι περιορισμένη, αυτό είναι το κλειδί της σύγχυσης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά μπορώ να μιλήσω, γιατί πριν δύο εβδομάδες η σκέψη μου δεν έλεγε να συγχρονιστεί με την γλώσσα και προσπαθώντας να μιλήσω ακούγονταν κάτι αγκκκμμμππππγκκκ. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητα κακό, εκτός αν σε ρωτάει κάτι το αφεντικό σου, ή κάτι παράξενες φάτσες οι οποίες παίζουν ένα καταπληκτικό ρόλο στο όλο στόρι, σαν του διακοσμητικού επίπλου στην είσοδο, και ονομάζονται εταίροι ή partners. Τι να πει κανείς...
Κι είναι και Σάββατο απόγευμα. Τι να κάνω να διοχετεύσω την αρνητική ενέργεια που έχει συσσωρευτεί μέσα μου? Φυσικά να πάω για χορό. Αλλά που? Δεν έχει και κανένα φεστιβάλ σαν το προηγούμενο Σάββατο, άσε που δεν έχω και ποδήλατο, κι ο μήνας έχει 13, και στο αεροπλάνο που επέστρεφα καθόμουν στη θέση 13C (δεν βρήκα θέση σε παράθυρο γαμώτο, κι ήθελα να βγάλω φωτογραφίες ? είδα τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο όμως, και αυτό με έφτιαξε ? επίσης με έφτιαξαν και κάτι κρασάκια που χτύπησα ανελέητα), και έχει και πανσέληνο. Αν δεν βγάλω ξαφνικά τρίχες και σουβλερά νύχια και δόντια, θα πάω να χορέψω (αλλά δεν γίνεται να μεταμορφωθώ σε λυκάνθρωπο, αφού είμαι νεράιδα (!?). Το μόνο που θα μπορούσα να μεταμορφωθώ είναι σε αγριογατονεράιδα(!?). Καλή φάση...)
May I please remain in this space,
For darts screach by my desires
Δε ξέρω από που να ξεκινήσω, πως να χτίσω τις επόμενες ώρες, μετά από τόση δουλειά και ταξίδια στα καπάκια, η κούραση είναι υπερβολική, έχω παραισθήσεις, προηγουμένως νόμισα ότι η μαύρη ζακέτα σερνόταν μόνη της από την μια άκρη του καναπέ στην άλλη. Η ώρα είναι περιορισμένη, αυτό είναι το κλειδί της σύγχυσης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά μπορώ να μιλήσω, γιατί πριν δύο εβδομάδες η σκέψη μου δεν έλεγε να συγχρονιστεί με την γλώσσα και προσπαθώντας να μιλήσω ακούγονταν κάτι αγκκκμμμππππγκκκ. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητα κακό, εκτός αν σε ρωτάει κάτι το αφεντικό σου, ή κάτι παράξενες φάτσες οι οποίες παίζουν ένα καταπληκτικό ρόλο στο όλο στόρι, σαν του διακοσμητικού επίπλου στην είσοδο, και ονομάζονται εταίροι ή partners. Τι να πει κανείς...
Κι είναι και Σάββατο απόγευμα. Τι να κάνω να διοχετεύσω την αρνητική ενέργεια που έχει συσσωρευτεί μέσα μου? Φυσικά να πάω για χορό. Αλλά που? Δεν έχει και κανένα φεστιβάλ σαν το προηγούμενο Σάββατο, άσε που δεν έχω και ποδήλατο, κι ο μήνας έχει 13, και στο αεροπλάνο που επέστρεφα καθόμουν στη θέση 13C (δεν βρήκα θέση σε παράθυρο γαμώτο, κι ήθελα να βγάλω φωτογραφίες ? είδα τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο όμως, και αυτό με έφτιαξε ? επίσης με έφτιαξαν και κάτι κρασάκια που χτύπησα ανελέητα), και έχει και πανσέληνο. Αν δεν βγάλω ξαφνικά τρίχες και σουβλερά νύχια και δόντια, θα πάω να χορέψω (αλλά δεν γίνεται να μεταμορφωθώ σε λυκάνθρωπο, αφού είμαι νεράιδα (!?). Το μόνο που θα μπορούσα να μεταμορφωθώ είναι σε αγριογατονεράιδα(!?). Καλή φάση...)
May I please remain in this space,
For darts screach by my desires
22.4.06
H ζωή εν τάφω
Το κίτρινο είναι ένα χρώμα που δε βοηθάει καθόλου. Το οινόπνευμα βοηθάει όσο μπορεί, κάθε μορφή του μόνο βοηθητική μπορεί να θεωρηθεί. Οι καμπάνες ουρλιάζουν. Φωνές παπάδων προσπαθούν να ρίξουν λίγο φως κάτω από τη συννεφιά, η μπόρα ξεκινάει. Αισθάνομαι δυνατή, και εκτός οποιουδήποτε θεού, που δεν υπάρχει, άλλωστε αυτό δεν είναι βλασθήμια, χριστιανοί, απλά έτσι βιώνω κάθε καταιγίδα, ακόμα κι αυτές της Μεγάλης Παρασκευής, με τις μεγάλες σταγόνες της βροχής που δε μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να συνοδεύσουν την περήφανη αστραπή.
Αν ο κεραυνός πέσει και με κάψει, αν πέσει δηλαδή φωτιά να με κάψει, ε, τότε μάλλον και υπάρχει θεός και ασχολείται μαζί μας.
Απλά μέχρι να γίνει αυτό, θα πιστεύω ακράδαντα ότι αν υπάρχει θεός, είναι θεά και σε καμία περίπτωση δεν είναι εκδικητική, μόνο αγαπάει και λατρεύει κάθε μορφή ζωής, ειδικά τον ρυθμό της ζωής, τον αέναο χορό των άστρων και του σύμπαντος, το κύκλο του νερού και όλο το αλκοόλ που καταπίνουμε αχόρταγα γιατί το είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ, "η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση", κλπ κλπ. Τα Κρίνα τραγούδησαν «Βάλτε να πιούμε», εγώ ουρλιάζω ΚΙ ΑΛΛΟ και πίνουμε ευτυχείς για την μικρότητά μας και για ό,τι δε μπορούμε να αγγίξουμε, με έμφαση σε όλα αυτά που έχουν πεθάνει και μας λείπουν, σε όλους τους έρωτες που χάθηκαν πρωί, τη σωστή εποχή, σε λάθος στροφή...
Τόσα χρόνια ψάχνω να βρω μια σωστή στροφή μα είναι αδύνατο. Κι η βροχή πέφτει αφιλοκερδώς. Προσπαθεί (μάταια) να δροσίσει τις μνήμες μας και τις καρδιές μας.
Δεν έχω κάτι άλλο να ουρλιάξω. Ένας στολισμένος επιτάφιος είναι ένα έπιπλο γεμάτο ανοιξιάτικα λουλούδια, ευωδιάζουν μαζί με τα τρεμάμενα κεριά, στο σκοτάδι και τις ομαδικές βόλτες. Κάποιοι το ονομάζουνε περιφορά. Κάποιοι άλλοι στέκουν στις πόρτες τους, κλείνουν τα μάτια κι ελπίζουν κάτι καλύτερο για αυτούς, τους ζωντανούς τους και κυρίως τους νεκρούς τους. Όλοι ένα παράδεισο ψάχνουμε κι ας βρέχει.
Οι αστραπές είναι λίγο εκφοβιστικές αλλά υπακούνε σε ένα παλιό κι άγριο ένστικτο που κουβαλάμε χρόνια χωρίς να το κάνουμε συνειδητά, κι εμείς κι οι πρόγονοί μας. Άθελά μας θα το δώσουμε και στα παιδιά μας. Θα δώσουμε όλες τις αστραπές του κόσμου, σε μορφή εκρήξεων αδρεναλίνης στις πιο ανύποπτες στιγμές, έχουμε μια ιστορία να συνεχίσουμε. Γιατί έτσι.
Στην καταιγίδα που μένεται, και στη περιφορά του επιταφίου που θα γίνει με πολύχρωμες ομπρέλες, στην αδυναμία μου να ουρλιάξω, στην Μεγάλη Παρασκευή που τελειώνει, σε μια διφορούμενη ανάσταση που αναζητώ, σε απίστευτα εδέσματα που θα φαγωθούν εύκολα και γρήγορα, στις καμπάνες που βρήκαν λόγο ύπαρξης, στην καταιγίδα που την ευχαριστώ που διάλεξε αυτή την στιγμή να με συναντήσει, στην καθάρια ανοιξιάτικη βροχή που κάνει ότι μπορεί, στην ώρα που είναι πάντα ακατάλληλη, στους περαστικούς που τους πιάνουμε από το μπράτσο και το παίζουμε γνωστοί, σε όλα τα αδιάφορα τέλος πάντων, ας γίνονται όπως γίνονται τώρα, σε αυτή την κανονισμένα προδιαγεγγραμμένη σειρά. Είναι παρήγορο όταν τα πράγματα σκάνε μύτη όπως τα περιμένεις, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις τις ενδεχόμενες συνέπειες που έπονται εκπλήξεων.
Δεν χρειάζεται να πολυλογούμε, ας συνεχίσουμε να πίνουμε, φτάνοντας το μυαλό στην υπέρτατη ζαλάδα, στο τέλειο βραχυκύκλωμα.
Στο αυθόρμητο κάθε μεθυσμένου βρίσκεται ο ρυθμός του σύμπαντος.
Αν ο κεραυνός πέσει και με κάψει, αν πέσει δηλαδή φωτιά να με κάψει, ε, τότε μάλλον και υπάρχει θεός και ασχολείται μαζί μας.
Απλά μέχρι να γίνει αυτό, θα πιστεύω ακράδαντα ότι αν υπάρχει θεός, είναι θεά και σε καμία περίπτωση δεν είναι εκδικητική, μόνο αγαπάει και λατρεύει κάθε μορφή ζωής, ειδικά τον ρυθμό της ζωής, τον αέναο χορό των άστρων και του σύμπαντος, το κύκλο του νερού και όλο το αλκοόλ που καταπίνουμε αχόρταγα γιατί το είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ, "η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση", κλπ κλπ. Τα Κρίνα τραγούδησαν «Βάλτε να πιούμε», εγώ ουρλιάζω ΚΙ ΑΛΛΟ και πίνουμε ευτυχείς για την μικρότητά μας και για ό,τι δε μπορούμε να αγγίξουμε, με έμφαση σε όλα αυτά που έχουν πεθάνει και μας λείπουν, σε όλους τους έρωτες που χάθηκαν πρωί, τη σωστή εποχή, σε λάθος στροφή...
Τόσα χρόνια ψάχνω να βρω μια σωστή στροφή μα είναι αδύνατο. Κι η βροχή πέφτει αφιλοκερδώς. Προσπαθεί (μάταια) να δροσίσει τις μνήμες μας και τις καρδιές μας.
Δεν έχω κάτι άλλο να ουρλιάξω. Ένας στολισμένος επιτάφιος είναι ένα έπιπλο γεμάτο ανοιξιάτικα λουλούδια, ευωδιάζουν μαζί με τα τρεμάμενα κεριά, στο σκοτάδι και τις ομαδικές βόλτες. Κάποιοι το ονομάζουνε περιφορά. Κάποιοι άλλοι στέκουν στις πόρτες τους, κλείνουν τα μάτια κι ελπίζουν κάτι καλύτερο για αυτούς, τους ζωντανούς τους και κυρίως τους νεκρούς τους. Όλοι ένα παράδεισο ψάχνουμε κι ας βρέχει.
Οι αστραπές είναι λίγο εκφοβιστικές αλλά υπακούνε σε ένα παλιό κι άγριο ένστικτο που κουβαλάμε χρόνια χωρίς να το κάνουμε συνειδητά, κι εμείς κι οι πρόγονοί μας. Άθελά μας θα το δώσουμε και στα παιδιά μας. Θα δώσουμε όλες τις αστραπές του κόσμου, σε μορφή εκρήξεων αδρεναλίνης στις πιο ανύποπτες στιγμές, έχουμε μια ιστορία να συνεχίσουμε. Γιατί έτσι.
Στην καταιγίδα που μένεται, και στη περιφορά του επιταφίου που θα γίνει με πολύχρωμες ομπρέλες, στην αδυναμία μου να ουρλιάξω, στην Μεγάλη Παρασκευή που τελειώνει, σε μια διφορούμενη ανάσταση που αναζητώ, σε απίστευτα εδέσματα που θα φαγωθούν εύκολα και γρήγορα, στις καμπάνες που βρήκαν λόγο ύπαρξης, στην καταιγίδα που την ευχαριστώ που διάλεξε αυτή την στιγμή να με συναντήσει, στην καθάρια ανοιξιάτικη βροχή που κάνει ότι μπορεί, στην ώρα που είναι πάντα ακατάλληλη, στους περαστικούς που τους πιάνουμε από το μπράτσο και το παίζουμε γνωστοί, σε όλα τα αδιάφορα τέλος πάντων, ας γίνονται όπως γίνονται τώρα, σε αυτή την κανονισμένα προδιαγεγγραμμένη σειρά. Είναι παρήγορο όταν τα πράγματα σκάνε μύτη όπως τα περιμένεις, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις τις ενδεχόμενες συνέπειες που έπονται εκπλήξεων.
Δεν χρειάζεται να πολυλογούμε, ας συνεχίσουμε να πίνουμε, φτάνοντας το μυαλό στην υπέρτατη ζαλάδα, στο τέλειο βραχυκύκλωμα.
Στο αυθόρμητο κάθε μεθυσμένου βρίσκεται ο ρυθμός του σύμπαντος.
14.4.06
Απόψε έχουμε γιορτή... #2
Ο ρυθμός τακ τακ τακ του καπνού μπαίνει έντονα στα μάτια, τσούζουν, βλέπουν ξαφνικά φλόγες που δεν υπήρχαν πριν στο θολό ορίζοντα. Μέσα σε λίγες μαγικές στιγμές, από τον καπνό πάντα, μπορούν να δημιουργηθούν τα πιο ψυχεδελικά όνειρα, από αυτά που βλέπει κανείς μόνο μεθυσμένος, μόνο στις πόλεις, μέσα στους κλειστούς τοίχους του απόκοσμου "εγώ"...
θέλω απόψε λίγη άνοιξη, λίγη στοργή από τον κρυμμένο ήλιο, λίγο καλό δηλητήριο... Δε θέλω άλλα χαλασμένα, αυτή η φθορά κάθε υπαρκτού έχει καταντήσει κουραστική, με ξεσηκώνει η μανία να τα καταστρέψω όλα να μη ξαναχαλάσουν ποτέ. Κι όσοι δεν είναι αλήθεια άνθρωποι, κι είναι χαρακτήρες από ταινίες του Λιντς, με ένα ΠΟΥΦ να γίνουν τίποτα, να μείνουν οι αληθινοί αντίξοοι πραγματικοί άνθρωποι, με όλες τις νευρώσεις και τις ματαιοδοξίες τους σε μέγιστο βαθμό. Έτσι για αλλαγή, να λιώσουν όλα τα στεγανά και γρανιτένια καθημερινά μαρτύρια, να έχει και λίγο πλάκα αυτή η πρόσφατη επιδίωξη.
Δε μπορεί. Δεν έχει δύναμη η φαντασία μου, την νικάει ο καπνός με νοκ άουτ από τον πρώτο στημένο γύρο. Γύρω από το πτώμα της συνήθειας επιθυμούσα να κάνω μια γιορτή για τα γενέθλια της πεθαμένης μου αγάπης, με την ελπίδα να στείλει στον δρόμο μου αυτή την αγάπη που θα επιβεβαιώσει την αγωνία μου. "Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται μόνο μια φορά στη ζωή του". Αλλά δε το πιστεύω. Βαθιά μέσα στην ψυχή μου τον νιώθω με την παγωμένη του ανάσα πίσω μου να στέκει περίχαρα και να γελάει δυνατά: "Θα με θυμάσαι και θα σου λείπω πάντα".
Έτσι, έχω ένα πολύ καλό λόγο να ξεχνάω τα πάντα και να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, χορεύοντας ερωτικούς παράνομους χορούς, που αν είχαν επιτυχία ίσως και να έδιναν μια μικρή αφορμή για κάποιον να βρει το νόημα όλου του κόσμου, κλεισμένο σε μία μικρή κίνηση. Ένα σύμπαν, αδυνατώ να το δείξω, δεν υπάρχω ούτε ως υποψία, είμαι πολύ μικρή και τα φτερά μου δεν είναι ακριβώς φτερά, είναι φαντάσματα φτερών και υποψίες ελπίδων για ταξίδια μακρινά, σε γαλάζιους ορίζοντες, εκεί που η γιορτή δε τελειώνει ποτέ.
Δεν έχω εξάλλου τίποτα να πω, ο λόγος αυτός είναι. Κι αν προσπάθησα κάποτε να περιγράψω κάτι, μιμήθηκα άλλους που είχα δει να το κάνουν. Πήρα λοιπόν ένα μικρό θέμα, το έβαψα κάπως αλλιώς, με λέξεις που με έμαθαν μίλησαν για αυτό και έγινε μικρή βιτρίνα, πίσω του εμφανίστηκα χωρίς να φαίνομαι στ’ αλήθεια.
Έτσι, απόψε θα κρυφτώ, θα πιω και θα χορέψω. Είναι μια νύχτα πιο μεγάλη από τις άλλες, θα έχει πολλές ώρες γεμάτες σκοτάδι, υπάρχουν πολλά κρυμμένα στα σπλάχνα της που θα παίξουμε μαζί κρυφτό, αφού πρώτα χαμογελάσουμε ζυγιάζοντας τη κατάσταση, κι αυτό θα γίνεται επαναληπτικά πριν από κάθε επίθεση.
Μετά θα έρθει το ξημέρωμα και θα πάω να κοιμηθώ φορώντας τα γυαλιά ηλίου. Να μην φαίνονται τα μάτια μου που θα είναι κόκκινα από τους καπνούς, να μη φαίνεται τίποτα από αυτό που βλέπω πάντα, δε κάνει να προδώσω τη σκιά του τοίχου. Αυτή έρχεται για μένα μόνο, καταλαβαίνει γιατί φοβάμαι τα βράδια να σκεφτώ και με νανουρίζει, με τις κάπως ύποπτες μελωδίες, που μου θυμίζουν ότι κάποτε τα πράγματα ήταν ίδια και αλλιώτικα. Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, αυτό που έχει πραγματικά αλλάξει είναι μόνο το χρώμα στους τοίχους και ο ήχος που χτυπάει το τηλέφωνο.
Τα μάτια τσούζουν ακόμα, τα κλείνω για μία στιγμή και βλέπω το πραγματικό σκοτάδι, να βάλλεται έντονα από απόκοσμα φωτορυθμικά, και ξέρω ότι απόψε θα ανέβω μπροστά στη σκηνή, όπου με επιτυχία θα δείξω πόσο απέτυχα. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, θα είναι η επιτυχία μου.
Η γιορτή είναι τριήμερη και έχω όλη την ενέργεια του κόσμου για όλα τα απαραίτητα μπάχαλα.
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ @ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ (Πετρούπολη)
More info: Avopolis
θέλω απόψε λίγη άνοιξη, λίγη στοργή από τον κρυμμένο ήλιο, λίγο καλό δηλητήριο... Δε θέλω άλλα χαλασμένα, αυτή η φθορά κάθε υπαρκτού έχει καταντήσει κουραστική, με ξεσηκώνει η μανία να τα καταστρέψω όλα να μη ξαναχαλάσουν ποτέ. Κι όσοι δεν είναι αλήθεια άνθρωποι, κι είναι χαρακτήρες από ταινίες του Λιντς, με ένα ΠΟΥΦ να γίνουν τίποτα, να μείνουν οι αληθινοί αντίξοοι πραγματικοί άνθρωποι, με όλες τις νευρώσεις και τις ματαιοδοξίες τους σε μέγιστο βαθμό. Έτσι για αλλαγή, να λιώσουν όλα τα στεγανά και γρανιτένια καθημερινά μαρτύρια, να έχει και λίγο πλάκα αυτή η πρόσφατη επιδίωξη.
Δε μπορεί. Δεν έχει δύναμη η φαντασία μου, την νικάει ο καπνός με νοκ άουτ από τον πρώτο στημένο γύρο. Γύρω από το πτώμα της συνήθειας επιθυμούσα να κάνω μια γιορτή για τα γενέθλια της πεθαμένης μου αγάπης, με την ελπίδα να στείλει στον δρόμο μου αυτή την αγάπη που θα επιβεβαιώσει την αγωνία μου. "Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται μόνο μια φορά στη ζωή του". Αλλά δε το πιστεύω. Βαθιά μέσα στην ψυχή μου τον νιώθω με την παγωμένη του ανάσα πίσω μου να στέκει περίχαρα και να γελάει δυνατά: "Θα με θυμάσαι και θα σου λείπω πάντα".
Έτσι, έχω ένα πολύ καλό λόγο να ξεχνάω τα πάντα και να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου, χορεύοντας ερωτικούς παράνομους χορούς, που αν είχαν επιτυχία ίσως και να έδιναν μια μικρή αφορμή για κάποιον να βρει το νόημα όλου του κόσμου, κλεισμένο σε μία μικρή κίνηση. Ένα σύμπαν, αδυνατώ να το δείξω, δεν υπάρχω ούτε ως υποψία, είμαι πολύ μικρή και τα φτερά μου δεν είναι ακριβώς φτερά, είναι φαντάσματα φτερών και υποψίες ελπίδων για ταξίδια μακρινά, σε γαλάζιους ορίζοντες, εκεί που η γιορτή δε τελειώνει ποτέ.
Δεν έχω εξάλλου τίποτα να πω, ο λόγος αυτός είναι. Κι αν προσπάθησα κάποτε να περιγράψω κάτι, μιμήθηκα άλλους που είχα δει να το κάνουν. Πήρα λοιπόν ένα μικρό θέμα, το έβαψα κάπως αλλιώς, με λέξεις που με έμαθαν μίλησαν για αυτό και έγινε μικρή βιτρίνα, πίσω του εμφανίστηκα χωρίς να φαίνομαι στ’ αλήθεια.
Έτσι, απόψε θα κρυφτώ, θα πιω και θα χορέψω. Είναι μια νύχτα πιο μεγάλη από τις άλλες, θα έχει πολλές ώρες γεμάτες σκοτάδι, υπάρχουν πολλά κρυμμένα στα σπλάχνα της που θα παίξουμε μαζί κρυφτό, αφού πρώτα χαμογελάσουμε ζυγιάζοντας τη κατάσταση, κι αυτό θα γίνεται επαναληπτικά πριν από κάθε επίθεση.
Μετά θα έρθει το ξημέρωμα και θα πάω να κοιμηθώ φορώντας τα γυαλιά ηλίου. Να μην φαίνονται τα μάτια μου που θα είναι κόκκινα από τους καπνούς, να μη φαίνεται τίποτα από αυτό που βλέπω πάντα, δε κάνει να προδώσω τη σκιά του τοίχου. Αυτή έρχεται για μένα μόνο, καταλαβαίνει γιατί φοβάμαι τα βράδια να σκεφτώ και με νανουρίζει, με τις κάπως ύποπτες μελωδίες, που μου θυμίζουν ότι κάποτε τα πράγματα ήταν ίδια και αλλιώτικα. Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, αυτό που έχει πραγματικά αλλάξει είναι μόνο το χρώμα στους τοίχους και ο ήχος που χτυπάει το τηλέφωνο.
Τα μάτια τσούζουν ακόμα, τα κλείνω για μία στιγμή και βλέπω το πραγματικό σκοτάδι, να βάλλεται έντονα από απόκοσμα φωτορυθμικά, και ξέρω ότι απόψε θα ανέβω μπροστά στη σκηνή, όπου με επιτυχία θα δείξω πόσο απέτυχα. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, θα είναι η επιτυχία μου.
Η γιορτή είναι τριήμερη και έχω όλη την ενέργεια του κόσμου για όλα τα απαραίτητα μπάχαλα.
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ @ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ (Πετρούπολη)
More info: Avopolis
μας προσμένουν οι μεγάλοι κι οι απέραντοι δρόμοι
μας προσμένουν όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμα...
11.4.06
Happy end
Μέσα από το ματάκι της πόρτας δε φαίνεται ξεκάθαρα κανένας δρόμος.
Ο ύπνος που ταράχτηκε από άγνωστες μελωδίες δεν μπορεί να φύγει έτσι εύκολα από τα μάτια.
Από το ματάκι της πόρτας φαίνονται κάτι σκάλες που κατεβαίνουν, κι άλλες που ανεβαίνουν.
Η βουή της πόλης σαλεύει κουρασμένη για να πάει κι αυτή για ύπνο.
Ανοιξιάτικο ύπνο με καλοκαιρινά όνειρα.
Πόσο αντίθετο είναι πάντα το νερό, την μία χιόνι και την άλλη θάλασσα με άλλους προορισμούς.
Απροσδιόριστες ματιές πάνω και κάτω στις σκάλες.
Μόνο το ένα μάτι βλέπει προς αυτές.
Το άλλο κοιτάζει το κούφωμα της πόρτας.
Ο εγκέφαλος καταλαβαίνει χωρίς πολλά προβλήματα.
Δεν ξέρει όμως τι από τα δύο να πιστέψει.
Η αυτόματη θέληση πάει προς τα πάνω.
Κάτι υστερίες και νευρώσεις κατεβαίνουν στο υπόγειο.
Το μάτι που αγναντεύει το κούφωμα βλέπει εντελώς άλλες εικόνες από αυτές που προσφέρει το παλιό ξύλο.
Βλέπει τους σκώρους που στέκουν χορτάτοι πάνω στις τρύπες του ξύλου και τρίβουν τις σκωροκοιλιές τους.
Η πόρτα είναι κλειστή.
Η σκέψη όμως θα δραπετεύσει θριαμβευτικά.
Αέρινα φτερά τα γούστα ταξιδεύουν προς τις επιθυμίες.
Κι όλα αυτά πίσω από μια παλιά, κλειδωμένη πόρτα, ενός συνηθισμένου διαμερίσματος, ενός συνηθισμένου κέντρου, μιας συνηθισμένης μεγαλούπολης.
«Γίνε ένα με μας», λένε οι μελωδίες.
Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Όλοι θέλουν να είναι όπως είναι, και τίποτα άλλο.
Η πόρτα παραμένει κλειδωμένη.
Τα μάτια θα βαρεθούν να κοιτάζουν από το ματάκι της πόρτας.
Δεν έχουν κάτι να περιμένουν.
Πλέον ο τοίχος από το ταβάνι πάνω από το κρεβάτι τα καλεί για να τους πει κι απόψε μια ιστορία.
Με happy end.
Ο ύπνος που ταράχτηκε από άγνωστες μελωδίες δεν μπορεί να φύγει έτσι εύκολα από τα μάτια.
Από το ματάκι της πόρτας φαίνονται κάτι σκάλες που κατεβαίνουν, κι άλλες που ανεβαίνουν.
Η βουή της πόλης σαλεύει κουρασμένη για να πάει κι αυτή για ύπνο.
Ανοιξιάτικο ύπνο με καλοκαιρινά όνειρα.
Πόσο αντίθετο είναι πάντα το νερό, την μία χιόνι και την άλλη θάλασσα με άλλους προορισμούς.
Απροσδιόριστες ματιές πάνω και κάτω στις σκάλες.
Μόνο το ένα μάτι βλέπει προς αυτές.
Το άλλο κοιτάζει το κούφωμα της πόρτας.
Ο εγκέφαλος καταλαβαίνει χωρίς πολλά προβλήματα.
Δεν ξέρει όμως τι από τα δύο να πιστέψει.
Η αυτόματη θέληση πάει προς τα πάνω.
Κάτι υστερίες και νευρώσεις κατεβαίνουν στο υπόγειο.
Το μάτι που αγναντεύει το κούφωμα βλέπει εντελώς άλλες εικόνες από αυτές που προσφέρει το παλιό ξύλο.
Βλέπει τους σκώρους που στέκουν χορτάτοι πάνω στις τρύπες του ξύλου και τρίβουν τις σκωροκοιλιές τους.
Η πόρτα είναι κλειστή.
Η σκέψη όμως θα δραπετεύσει θριαμβευτικά.
Αέρινα φτερά τα γούστα ταξιδεύουν προς τις επιθυμίες.
Κι όλα αυτά πίσω από μια παλιά, κλειδωμένη πόρτα, ενός συνηθισμένου διαμερίσματος, ενός συνηθισμένου κέντρου, μιας συνηθισμένης μεγαλούπολης.
«Γίνε ένα με μας», λένε οι μελωδίες.
Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Όλοι θέλουν να είναι όπως είναι, και τίποτα άλλο.
Η πόρτα παραμένει κλειδωμένη.
Τα μάτια θα βαρεθούν να κοιτάζουν από το ματάκι της πόρτας.
Δεν έχουν κάτι να περιμένουν.
Πλέον ο τοίχος από το ταβάνι πάνω από το κρεβάτι τα καλεί για να τους πει κι απόψε μια ιστορία.
Με happy end.
9.4.06
Το party κανονίστηκε
Πρώτα δόθηκε το σύνθημα και τώρα περάσαμε στο παρασύνθημα. Το πρώτο bloggers party είναι πλέον γεγονός!
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πιούμε, να χορέψουμε, και ο συνδυασμός τους.
Που: club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο)
Πότε: Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου (κατά το "η νύχτα είναι μεγάλη"), γύρω στις 22.30
Ποιος: Όλοι όσοι ψήνονται για απεριόριστο αλκοόλ και χορό μέχρι τελικής πτώσης, bloggers και μη.
Moto: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!
Περισσότερες πληροφορίες και interaction @ vague tourist
Ακόμα,
blogthisparty - Η αφίσα
by The iblog team.
και new banners by Mindstripper.
Can you feel the vibes?
IMPORTANT UPDATE
Παραγγελιές
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πιούμε, να χορέψουμε, και ο συνδυασμός τους.
Που: club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο)
Πότε: Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου (κατά το "η νύχτα είναι μεγάλη"), γύρω στις 22.30
Ποιος: Όλοι όσοι ψήνονται για απεριόριστο αλκοόλ και χορό μέχρι τελικής πτώσης, bloggers και μη.
Moto: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!
Περισσότερες πληροφορίες και interaction @ vague tourist
Ακόμα,
blogthisparty - Η αφίσα
by The iblog team.
και new banners by Mindstripper.
Can you feel the vibes?
IMPORTANT UPDATE
Παραγγελιές
7.4.06
"Read my writing on the wall"
Ουρανός. Ήλιος. Ένα σύννεφο. Ένα παιχνίδι. Αυτό δεν είναι η ζωή? Ένα μικρό αστείο παιχνίδι. Χωρίς νικητές και ηττημένους. Μπορείς να νιώσεις τη ζωή αν ζεις. Αλλιώς μπορείς μεγαλόπρεπα να δεις το ατελείωτο γκρίζο, το ανόητο κυνηγητό, την ώρα που περνάει, κάτι ηλίθιες φάτσες να προσπαθούν να σε πείσουν ότι η ευημερία έχει σχέση με τα φράγκα, την διπλωματία σου, την τυπικότητα, τη σοβαροφάνεια, το shopping, 50 τραπεζικά προϊόντα, την γιάπικη εργασία, τους εκμεταλλευτές, τα παράσιτα που ζουν εις βάρος σου, τους εξυπνάκηδες που μπορούν να χαρούν με την δική σου ενέργεια. Μια ατελείωτη λίστα θυμού, οργής και αντίδρασης. Που να πάω? Το σύννεφο δε με παίρνει μαζί του να παίξω με τον ήλιο. Αρνούμαι τώρα να κάνω οτιδήποτε.
Περαστικοί κάτω στο δρόμο σουλατσάρουν ανέμελα ψάχνοντας να βρουν μια καφετέρια με ικανοποιητική λιακάδα να χαρούν την άνοιξη ανάμεσα στις γυαλιστερές βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν. Πάνω από τον δρόμο αυτό, εκκρεμούν δουλειές, η μία συνάδελφος έχει κέφια, εγώ καθόλου. Θέλω να τους βρίσω όλους με τον πιο άσχημο τρόπο, να σηκωθώ κυρία φορώντας τα μαύρα μου γυαλιά και να ανηφορίσω στην Ακρόπολη με ένα μπουκάλι κρασί.
Η σκόνη μαζεύεται στωικά πάνω στους υπολογιστές, τα γραφεία, τις βιβλιοθήκες και τα μυαλά μας εδώ μέσα. Πως μπορεί κανείς να ανατρέψει όλη αυτή την εξουσία της σκόνης, άραγε?
Υπάρχει και εκείνο το υπέροχο και ρομαντικό περιθώριο, εκεί που οι απόκληροι και οι απροσάρμοστοι στέκουν ένα βήμα έξω από τον χορό και κοιτούν με απορία τον ίδιο τον τρελό χορό. Μη το ψάχνεις και τόσο πολύ. Αν ψάχνεις απαντήσεις κοίτα τις αλλού. Ποτέ το συνονθύλευμα όλων των παραπλανημένων δεν ήταν πηγή παραδειγματισμού και λύσεων. Οι κοινωνικές ομάδες είναι εδώ για να καταπιούν και να χωνέψουν. Όποιος στέκει αντιστεκόμενος στο μεγάλο στόμα της ομοιομορφίας, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να μασηθεί και μετά το μεγάλο στόμα θα τον φτύσει. Απλά.
Γκρίνια, μιζέρια, γιατί η ζωή έχει καταντήσει να γίνεται η ίδια διαδρομή Ξεφτίλα-Μοναξιά-Απελπισία, κι ανάποδα*. Και ναι, βαρέθηκα να δουλεύω, βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια, τους ανθρώπους, τα αδέσποτα σκυλιά και τις κανονισμένες καθημερινές αυτοκτονίες. Δεν βοηθάει ούτε η νύχτα πια. Κάποτε μπορούσες να στηριχτείς στην νύχτα. Τα έκρυβε όλα. Έτσι όπως έχουν γίνει όμως τα πράγματα, με όλα αυτά τα φώτα νέον και τα φωσφόριζε λαμπάκια που αναβοσβήνουν πάνω από τα κεφάλια μας, δεν μπορούμε να μεθύσουμε πια όπως παλιά. Πάντα κάτι θα μας παρακολουθεί. Έτσι για να γουστάρουμε που είμαστε εμείς οι τυχεροί γενιά που ζει την εφαρμογή του Μεγάλου Αδερφού στη πράξη. Να γουστάρουμε.
Μάλλον ξέρω τι φταίει και νιώθω τόσο χάλια. Δεν πιστεύω κανένα και τίποτα. Όλα φαίνονται τόσο ίδια, τόσο χαμένα και από πριν συμφωνημένα που δεν έχω πια τη διάθεση να κάνω κανένα μπάχαλο, αφού το μόνο που θα γίνει είναι να σπάσω τα μούτρα μου. Πάλι. Ακόμα μια χυλόπιτα να προστεθεί στην πλούσια συλλογή μου. Γιατί η άνοιξη με ξέχασε? Κι εγώ την ξέχασα, δεν λέω. Όλους τους ξέχασα. Αλλά δεν θέλω να θυμάμαι και πολλά. Τώρα οι μόνες εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου από τα παλιά είναι οι άσχημες, αυτές μόνο έχουν επιζήσει από την λήθη που προκαλεί το πέρασμα του λεπτοδείκτη από τις κουκίδες των λεπτών στο ρολόι της ζωής μου.
Κι αλήθεια λέω, το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω. Το μόνο που νομίζω ότι δε κατάφερα να το πραγματοποιήσω μέχρι τώρα. Σε όλες τις φάσεις, αυτό το θανατερό να υποβόσκει, αυτή η αέναη προσπάθεια να αντιστρέψω την προδιαγεγραμμένη συνήθεια του κόσμου να υπάρχει από ανάμνηση, ανάγκη και σκέτο βιολογικό ένστικτο.
Φτωχή ψυχή, παγωμένη αίσθηση. Οργή και μίσος. Και φόβος. Αν και αυτός νικήθηκε όταν τον κοίταξα στα νεκρά του μάτια και του είπα με θράσος, δε με νοιάζει κι ας φοβάμαι. «Νικήθηκε», λες και μιλάω για πόλεμο. Ανάπηρη πολέμου, ναι αυτό έχει κάποια λογική.
Μου λείπει η εικόνα. Μου λείπει πολύ. Ο γαλάζιος ορίζοντας, η ήρεμη καθάρια θάλασσα, ο φρέσκος αέρας που απαλύνει την ψυχή και διώχνει τον χειμώνα. Μου λείπει το δέντρο με την μεγάλη ρίζα, που στέκεται ακλόνητο και σταθερό στο βασίλειο της ύπαρξής του. Μου λείπει το αηδόνι να κλαίει έξω από το παράθυρό μου. Και πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει η γαλήνη και η ανάσα.
*
*Από ποίηματα της Κατερίνας Γώγου
Περαστικοί κάτω στο δρόμο σουλατσάρουν ανέμελα ψάχνοντας να βρουν μια καφετέρια με ικανοποιητική λιακάδα να χαρούν την άνοιξη ανάμεσα στις γυαλιστερές βιτρίνες με τις νέες κολεξιόν. Πάνω από τον δρόμο αυτό, εκκρεμούν δουλειές, η μία συνάδελφος έχει κέφια, εγώ καθόλου. Θέλω να τους βρίσω όλους με τον πιο άσχημο τρόπο, να σηκωθώ κυρία φορώντας τα μαύρα μου γυαλιά και να ανηφορίσω στην Ακρόπολη με ένα μπουκάλι κρασί.
Η σκόνη μαζεύεται στωικά πάνω στους υπολογιστές, τα γραφεία, τις βιβλιοθήκες και τα μυαλά μας εδώ μέσα. Πως μπορεί κανείς να ανατρέψει όλη αυτή την εξουσία της σκόνης, άραγε?
Υπάρχει και εκείνο το υπέροχο και ρομαντικό περιθώριο, εκεί που οι απόκληροι και οι απροσάρμοστοι στέκουν ένα βήμα έξω από τον χορό και κοιτούν με απορία τον ίδιο τον τρελό χορό. Μη το ψάχνεις και τόσο πολύ. Αν ψάχνεις απαντήσεις κοίτα τις αλλού. Ποτέ το συνονθύλευμα όλων των παραπλανημένων δεν ήταν πηγή παραδειγματισμού και λύσεων. Οι κοινωνικές ομάδες είναι εδώ για να καταπιούν και να χωνέψουν. Όποιος στέκει αντιστεκόμενος στο μεγάλο στόμα της ομοιομορφίας, το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να μασηθεί και μετά το μεγάλο στόμα θα τον φτύσει. Απλά.
Γκρίνια, μιζέρια, γιατί η ζωή έχει καταντήσει να γίνεται η ίδια διαδρομή Ξεφτίλα-Μοναξιά-Απελπισία, κι ανάποδα*. Και ναι, βαρέθηκα να δουλεύω, βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια, τους ανθρώπους, τα αδέσποτα σκυλιά και τις κανονισμένες καθημερινές αυτοκτονίες. Δεν βοηθάει ούτε η νύχτα πια. Κάποτε μπορούσες να στηριχτείς στην νύχτα. Τα έκρυβε όλα. Έτσι όπως έχουν γίνει όμως τα πράγματα, με όλα αυτά τα φώτα νέον και τα φωσφόριζε λαμπάκια που αναβοσβήνουν πάνω από τα κεφάλια μας, δεν μπορούμε να μεθύσουμε πια όπως παλιά. Πάντα κάτι θα μας παρακολουθεί. Έτσι για να γουστάρουμε που είμαστε εμείς οι τυχεροί γενιά που ζει την εφαρμογή του Μεγάλου Αδερφού στη πράξη. Να γουστάρουμε.
Μάλλον ξέρω τι φταίει και νιώθω τόσο χάλια. Δεν πιστεύω κανένα και τίποτα. Όλα φαίνονται τόσο ίδια, τόσο χαμένα και από πριν συμφωνημένα που δεν έχω πια τη διάθεση να κάνω κανένα μπάχαλο, αφού το μόνο που θα γίνει είναι να σπάσω τα μούτρα μου. Πάλι. Ακόμα μια χυλόπιτα να προστεθεί στην πλούσια συλλογή μου. Γιατί η άνοιξη με ξέχασε? Κι εγώ την ξέχασα, δεν λέω. Όλους τους ξέχασα. Αλλά δεν θέλω να θυμάμαι και πολλά. Τώρα οι μόνες εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου από τα παλιά είναι οι άσχημες, αυτές μόνο έχουν επιζήσει από την λήθη που προκαλεί το πέρασμα του λεπτοδείκτη από τις κουκίδες των λεπτών στο ρολόι της ζωής μου.
Κι αλήθεια λέω, το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσω. Το μόνο που νομίζω ότι δε κατάφερα να το πραγματοποιήσω μέχρι τώρα. Σε όλες τις φάσεις, αυτό το θανατερό να υποβόσκει, αυτή η αέναη προσπάθεια να αντιστρέψω την προδιαγεγραμμένη συνήθεια του κόσμου να υπάρχει από ανάμνηση, ανάγκη και σκέτο βιολογικό ένστικτο.
Φτωχή ψυχή, παγωμένη αίσθηση. Οργή και μίσος. Και φόβος. Αν και αυτός νικήθηκε όταν τον κοίταξα στα νεκρά του μάτια και του είπα με θράσος, δε με νοιάζει κι ας φοβάμαι. «Νικήθηκε», λες και μιλάω για πόλεμο. Ανάπηρη πολέμου, ναι αυτό έχει κάποια λογική.
Μου λείπει η εικόνα. Μου λείπει πολύ. Ο γαλάζιος ορίζοντας, η ήρεμη καθάρια θάλασσα, ο φρέσκος αέρας που απαλύνει την ψυχή και διώχνει τον χειμώνα. Μου λείπει το δέντρο με την μεγάλη ρίζα, που στέκεται ακλόνητο και σταθερό στο βασίλειο της ύπαρξής του. Μου λείπει το αηδόνι να κλαίει έξω από το παράθυρό μου. Και πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει η γαλήνη και η ανάσα.
*Read my writing on the wall
No-one's here to catch me when I fall
Death is on my side....suicide.
RATM - Settle for nothing
*Από ποίηματα της Κατερίνας Γώγου
31.3.06
Όλα θα γίνουν
Σήμερα ήρθε η άνοιξη. Εγώ φόρεσα τη φουστίτσα μου, τα σοσόνια τα ριγέ και τα αθλητικά μου και βγήκα στο δρόμο για την εργασία της Παρασκευής. Στον χειμωνιάτικο εργασιακό μου χώρο. Πήγα ντυμένη άνοιξη. Και δεν έδωσα καμία σημασία, στη παρατημένη μοκέτα του χειμώνα που στενοχωριέται που έφυγε το κρύο και το χιόνι, στο μικρό καλοριφέρ που θα περάσει στην αχρηστία μέχρι τον επόμενο χειμώνα.
Τα πράγματα είναι απλά. Πάντα ήταν. Μόνο που μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Να βρω τις κατάλληλες λέξεις να ντύσουν αυτό που σχηματίζεται μέσα μου επαρκώς, να το παρουσιάσουν με την ένταση που το νιώθω, όπως θέλω να νιώσω τον αντίκτυπο όταν το γράψω/πω/προφέρω. Whatever.
Ένα πράγμα με νοιάζει, κι έχει να κάνει με τις νύχτες. Η ατμόσφαιρα έχει γίνει τόσο μαγική, η μυρωδιά της άνοιξης αγγίζει το γκρίζο τσιμέντο του κέντρου, τρυπώνει στα σκούρα κλειστά δωμάτια, σχεδόν αθόρυβα έρχεται και παρουσιάζεται μεγαλόπρεπα στο μυαλό μου. «Ήρθα» λέει. «Όμορφα», λέω. Και τώρα τι? «Chill out», η κατάλληλη απάντηση, για τις ακατάλληλες φρίκες.
Οι κουρτίνες συνοδεύουν το ανοικτό παράθυρο στο χορό της ανοιξιάτικης αύρας. Τα ρούχα είναι ελαφρύτερα, και η καρδιά φουσκώνει κάπως παραπάνω, αχόρταγη με τη φρεσκάδα του νυχτερινού ανέμου. Νομίζω ότι θα τρελαθώ. Είναι τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα που νομίζω ότι θέλω να αρχίσω να τρέχω ουρλιάζοντας στους δρόμους. Τρελή. Κι αδέσποτη. Και αμάζευτη.
Αυτές τις στιγμές της έντασης, νοιώθω ότι δεν γίνεται τίποτα και θέλω να γίνουν πολλά. Θέλω να γίνουν όλα για την ακρίβεια, χωρίς ποτέ να υπάρχει ορισμός για αυτά τα «όλα», χωρίς κανένα προσδιορισμό και ο δρόμος από που να ξεκινάει, άραγε?
Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι που έχω χαθεί. Που με έχω παρατήσει? Κάπου πρέπει να με ψάξω, κάπως πρέπει να με βρω. Ίσως έχω μείνει κολλημένη κάτω από το πάπλωμα με κάποιο βιβλίο του Κέρουακ στο χέρι, που μιλάει για ταξίδια, για πιώματα, για απομόνωση και beat έρωτες. Έχω διαβάσει όλα αυτά που θέλω να κάνω. Αφού υπήρξαν κάπως στο χαρτί, θα υπάρχουν και σαν κατάσταση. Η κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί, μπορεί κάπως να γεννηθεί. Ίσως πρέπει να περιμένω τη πεταλούδα να πετάξει στις ακτές του Ειρηνικού για να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη αλυσιδωτή αντίδραση.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ τη ζωή μας εμείς την φτιάχνουμε, άλλοι κανονίζουν για μας. Κι αυτό το άλλοι δεν σημαίνει ανθρώπους ή κάτι τέτοιο, ούτε θεούς, γιατί και να υπάρχει θεός, δεν παίζει να ασχολείται μαζί μας. Εν τέλει, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Υπάρχουν φορές που θες να κάνεις πράγματα και δεν γίνονται με τίποτα. Ενώ άλλες φορές, γίνονται μόνα τους, σχεδόν αυτόματα, χωρίς κανείς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, κάτι περί σωστού timing, ίσως περί του the time has come ή στα ελληνικά, ήταν να γίνει κι έγινε. Το ξέρω αυτό, ότι δεν είναι να γίνει δε θα γίνει. Μα εμένα το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί. Κάτι πρέπει να κάνω, κάπως να διαταράξω αυτή την απαίσια νεκρική υστερία του «δεν γίνεται τίποτα».
Βγαίνοντας στο μπαλκόνι στις 3.00 η ώρα το πρωί φωνάζοντας «Ξυπνήστε επιτέλους» παραμένει πάντα μια ρομαντική πρόκληση στο μυαλό μου, αλλά δεν παίζει γιατί συνήθως κοιμάμαι εκείνη την ώρα, κι από την άλλη, αν το έκανε κάποιος άλλος αυτό και ξυπνούσα, παίζει την επόμενη μέρα να τηλεφωνούσα στο γραφείο λέγονται ότι «Πήρα να σας πω ότι σήμερα είμαι καλά και δε μπορώ να έρθω πάλι για δουλειά.» (σημ. ατάκα δανεισμένη από Τομ Ρόμπινς). Και μετά θα πεθάνω από την πείνα γιατί δεν μπορώ να το παίξω αυτόχθων στο κέντρο της Αθήνας, φυτεύοντας μαρούλια και πατάτες.
Μήπως τελικά δεν είναι αυτή η άνοιξη για να γίνουν αυτά τα όλα? Καλή ερώτηση που επιθυμώ η απάντηση να είναι όχι. Αυτή η άνοιξη και κάθε άνοιξη, κάθε ώρα και εποχή είναι για να γίνονται τα όλα. Και μάλλον θα γίνουν, τουλάχιστον θα κάνω μια ανάλογη τελετή, στην τελική αν μου βγει χορός της βροχής θα κάτσω να βραχώ, αλλά ήδη και τόση ώρα που γράφω κάτι κάνω.
Εν κατακλείδι και αντί επιλόγου να πω το εξής: Αν είναι να γίνουν όλα, να γίνουν συνειδητά.
Καληνύχτα.
Τα πράγματα είναι απλά. Πάντα ήταν. Μόνο που μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Να βρω τις κατάλληλες λέξεις να ντύσουν αυτό που σχηματίζεται μέσα μου επαρκώς, να το παρουσιάσουν με την ένταση που το νιώθω, όπως θέλω να νιώσω τον αντίκτυπο όταν το γράψω/πω/προφέρω. Whatever.
Ένα πράγμα με νοιάζει, κι έχει να κάνει με τις νύχτες. Η ατμόσφαιρα έχει γίνει τόσο μαγική, η μυρωδιά της άνοιξης αγγίζει το γκρίζο τσιμέντο του κέντρου, τρυπώνει στα σκούρα κλειστά δωμάτια, σχεδόν αθόρυβα έρχεται και παρουσιάζεται μεγαλόπρεπα στο μυαλό μου. «Ήρθα» λέει. «Όμορφα», λέω. Και τώρα τι? «Chill out», η κατάλληλη απάντηση, για τις ακατάλληλες φρίκες.
Οι κουρτίνες συνοδεύουν το ανοικτό παράθυρο στο χορό της ανοιξιάτικης αύρας. Τα ρούχα είναι ελαφρύτερα, και η καρδιά φουσκώνει κάπως παραπάνω, αχόρταγη με τη φρεσκάδα του νυχτερινού ανέμου. Νομίζω ότι θα τρελαθώ. Είναι τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα που νομίζω ότι θέλω να αρχίσω να τρέχω ουρλιάζοντας στους δρόμους. Τρελή. Κι αδέσποτη. Και αμάζευτη.
Αυτές τις στιγμές της έντασης, νοιώθω ότι δεν γίνεται τίποτα και θέλω να γίνουν πολλά. Θέλω να γίνουν όλα για την ακρίβεια, χωρίς ποτέ να υπάρχει ορισμός για αυτά τα «όλα», χωρίς κανένα προσδιορισμό και ο δρόμος από που να ξεκινάει, άραγε?
Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι που έχω χαθεί. Που με έχω παρατήσει? Κάπου πρέπει να με ψάξω, κάπως πρέπει να με βρω. Ίσως έχω μείνει κολλημένη κάτω από το πάπλωμα με κάποιο βιβλίο του Κέρουακ στο χέρι, που μιλάει για ταξίδια, για πιώματα, για απομόνωση και beat έρωτες. Έχω διαβάσει όλα αυτά που θέλω να κάνω. Αφού υπήρξαν κάπως στο χαρτί, θα υπάρχουν και σαν κατάσταση. Η κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί, μπορεί κάπως να γεννηθεί. Ίσως πρέπει να περιμένω τη πεταλούδα να πετάξει στις ακτές του Ειρηνικού για να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη αλυσιδωτή αντίδραση.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ τη ζωή μας εμείς την φτιάχνουμε, άλλοι κανονίζουν για μας. Κι αυτό το άλλοι δεν σημαίνει ανθρώπους ή κάτι τέτοιο, ούτε θεούς, γιατί και να υπάρχει θεός, δεν παίζει να ασχολείται μαζί μας. Εν τέλει, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Υπάρχουν φορές που θες να κάνεις πράγματα και δεν γίνονται με τίποτα. Ενώ άλλες φορές, γίνονται μόνα τους, σχεδόν αυτόματα, χωρίς κανείς να κάνει κάτι ιδιαίτερο, κάτι περί σωστού timing, ίσως περί του the time has come ή στα ελληνικά, ήταν να γίνει κι έγινε. Το ξέρω αυτό, ότι δεν είναι να γίνει δε θα γίνει. Μα εμένα το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί. Κάτι πρέπει να κάνω, κάπως να διαταράξω αυτή την απαίσια νεκρική υστερία του «δεν γίνεται τίποτα».
Βγαίνοντας στο μπαλκόνι στις 3.00 η ώρα το πρωί φωνάζοντας «Ξυπνήστε επιτέλους» παραμένει πάντα μια ρομαντική πρόκληση στο μυαλό μου, αλλά δεν παίζει γιατί συνήθως κοιμάμαι εκείνη την ώρα, κι από την άλλη, αν το έκανε κάποιος άλλος αυτό και ξυπνούσα, παίζει την επόμενη μέρα να τηλεφωνούσα στο γραφείο λέγονται ότι «Πήρα να σας πω ότι σήμερα είμαι καλά και δε μπορώ να έρθω πάλι για δουλειά.» (σημ. ατάκα δανεισμένη από Τομ Ρόμπινς). Και μετά θα πεθάνω από την πείνα γιατί δεν μπορώ να το παίξω αυτόχθων στο κέντρο της Αθήνας, φυτεύοντας μαρούλια και πατάτες.
Μήπως τελικά δεν είναι αυτή η άνοιξη για να γίνουν αυτά τα όλα? Καλή ερώτηση που επιθυμώ η απάντηση να είναι όχι. Αυτή η άνοιξη και κάθε άνοιξη, κάθε ώρα και εποχή είναι για να γίνονται τα όλα. Και μάλλον θα γίνουν, τουλάχιστον θα κάνω μια ανάλογη τελετή, στην τελική αν μου βγει χορός της βροχής θα κάτσω να βραχώ, αλλά ήδη και τόση ώρα που γράφω κάτι κάνω.
Εν κατακλείδι και αντί επιλόγου να πω το εξής: Αν είναι να γίνουν όλα, να γίνουν συνειδητά.
Καληνύχτα.
30.3.06
Party time!
Η επανάσταση θα ξεκινήσει από μεθυσμένους, αλλόφρονες ανθρώπους που θα χορεύουν ασταμάτητα. Ξεκινώντας από ένα συμφωνημένο μέρος για πάρτι, ο ρυθμός θα ζαλίσει τον υπόλοιπο κόσμο, όταν θα ανοίξουν οι πόρτες και χορεύοντας όλοι θα ξυπνήσουν τον κοιμισμένο σταθερό αέρα της ατμόσφαιρας, βγαίνοντας έξω και κατακλύζοντας, αρχικά, τον περιβάλλοντα χώρο.
Βάλτε να πιούμε, πάμε να χορέψουμε.
Ψήνεστε?
info @ vague tourist
Παίζει και banner
Το νου σας!
Βάλτε να πιούμε, πάμε να χορέψουμε.
Ψήνεστε?
info @ vague tourist
Παίζει και banner
Το νου σας!
28.3.06
Έκλειψη ηλίου 29/03 - Best case scenario
Η έκλειψη να ήταν ολικά ορατή από Αθήνα. Να μην ερχόμουν καθόλου για δουλειά. 12.00 θα την έκανα για παραλία. Κάπου όπου θα παιζόταν πάρτι-Έκλειψη, κι έτσι. Μουσικές, πιώματα, κλπ απαραίτητα. Ρουχισμός ελαφρύς και χωρίς παπούτσια. Χορός στην αμμουδιά. Απαραίτητα αντιηλιακή κρέμα προσώπου και γυαλιά ειδικά για να παρατηρεί κανείς την έκλειψη με ασφάλεια. Χωρίς κανένα σύννεφο στον ουρανό. Με ελαφριά ανοιξιάτικη αύρα που παίζει με τη μυρωδιά της θάλασσας. Ιεροτελεστικά παρακολούθηση της πορείας Ήλιου-Σελήνης, χωρίς θορύβους. Με την ολοκλήρωση του φαινομένου, δυνατές μουσικές, party-time, χορός και πιώμα μέχρι το βράδυ. Η γιορτή της νίκης του φωτός. Κανένας δράκος δε θα καταπιεί τον ήλιο. Στο τέλος μαγικό ηλιοβασίλεμα, ενός ήλιου που κατάφερε να επιζήσει από την αφάνεια, όπως κάθε φορά. Ένας ήλιος που πάει να ξεκουραστεί κοντά στο Βασίλειο της Χρυσομαλλούσας Πριγκίπισσας, βάφoντάς τον κόκκινο κάθε φορά που περνάει από κει.
Πραγματικότητα:
Το ποσοστό κάλυψης του ηλιακού δίσκου θα φτάσει το 85% στην Αθήνα.
9.00 θα είμαι στο γραφείο. 12.30 θα την κάνω με ελαφρά, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται παραίτηση. Ένα μπουκάλι κρασί. Γυαλιά για την έκλειψη. Αρχαία Αγορά. Ξάπλα στο γρασίδι ή σε καμιά καβάτζα αρχαία πέτρα. Τουλάχιστον μέχρι τις 15.00.
Παραλήρημα:
Θα το δω όλο αυτό το ταξίδι στον ουρανό, ένα moonchild που ξέπεσε στην ημέρα και στη αφάνεια, μέχρι που αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο, να τον κρύψει, να βγει μπροστά. Σε κάποια μέρη, θα τον κρύψει εντελώς και τότε δεν θα φαίνεται ούτε αυτό, ούτε ο ήλιος. Αντιπαράθεση που οδηγεί στο μηδέν. Κανένας νικητής δε υπάρχει στους πολέμους και στους καβγάδες. Το moonchild που θέλησε να μπλέξει με τον ήλιο, θα τα παρατήσει και θα φύγει. Θα ξαναπάει στη νύχτα του, γεμίζοντας κι αδειάζοντας τα βράδια των ερωτευμένων και των αδέσποτων σκυλιών.
Θα ήθελα να μπορούσα να έβλεπα την Αφροδίτη αύριο. Αλλά από εδώ που είμαι δεν θα φαίνεται, θα κρύβεται πίσω από τις ανοιξιάτικες ακτίνες του ήλιου που θα αντιστέκονται στην κάλυψη. Θα φανεί, όμως, αργότερα το απόγευμα, όταν αυτός θα κατηφορίσει στη Δύση και θα αφήσει τις σκιές να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις γωνίες.
Και αύριο πάλι, ο ίδιος ήλιος θα λάμψει την επανάληψη της άδικης ρουτίνας που καταστρέφει κάθε ικανότητα ζωής, που πήζει το μυαλό μας μπροστά σε οθόνες προθεσμιών και εκτάκτων δελτίων ειδήσεων. Θα την αλλάξουμε, άραγε, ποτέ τη ζωή? αναρωτιούνται οι ετοιμοθάνατοι πριν γίνουν ένα μαζί της, αυτής της σύγχρονης ζωής. Δεν είναι άλλο παρά ένα κομμάτι της ζούγκλας του κόσμου που αφήνει τη φαντασία να σβήσει σαν αποτσίγαρο ή χειρότερα δεν την αφήνει να ανάψει καν, σαν κακώς στριμμένο τσιγάρο.
Θέλω να πω, καλά και ωραία αυτά με τη απαίσια ζωή, αλλά αύριο θα έχει παραμύθι, κι εγώ θα κάτσω αναπαυτικά στο μυαλό μου στην καλύτερη θέση για να το δω. Μετά ας με καταπιούν όλες οι μαύρες τρύπες των απαίσιων υποχρεώσεων της, που λειτουργούν πάντα αντίθετα, απομακρύνοντας με από αυτή. Δεν με ενδιαφέρει, άρα δεν υπάρχουν.
Πραγματικότητα:
Το ποσοστό κάλυψης του ηλιακού δίσκου θα φτάσει το 85% στην Αθήνα.
9.00 θα είμαι στο γραφείο. 12.30 θα την κάνω με ελαφρά, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται παραίτηση. Ένα μπουκάλι κρασί. Γυαλιά για την έκλειψη. Αρχαία Αγορά. Ξάπλα στο γρασίδι ή σε καμιά καβάτζα αρχαία πέτρα. Τουλάχιστον μέχρι τις 15.00.
Παραλήρημα:
Θα το δω όλο αυτό το ταξίδι στον ουρανό, ένα moonchild που ξέπεσε στην ημέρα και στη αφάνεια, μέχρι που αποφάσισε να παίξει με τον ήλιο, να τον κρύψει, να βγει μπροστά. Σε κάποια μέρη, θα τον κρύψει εντελώς και τότε δεν θα φαίνεται ούτε αυτό, ούτε ο ήλιος. Αντιπαράθεση που οδηγεί στο μηδέν. Κανένας νικητής δε υπάρχει στους πολέμους και στους καβγάδες. Το moonchild που θέλησε να μπλέξει με τον ήλιο, θα τα παρατήσει και θα φύγει. Θα ξαναπάει στη νύχτα του, γεμίζοντας κι αδειάζοντας τα βράδια των ερωτευμένων και των αδέσποτων σκυλιών.
Θα ήθελα να μπορούσα να έβλεπα την Αφροδίτη αύριο. Αλλά από εδώ που είμαι δεν θα φαίνεται, θα κρύβεται πίσω από τις ανοιξιάτικες ακτίνες του ήλιου που θα αντιστέκονται στην κάλυψη. Θα φανεί, όμως, αργότερα το απόγευμα, όταν αυτός θα κατηφορίσει στη Δύση και θα αφήσει τις σκιές να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις γωνίες.
Και αύριο πάλι, ο ίδιος ήλιος θα λάμψει την επανάληψη της άδικης ρουτίνας που καταστρέφει κάθε ικανότητα ζωής, που πήζει το μυαλό μας μπροστά σε οθόνες προθεσμιών και εκτάκτων δελτίων ειδήσεων. Θα την αλλάξουμε, άραγε, ποτέ τη ζωή? αναρωτιούνται οι ετοιμοθάνατοι πριν γίνουν ένα μαζί της, αυτής της σύγχρονης ζωής. Δεν είναι άλλο παρά ένα κομμάτι της ζούγκλας του κόσμου που αφήνει τη φαντασία να σβήσει σαν αποτσίγαρο ή χειρότερα δεν την αφήνει να ανάψει καν, σαν κακώς στριμμένο τσιγάρο.
Θέλω να πω, καλά και ωραία αυτά με τη απαίσια ζωή, αλλά αύριο θα έχει παραμύθι, κι εγώ θα κάτσω αναπαυτικά στο μυαλό μου στην καλύτερη θέση για να το δω. Μετά ας με καταπιούν όλες οι μαύρες τρύπες των απαίσιων υποχρεώσεων της, που λειτουργούν πάντα αντίθετα, απομακρύνοντας με από αυτή. Δεν με ενδιαφέρει, άρα δεν υπάρχουν.
25.3.06
Πυρετός το Σαββατόβραδο?? Arxedia...(Media)
Όσοι εκεί έξω αγωνιούσατε και έχετε φάει τα νύχια σας μέχρι τέλους (χεριών ? ποδιών) ηρεμήστε. Οι οδηγίες που όλοι περιμέναμε ήρθαν, όταν κοιμόμασταν (εγώ δηλαδή), σαν προφητικό όνειρο. Οπότε, το μόνο που μένει είναι η ευλαβική τήρηση του πρωτοκόλλου.
Το επικό rendez-vous που θα καταλήξει ή σε αισθησιακό Όργιο ή σε μακελειό σε φάση Battle-Royal 2, είναι εδώ, έτοιμο να σας κάνει να αναφωνήσετε Viva La Revolution (όχι, δεν είμαστε στο Παρίσι, ούτε θα τη πέσουμε πουθενά με μολότοφ).
Απαραίτητα θα πιούμε όλο το Βόσπορο (διαθέσιμο αρχικά στον Καπεταν-Μιχάλη (ή Κυρ Μιχάλη) Φειδίου 5, καθώς ανεβαίνεις την Χαριλάου Τρικούπη από την πανεπιστημίου, στα αριστερά, πριν την Ακαδημίας στις 21:30). Μετά, αφού ο Ερμής γίνεται ορθόδρομος, δε χρειάζεται κανείς να ανησυχεί, εκτός αν είναι αυτός που θα είναι κρεμασμένος ανάποδα (για την τελετουργική θυσία στο βωμό του αρχικού σκαλώματος, εεε προφητικού οράματος, για την επιτακτική ανάγκη να νοιώσουμε τον παλμό αυτού του πράγματος που μας ενώνει, που λέει κι ο Προφήτης).
Κανόνες δεν υπάρχουν, εκτός από μερικούς που υπάρχουν και αν δε τους τηρήσετε θα τιμωρηθείτε παραδειγματικά. Μελετήστε, λοιπόν, προσεκτικά τις οδηγίες και τα λέμε αυστηρά μετά τις 21.22 και 0 δεύτερα.
Τέλος, όσοι δεν έχετε πια νύχια (σσ. τα φαγωμένα από την αγωνία) βάλτε ψεύτικα και ελάτε να δείτε όλα αυτά που θα γίνουν, κι ας μη καταλάβετε τίποτα. Σημασία έχει να νοιώσουμε όλοι τον παλμό!
Οδηγίες, κανόνες και πρωτόκολλο, στην έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής.
Το επικό rendez-vous που θα καταλήξει ή σε αισθησιακό Όργιο ή σε μακελειό σε φάση Battle-Royal 2, είναι εδώ, έτοιμο να σας κάνει να αναφωνήσετε Viva La Revolution (όχι, δεν είμαστε στο Παρίσι, ούτε θα τη πέσουμε πουθενά με μολότοφ).
Απαραίτητα θα πιούμε όλο το Βόσπορο (διαθέσιμο αρχικά στον Καπεταν-Μιχάλη (ή Κυρ Μιχάλη) Φειδίου 5, καθώς ανεβαίνεις την Χαριλάου Τρικούπη από την πανεπιστημίου, στα αριστερά, πριν την Ακαδημίας στις 21:30). Μετά, αφού ο Ερμής γίνεται ορθόδρομος, δε χρειάζεται κανείς να ανησυχεί, εκτός αν είναι αυτός που θα είναι κρεμασμένος ανάποδα (για την τελετουργική θυσία στο βωμό του αρχικού σκαλώματος, εεε προφητικού οράματος, για την επιτακτική ανάγκη να νοιώσουμε τον παλμό αυτού του πράγματος που μας ενώνει, που λέει κι ο Προφήτης).
Κανόνες δεν υπάρχουν, εκτός από μερικούς που υπάρχουν και αν δε τους τηρήσετε θα τιμωρηθείτε παραδειγματικά. Μελετήστε, λοιπόν, προσεκτικά τις οδηγίες και τα λέμε αυστηρά μετά τις 21.22 και 0 δεύτερα.
Τέλος, όσοι δεν έχετε πια νύχια (σσ. τα φαγωμένα από την αγωνία) βάλτε ψεύτικα και ελάτε να δείτε όλα αυτά που θα γίνουν, κι ας μη καταλάβετε τίποτα. Σημασία έχει να νοιώσουμε όλοι τον παλμό!
Οδηγίες, κανόνες και πρωτόκολλο, στην έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής.
24.3.06
Καλά... Τα παλικάρια είναι ότι να' ναι!
Δεν έχουν ξεφύγει απλά από τον μερικό έλεγχο, αλλά κοντεύουν να διαλύσουν το ελεγχόμενο ρυθμό όλου του σύμπαντος, και δη του greek blog-sphere.
Γι αυτό τα γουστάρουμε κυρίως!
Λοιπόν,
BLOGO-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ , SATURDAY NIGHT FEVER (μεθύσι)+(χορός)
Για περισσότερες πληροφορίες (όπως το που, την ακριβή ώρα, κλπ) μη τους ρωτήσετε, δεν έχουν ιδέα (ελπίζω αργότερα να γίνει κάτι, τώρα μας τρώνε τα μαύρια σκοτάδια), το μόνο που ξέρουν είναι το μετά και ότι απαραίτητα θα υπάρχει μεθύσι και χορός!
ΟΛΕ!!!!
- - - - - - -
IMPORTANT UPDATE:
Καθώς η ώρα περνά (ομολογουμένως δύσκολα) η αγωνία κορυφώνεται... Τι θα γίνει αύριο στις 21.30? Πιο συγκεκριμένα, ΠΟΥ θα γίνει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός????
Νέα στοιχεία βγαίνουν στη φόρα, καθώς υπάρχει καταιγιστική υποχθόνια δράση από τους συντελεστές της Οργανωτικής Επιτροπής.
Stay tuned!
Γι αυτό τα γουστάρουμε κυρίως!
Λοιπόν,
BLOGO-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ , SATURDAY NIGHT FEVER (μεθύσι)+(χορός)
Για περισσότερες πληροφορίες (όπως το που, την ακριβή ώρα, κλπ) μη τους ρωτήσετε, δεν έχουν ιδέα (ελπίζω αργότερα να γίνει κάτι, τώρα μας τρώνε τα μαύρια σκοτάδια), το μόνο που ξέρουν είναι το μετά και ότι απαραίτητα θα υπάρχει μεθύσι και χορός!
ΟΛΕ!!!!
- - - - - - -
IMPORTANT UPDATE:
Καθώς η ώρα περνά (ομολογουμένως δύσκολα) η αγωνία κορυφώνεται... Τι θα γίνει αύριο στις 21.30? Πιο συγκεκριμένα, ΠΟΥ θα γίνει το συγκλονιστικό αυτό γεγονός????
Νέα στοιχεία βγαίνουν στη φόρα, καθώς υπάρχει καταιγιστική υποχθόνια δράση από τους συντελεστές της Οργανωτικής Επιτροπής.
Stay tuned!
9.3.06
Για τη σκουριά
Κι αν λείπω μπορώ να είμαι εδώ και να αναπνέω αργά την παγωμένη ατμόσφαιρα ρουφώντας με υπομονή όσα έρχονται και φεύγουν. Έτσι ξεχνώ τη ζωή μου, με μια καλή ευκαιρία μπόλικης δουλειάς, και το μόνο που με νοιάζει είναι να πηγαίνω το πρωί στο γραφείο, να αγχώνομαι, να τσακώνομαι, να τη λέω στα αφεντικά, να συνεργάζομαι, e-mails, τηλέφωνα, και όλα πάλι από την αρχή, μέχρι το βράδυ, αργά, που θα φύγω πάντα τελευταία και θα πάω να κρυφτώ κάτω από το πάπλωμά μου.
Έρχεται βέβαια και το σαββατοκύριακο και εκεί δε ξέρω τι να κάνω. Μέσα στο πανικό χαίρομαι που θα κοιμάμαι όλη μέρα και μετά τόσα βιβλία έχω συντροφιά, σα νερό κυλάει και το σαββατοκύριακο, και πάλι τη Δευτέρα θα δουλεύω πολύ. Έκανα το λάθος όμως ένα Σάββατο να βγω, και δε πρόλαβα να πιω όπως πίνω, στα τρία κρασιά μέθυσα άσχημα γιατί η ψυχολογία μου δεν είναι καλή και εύκολα με παίρνει από κάτω, ασυναίσθητα. Κι ας είχα μασκαρευτεί μαύρη-νεράιδα-ινδιάνα.
Προς τι όλη αυτή η αντίδραση δε ξέρω, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω είμαι πάντα ευτυχισμένη, ακόμα και τώρα που έχω -και με έχουν- ξεχάσει τα πάντα. Είναι ωραία, θα έρθει η άνοιξη, θα γίνω καλά και θα πίνω όπως παλιά χωρίς να μεθάω άσχημα, θα μεθάω πάλι καλά.
Ανατέλλω αργά από τα σκοτάδια, τώρα είμαι μια μικρή υποψία, αύριο θα είμαι λίγο μεγαλύτερη. Η ζωή μου κυλάει, σχεδόν γάργαρα, δε ξέρω που οφείλονται όλα αυτά. Τι σκοπό έχουν, τι ρυθμό. Μια βουτιά φαντάζουν, σε γαλανά νερά, με κρυφούς καρχαρίες, αλλά ως γνωστόν κανένας καρχαρίας δε μπορεί να φάει κάτι οριζόντιο, όσο μεγάλα σαγόνια κι αν έχει.
Η φλυαρία μου παράγει έναν ρυθμό αλλόκοτο. Είναι το σήμα κατατεθέν μου, μαζί με το γέλιο που λαχταράει τους ανυποψίαστους άτυχους που θα βρεθούν κοντά μου σε μια τέτοια λάθος στιγμή. Επίσης και τα φτερά μου, μη ξεχνιόμαστε. Αλλά βλέπω την ώρα, 8:19 και καταλαβαίνω ένα από το πιο πολύπλοκα νοήματα του κόσμου. Αυτή η άνω-κάτω τελεία, χωρίζει σχεδόν τέλεια το 8, το οποίο αν είχε το 1 θα γινόταν άνετα 9. Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα αντικρούσει ένα τέτοιο ατράνταχτο επιχείρημα.
Τελειώνοντας, θέλω να δηλώσω ότι με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο προχθές όταν ήρθε, απρόσκλητα πάντα, και μου είπε ότι με αγαπάει. Δυστυχώς όμως, το επιχείρημά του μπάζει νερά από παντού και το τραντάζω άνετα. Ωστόσο, η αγάπη είναι ωραίο πράγμα και ναι, πολύ το χάρηκα.
Is love in the air?
Έρχεται βέβαια και το σαββατοκύριακο και εκεί δε ξέρω τι να κάνω. Μέσα στο πανικό χαίρομαι που θα κοιμάμαι όλη μέρα και μετά τόσα βιβλία έχω συντροφιά, σα νερό κυλάει και το σαββατοκύριακο, και πάλι τη Δευτέρα θα δουλεύω πολύ. Έκανα το λάθος όμως ένα Σάββατο να βγω, και δε πρόλαβα να πιω όπως πίνω, στα τρία κρασιά μέθυσα άσχημα γιατί η ψυχολογία μου δεν είναι καλή και εύκολα με παίρνει από κάτω, ασυναίσθητα. Κι ας είχα μασκαρευτεί μαύρη-νεράιδα-ινδιάνα.
Προς τι όλη αυτή η αντίδραση δε ξέρω, δε με νοιάζει, στο κάτω κάτω είμαι πάντα ευτυχισμένη, ακόμα και τώρα που έχω -και με έχουν- ξεχάσει τα πάντα. Είναι ωραία, θα έρθει η άνοιξη, θα γίνω καλά και θα πίνω όπως παλιά χωρίς να μεθάω άσχημα, θα μεθάω πάλι καλά.
Ανατέλλω αργά από τα σκοτάδια, τώρα είμαι μια μικρή υποψία, αύριο θα είμαι λίγο μεγαλύτερη. Η ζωή μου κυλάει, σχεδόν γάργαρα, δε ξέρω που οφείλονται όλα αυτά. Τι σκοπό έχουν, τι ρυθμό. Μια βουτιά φαντάζουν, σε γαλανά νερά, με κρυφούς καρχαρίες, αλλά ως γνωστόν κανένας καρχαρίας δε μπορεί να φάει κάτι οριζόντιο, όσο μεγάλα σαγόνια κι αν έχει.
Η φλυαρία μου παράγει έναν ρυθμό αλλόκοτο. Είναι το σήμα κατατεθέν μου, μαζί με το γέλιο που λαχταράει τους ανυποψίαστους άτυχους που θα βρεθούν κοντά μου σε μια τέτοια λάθος στιγμή. Επίσης και τα φτερά μου, μη ξεχνιόμαστε. Αλλά βλέπω την ώρα, 8:19 και καταλαβαίνω ένα από το πιο πολύπλοκα νοήματα του κόσμου. Αυτή η άνω-κάτω τελεία, χωρίζει σχεδόν τέλεια το 8, το οποίο αν είχε το 1 θα γινόταν άνετα 9. Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που θα αντικρούσει ένα τέτοιο ατράνταχτο επιχείρημα.
Τελειώνοντας, θέλω να δηλώσω ότι με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο προχθές όταν ήρθε, απρόσκλητα πάντα, και μου είπε ότι με αγαπάει. Δυστυχώς όμως, το επιχείρημά του μπάζει νερά από παντού και το τραντάζω άνετα. Ωστόσο, η αγάπη είναι ωραίο πράγμα και ναι, πολύ το χάρηκα.
Is love in the air?
14.2.06
Η ξύλινη βεράντα και το φεγγάρι
Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να βρεθώ κατάματα με το όραμά μου, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα στο προπύργιο της ανελέητης χρυσής ερήμου της ύπαρξης μου, όπου ο αέρας χαμογελάει και κοροϊδεύει τη σκόνη κι εγώ λιώνω στα σαφώς ερωτικά χάδια του ήλιου.
Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.
Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.
Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.
Υπέρ-κόπωση.
Υπέρ-βολή.
Υπέρ-ωρίες.
Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.
Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.
Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.
Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:
Εκτός εποχής. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι, βροχή, χιόνι ή οτιδήποτε κενό κλιματικό φαινόμενο. Μόνο η λάμψη της σκέψης μου και καμιά φορά περιστασιακές καντάδες, σαφώς ερωτικές, από το ολόγιομο φεγγάρι.
Δε φταίω εγώ, ούτε κανείς φταίει. Δεν υπάρχει καν φταίξιμο. Μόνο ένα επίπεδο σκοτάδι που εκστασιάζεται με βραδινά όνειρα γεμάτα φαντάσματα. Το καλύτερο μεθύσι γίνεται χωρίς αλκοόλ. Αρκεί να μην ξανάρθει απρόσμενη επίσκεψη αυτός ο πονοκέφαλος.
Εντάξει, είναι αστείο. Αλλά όλα δεν είναι? Όποιος νομίζει το αντίθετο δεν τον ξανακερνάω καφέ, ούτε τσάι. Θέλω να πω, πάνω σε μια ξύλινη βεράντα μπορεί κανείς να δει κατάματα τη ζωή, θριαμβευτικά να αγγίζει την ανυπαρξία της, αφού τίποτα το αντικειμενικό δεν κατοικεί μέσα στα οράματα.
Υπέρ-κόπωση.
Υπέρ-βολή.
Υπέρ-ωρίες.
Υπέρ της αποποινικοποίησης των θλιβερών συμβάντων της καθημερινότητας, το έχει πει κι ο Ρόμπινς: «Όλοι έχουν μια θλιβερή ιστορία» και λέω εγώ: «Κανείς δε θέλει να ακούει τις θλιβερές ιστορίες των άλλων». Ούτε εγώ. Είναι βαρετό.
Υπέρ-του ακούσματος των αστείων ιστοριών των άλλων.
Το φεγγάρι απόψε στρογγύλεψε πάλι ? σαφώς ερωτικά ? και με κοιτάει με αυτό το ορθάνοικτο τρίτο του μάτι, λες κι είμαι η χαμένη έννοια που του λείπει για να συνδέσει την ασύνδετη ιστορία. Όχι, δεν είμαι εγώ η χαμένη έννοια. Χαμένη, ναι, έννοια όχι. Κοίτα αλλού καλό μου φεγγαράκι. Κάπου εδώ κάτω στην στροβιλίζουσα γη, κάπου εδώ στην επιφάνεια θα το βρεις, ό,τι κι αν ψάχνεις.
Εγώ μόνο να πω ένα τελευταίο, που πολύ μου άρεσε:
«Τώρα όταν έφτασα στην προεξοχή που με είχε τρομάξει, μου φαινόταν απλά παιχνίδι και πλάκα, πηδούσα ανάλαφρα και αναπηδούσα και χόρευα και είχα στα αλήθεια συνειδητοποιήσει ότι δε μπορείς να πέσεις απ’ το βουνό. Αν μπορείς να πέσεις ή όχι από το βουνό δε το ξέρω, αλλά είχα πιστέψει ότι δε μπορείς. Έτσι μου είχε καρφωθεί».
Οι αλήτες του Ντάρμα, Τζακ Κέρουακ
28.1.06
"Stuck in the sky"
Ανάμεσα στο ροζ και το βαθύ μελιτζανί προσπαθώ να βρω λίγο φως. Ανάβω κι ένα κερί στην άκρη, φωτίζει κάπως το δωμάτιο, ίσως να ήταν καλύτερα αν ήμουν καλοκαίρι σε μια καυτή αμμουδιά κι αυτό ήταν ένα τεράστιο κερί για τα κουνούπια τα βράδια. Αλλά, εδώ στην φρικτή πραγματικότητα, απλά μαζεύει σκόνη πάνω στο τραπεζάκι, είναι λεπτό, ελαφρά αρωματικό αλλά κυρίως επιτελεί ένα σημαντικό έργο: μου δίνει τον χώρο να απλώσω τη φαντασία μου. Η μικρή του φλόγα αντισταθμίζει ότι άλλο υλικό σκονισμένο με περιβάλλει και στην μικρή αυτή φωτίτσα λαμβάνουν χώρα όλα τα μαγικά που δε λαμβάνουν χώρα πλέον στην καθημερινότητά μου.
Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: Πάμε!!!
Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.
Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.
Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.
Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).
Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"
Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.
When your stars are baked,
And your rivers fly,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your castle breaks,
And your feet are dry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
When your moon is fake,
And your mermaids cry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your tunnel fades,
And your guide is shy,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
S.O.A.D. - Peep-hole
Είναι πολύ βαρετά όλα τα άλλα. Έξω χειμώνας. Μέσα χειμώνας. Πάντα χειμώνας. Βαρέθηκα. Μέσα στη φλόγα όμως ξετυλίγονται καλοκαιρινά χαμόγελα φίλων παραγεμισμένων με αλκοόλ και ικανοποιητικό βαθμό ορέξεων για όποια πρόταση αρχίζει με την τελειότερη των λέξεων: Πάμε!!!
Μέσα στη φλόγα υπάρχει ζέστη, έρωτας και βραδιές με πεφταστέρια. Από αυτά που πραγματοποιούν ευχές και συνήθως μετά από κάποια στιγμή δε μένουν σταθερά σε μια θέση στον ουρανό, αλλά κάπως σα να χορεύουν και να πολλαπλασιάζονται με παράξενους ρυθμούς. Αυτή συνήθως είναι η στιγμή που επέρχεται το σημείο καμπής και διαφυγής του ολικού ελέγχου του μυαλού, κορμιού και γενικά της βαρύτητας οποιασδήποτε προστακτικής.
Με λίγα λόγια, τόση ώρα μόνο γκρινιάζω γιατί έχω πολύ καιρό να πάω σε πάρτυ, σε παραλία με αμμουδιά, καλοκαίρι, με ελάχιστα ρούχα και ελάχιστους ενδοιασμούς. Σήμερα ξύπνησα πάλι με το κρύο να πονάει το κορμί μου, κρύφτηκα επιμελώς μέσα σε διάφορα ρούχα και τίποτα δε γίνεται. Θυμάμαι το κερί μου χτες το βράδυ, με πήγε μια μαγική βόλτα αλλά τώρα το δωμάτιο δε προσφέρεται για κεριά. Γενικά αυτή η περίοδος δε προσφέρεται για χαρά. Ίσως να είναι η κάτω μεριά του τροχού που γυρνάει αλλά κατά πως φαίνεται, όταν είναι από κάτω μένει περισσότερο χρόνο.
Το ξέρω πως φέτος το καλοκαίρι θα έρθει πολλά υποσχόμενο, γεμάτο ανοικτούς δρόμους και γαλάζιους ορίζοντες. Μου χρωστάω ένα κόκκινο ήλιο να κάψει όλα τα δηλητήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω μου. Κυρίως να θυμάμαι ότι οι άνθρωποι που δε ξέρουν τι θέλουν πρέπει να μένουν μακριά μου γιατί αυτοί είναι πάντα που με πληγώνουν περισσότερο. Ίσως γιατί οι υποσχέσεις τους φαντάζουν τόσο πειστικές σαν να ήταν αλήθεια. Να ψοφήσουν.
Νομίζω ήρθε ο καιρός να ξετυλίγω τα σχέδια μου για το καυτό καλοκαίρι που θα έρθει. Θα αρχίσω να μαζεύω τα μπουκάλια με το αλκοόλ και τους χυμούς, θα κοιτώ τα λινά μου φορεματάκια και τα σανδάλια μου. Θα περάσουν αυτοί οι βρωμεροί παγωμένοι μήνες. Και μάλιστα αναίμακτα, γιατί ζω σε απολύτως αποστειρωμένο περιβάλλον τώρα. Εκτός κι αν υπάρχει απλήρωτο γραμμάτιο της τύχης (πάντα κάτι θα γίνεται για να δικαιολογώ την ψυχολογία μου που είναι κουρέλι). (Γαμώτο).
Η καθημερινότητα πασχίζει να με μεταβάλει σε σκονισμένο πράγμα. Το μόνο που κρύβει είναι πίκρες, γαμώτο, πίκρες και ήττες και εξευτελισμούς και παράνοια. Δεν θέλω. "Επικηρυγμένη καθημερινότητά μου μπορείς να πας παραπέρα να ψοφήσεις?"
Το μυστικό για να έρθει γρηγορότερα το καλοκαίρι είναι να μεθάς συχνά με καλοκαιρινά κοκτέιλ.
When your stars are baked,
And your rivers fly,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your castle breaks,
And your feet are dry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
When your moon is fake,
And your mermaids cry,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
When your tunnel fades,
And your guide is shy,
Do you ever believe you were stuck out in the, Sky,
Do you believe, when you're high,
That your life is tried,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't you ever get stuck in the sky,
Don't ever get stuck in the sky, when you're high~
S.O.A.D. - Peep-hole
25.1.06
Πνιγηρό το χιόνι...
Με πνίγει το χιόνι και το σπίτι μου. Δύο μέρες τώρα, με πνίγει ο παγωμένος αέρας. Δύσκολα αρθρώνω λέξεις. Στέκω, λοιπόν, κι αφουγκράζομαι. Κάπου βαθιά μέσα στη γη έχει ξεκινήσει την επανάστασή της η Άνοιξη. Προετοιμάζει το έδαφος να έρθει ο καυτός κόκκινος ήλιος να πάρει μαζί του όλα τα χειμωνιάτικα που έπρεπε να γίνουν έτσι. Σε μια ζωή που τα κανονίζει αλλιώς, με ανθρώπους που βλέπουν άλλα, με χαστούκια και πολλές απογοητεύσεις, γυρίζω το κεφάλι στον ουρανό κι ας με πεθαίνει το χιόνι. Κάπου εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα κρύβεται αυτός που σε λίγο καιρό θα έρθει να με ανάψει.
Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς
Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά
προφίλ θανάτου σ' ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη
Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου
έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης
ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης
προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου
Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα
σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει
την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα
Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα
μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.
Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι
Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
μ' ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς
Σαλεύεις πίσω από πέπλα σκοτεινά
προφίλ θανάτου σ' ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μες στη σκόνη
Και σε θυμήθηκα στο χείλος της αβύσσου
έτσι όπως φύσηξε γλυκά εκεί ο μπάτης
ακόμα σέρνομαι ικέτης και σακάτης
προσκυνητής στους άγιους τόπους της σιωπής σου
Το κρύο στοιχειωμένο τώρα φέρνει
κουρέλια της ζωής σου την ελπίδα
σαν άθλια μοίρα που ακατάπαυστα υφαίνει
την πιο πικρή σου αλήθεια που δεν είδα
Κάποια νύχτα θα ' ρθεις με της νιότης τα δώρα
μ' ένα βλέμμα σου μόνο θα γείρεις κοντά μου
θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα
και ορμάει να κρυφτεί στη ζεστή αγκαλιά μου.
Διάφανα Κρίνα - Σ' ένα όνειρο από χιόνι
10.1.06
Το έλκηθρο
- Το έλκηθρο είναι ένα άχρηστο μέσον για το καλοκαίρι.
- Τι λες;
- Εμείς πάντως ξέρουμε ότι μετά το σεισμό και τη δυνατή βροχή βγαίνουν οι ψηλές σκιές των ανθρώπων με τα πολύχρωμα πάνινα παπούτσια και το χορό τους που ξεκλειδώνει τις απορίες μας.
Καμία αιχμή για τις αυτοκρατορίες που χάθηκαν.
Εδώ απλά και μόνο μιλάει ένας ρυθμός ελαφρύς, γλυκός και το ίδιο το γιαπωνέζικο σώμα μας.
- Το νερό;
- Το νερό, τι;
- Να... αυτό που μπαίνει κάτω από την πόρτα, είναι...
- Ναι! Είναι από τους πάγους που λιώνουν.
- Ώρα να του δίνουμε.
- Θέλεις να μεθύσω το βράδυ;
- Δε γαμιέται!
Το έλκηθρο - Lost bodies
4.1.06
Να θυμηθώ
Να θυμηθώ να μην αγκαλιάσω ξανά κανενός είδους μήνυμα. Είναι μπάσταρδα μαγεμένα, έρχονται δίπλα σου νωχελικά με ένα κόκκινο αθώο παιδικό χαμόγελο τάχα έχουν την ανάγκη σου, θέλουν περίθαλψη και μια αγκαλιά. Και καλά να μην ξεχαστούν.
Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.
Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.
Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.
Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?
Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?
Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.
Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.
Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.
Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει κάτι και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.
Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.
Όμως εγώ επαναληπτικά ασφυκτιώ, πρέπει να τα προστατέψω από την λήθη σκέφτομαι, και μια μικρή ελπίδα έχω, θα μου φέρουν μια μικρή ανάσα.
Αλλά ποτέ τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονται. Κι άλλοτε σπάω και πονάω αλλά ποτέ σαν τώρα που ξεχείλισε κι αυτή η ανάγκη, αλήθεια που ήταν κρυμμένη τόσα χρόνια? Νόμιζα ότι αυτά τα άφησα κάπου πίσω μου μαζί με άλλα κουφάρια της εφηβείας μου. Νόμιζα πως τώρα ξέρω να ξεχωρίζω πότε παίζουν μαζί μου, και πότε χρησιμοποιούν την εύθραυστη φαντασία μου για να γελάσουν.
Αλλά κάτι δε κολλάει. Και αυτό είμαι εγώ.
Τώρα που αρχίζουν οι μέρες να ροδοκοκκινίζουν και να υπόσχονται άνοιξη, θα έρθουν οι μάγισσες μυρωδιές του ήλιου, θα αναπνεύσω, δε μπορεί. Δε βγαίνει ο χειμώνας με μια τόση δα μικρή ελπίδα αέρα. Θα σαπίσουν οι δρόμοι και πως να βρω μετά ουρανό?
Είναι μέσα μου κρυμμένος ο έρωτας και τα θέλει όλα πίσω, τώρα. Ότι δανεικό μου έδινε τόσα χρόνια το θέλει πίσω, να τα μαζεύει και να του δίνει σιγά σιγά. Κι εγώ που τα σπατάλησα όλα άσκοπα εδώ κι εκεί, σε τοπία θλίψης αγόρια και έμβρυα άντρες, πως θα ξεπληρώσω το χρέος?
Πως θα πληρώσω? Με τι? Ό,τι έχω είναι χαλασμένο, μερικά φαντάσματα υπάρχουν στο ντουλάπι και αυτά δεν είναι δικά μου. Ήρθαν κάποια άτυχα ξημερώματα και έμειναν γιατί τους ήταν βολικό. Δεν θα μπορούσαν να βρουν πουθενά τόσο άδειο χώρο και μια καλή οικοδέσποινα που να κατανοεί το τρόπο φιλοξενίας που επιθυμούν.
Έτσι, κάθομαι ήρεμα μπροστά στον καθρέφτη και αναπολώ τις στιγμές που έσπασαν στα ηλίθια συνθηματάκια και στους στίχους που γράφτηκαν πάνω του. Ο καθρέφτης είναι πολύ καλός. Δεν αντιδρά σε κανένα στίχο, σε καμία απελπισία. Μόνο περιμένει ίσως με μια κρυφή χαρά, πότε θα εξατμιστεί και η τελευταία έκρηξη των μεγάλων λέξεων. Μετά πάλι θα γεμίσει υδρατμούς και θα δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως ήταν πάντα. Θολή.
Μια φορά ερωτεύτηκα και αυτή με πέταξε μακριά από κάθε είδους ευτυχία γιατί ήταν βαριά και τα χέρια μου ήταν πάντα αδύναμα και το βάρος δύσκολα το σήκωναν. Κι ήταν παλιά, αλλά ακόμα τα θυμάμαι όλα, δεν σβήνει η λήθη αυτές τις πληγές με τίποτα. Όλες οι εικόνες ζωντανές με επισκέπτονται συνέχεια κι εγώ κρατώ με νύχια και με δόντια την πόρτα μου ανοιχτή. Εκεί τουλάχιστον, δε χρωστάω τίποτα, τα έδωσα όλα από την αρχή και έμειναν μνημεία της θυσίας μου στο υπέρτατο άγγιγμα που με έβγαλε από το θάνατο και μου έδωσε ζωή. Μετά μου αφαίρεσε το δικαίωμα αυτό γιατί ο θάνατος πήρε την αγάπη μου. Έτσι τώρα δεν είμαι ακριβώς σίγουρη αν ζω.
Ας έρθει λοιπόν να με βρει ο δανειστής μου. Ας έρθει να μου ζητήσει τα δανεικά ερωτευμένα όνειρα που μου σκόρπισε ψίχουλα στο διάβα μου μέχρι τώρα. Δε θα του δώσω τίποτα. Ό,τι δίνεται δε γυρίζει πίσω. Είναι σαν το ποτάμι. Θα τον στείλω στην θάλασσα κι ό,τι βρει. Εγώ θα κάτσω εδώ, δε περιμένω έτσι κι αλλιώς τίποτα. Δεν θέλω άλλο, φτάνει. Γέμισα λογής δηλητήρια που μου καίνε το μυαλό κάθε βράδυ και μου μολύνουν τα όνειρα τις νυχτιές σαν κοιμάμαι. Να φύγουν όλα και όλοι. Αφού η αγάπη μου έχει φύγει χρόνια τώρα, τι να μου πουν όλα τα άλλα? Κι ας εύχομαι μυστικά να έρθει κάτι και να μου πει. Κι ας εύχομαι να βγω ψεύτρα που λέω ότι μόνο μια φορά ο άνθρωπος βρίσκει το άλλο του μισό κι όλα τα άλλα επιπλέουν στην επιφάνεια των καθημερινών μας, απλά για καφέ και κουβέντα.
Να θυμηθώ να γεμίσω ουρανό το ποτήρι μου και να πιω αχόρταγα μέχρι το ξημέρωμα στην υγειά μου.
31.12.05
Δύο τραγούδια για το 2006
Φεύγει πανικόβλητο το 2005, προσπαθώντας να πάρει μαζί του όσα έφερε. Εμείς πάντως ξέρουμε ότι τα καλά θα τα κρατήσουμε θησαυρό στη καρδιά μας σαν ονειρικές αναμνήσεις και στα άσχημα θα γυρίσουμε τη πλάτη, αγνοώντας την ύπαρξή τους, κι έτσι θα εξαφανιστούν στη λήθη του αόριστου χρόνου.
Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για
Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.
Το γράμμα - Σ. Μάλαμας
(εξαιρετικά αφιερωμένο)
Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
- - - - - - -
Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου
(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα.
Πολύ καλή χρονιά σε όλους!
-------
*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο
Στο επόμενο μέλλον, θα ανοίξουμε μια τεράστια αγκαλιά για
όλη την ομορφιά του κόσμου, που είναι μπροστά μας και κάθε λογής γεγονότα απρόοπτα μπορούν να συμβούν, που θα μας καταπλήξουν και που, μόνο και μόνο επειδή θα συμβούν, θα μας κάνουν ευτυχισμένους που είμαστε ζωντανοί για να τα δούμε.*
Για το 2006 που είναι στα σκαριά, εκτός από τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή, θέλω να τραγουδήσω δύο τραγούδια.
Το γράμμα - Σ. Μάλαμας
(εξαιρετικά αφιερωμένο)
Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
σα να 'ταν όλα ψέματα στάχτες κι αποκαΐδια
θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει ο αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο το καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
θέλω να 'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
πως νοιώθουμε παράφορα πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
σα μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια
- - - - - - -
Αγαπάω κι αδιαφορώ - Β. Παπακωνσταντίνου
(γιατί και το 2006 και πάντα, είναι η αγαπημένη μου στάση ζωής)
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Αγαπάω και αδιαφορώ
και κρατάω τον κατάλληλο χορό
Το λοιπόν θα αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Μην παρανοείς τα λόγια που 'χω πει
είν' η πιο απλή του κόσμου συνταγή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Κοίτα με στα μάτια με υπομονή
διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
και μαζί σου το 'χω μάθει και αυτό
παραδόξως ν' αγαπάω και μένα
όπως εσένα
Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ
ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ
Μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά
κάνεις πάλι κύκλους σ' άλλη αγκαλιά
Και μη μάς τρομάζουν φως μου οι πληγές
στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές
Νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς
είν' πανάκριβο στο λέω ν' αγαπάς
Αγαπάω και αδιαφορώ
κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό
τώρα πια με αγαπάω και μένα
όπως εσένα.
Πολύ καλή χρονιά σε όλους!
-------
*Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο
25.12.05
...ανάβουν-σβήνουν...
Αποφάσισα ότι δε θέλω τίποτα για τις γιορτές. Έτσι κι αλλιώς, μου τη σπάνε. Είναι ένα ψέμα, όμορφα αμπαλαρισμένο με κόκκινες κορδέλες κι ασημόχαρτα. Δε τα θέλω αυτά, με κάνουν να ασφυκτιώ. Ένα δρόμο θέλω να αρχίσω μέσα στο κρύο να τρέχω και να φωνάζω. Καλοκαίρι θέλω, να απαλλαγώ από το φρικτό χριστουγεννιάτικο χιόνι.
Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.
Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.
Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.
Μαζί ποτέ.
Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.
Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.
Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.
Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.
Κάπου εκεί έξω υπάρχει ουρανός, και λέξεις. Όταν όλα ποτίσουν με αλκοόλ ξεχνιούνται όλων των ειδών τα συντακτικά και οι γραμματικές, για να ξεπηδήσουν από το πουθενά άναρθρες κραυγές, κάτι ξεχασμένα παιδικά παράπονα και τα νιάτα που θαμπώνουν. Κάτι τέτοιες ώρες πονώ περισσότερο, είναι η έλλειψη του πεφταστεριού που τόσο λαχταρώ να καώ στην ουρά του. Να πέσω μαζί του σε εκείνες τις μαγικές πολιτείες στην άκρη του ορίζοντα, δεν έχει αναμνήσεις εκεί ούτε χριστουγεννιάτικο καθωσπρεπισμό.
Θέλω λέξεις. Αυτές τις καλές που λέγονται κατάλληλα, τις κατάλληλες ώρες στους ενδιαφερόμενους. Οι κατάλληλες λέξεις ζητούν την συγκατάνευση μας. Τα πληκτρολόγια παρακαλούν για τις κατάλληλες προτάσεις. Αλλά να, πάντα γράφουν τα λάθος πράγματα τις λάθος στιγμές, και δε δείχνουν μεταμέλεια. Όσο δυνατό και να είναι το μπαμ που γίνεται, ποτέ δε θα είναι τόσο εκκωφαντικό.
Εκκωφαντικός είναι ο έρωτας που αρνείται κάθε σχέση με την παράνοια των διαθέσιμων δρόμων. Δεν υπάρχουν δάση εδώ. Κι ούτε οι καλικάντζαροι θα έρθουν. Γι αυτό κι εγώ φοράω τα μαύρα μου γυαλιά, και περπατώ στα πεζοδρόμια. Μπαίνω σε ύποπτα μπαρ, με υποψιάζονται όλοι ότι από κάπου κρύβομαι, το μυστικό που κουβαλάω τους τρομάζει. Ω, είναι φοβερά διασκεδαστικό! Ευτυχώς, ακόμα μπορώ να πραγματοποιώ καμιά ευχή που και που, λίγη καλή ενέργεια για να αποφύγω το λιθοβολισμό.
Μαζί ποτέ.
Όταν φρικάρω εντελώς και πιω όσο δε πάει άλλο, ο τοίχος στο αδιέξοδο του δρόμου, θα πέσει πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα και θα μείνω εκεί, με τα παλιοσίδερα και τη σκόνη στολίδια, να δίνουν έμφαση στη μεγαλόπρεπη έξοδο. Στο πουθενά. Επαναληπτικά, σαν τα λαμπάκια σε όλα τα σπίτια, αυτές τις μέρες που ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν, ανάβουν-σβήνουν.
Οριακά, ρίχνω τα μαλλιά μου πίσω και ορθώνω ανάστημα στο τώρα. Τώρα τι? Δε μπορώ να αποφύγω το ερωτηματικό, είναι ιεροσυλία στην εξέλιξη, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Κατάφαση, άρνηση, ερώτηση, άρνηση, εξέλιξη. Σε λίγο ημερολογιακό χρόνο θα φύγει το 2005, κανείς δε ξέρει που θα πάει. Θα έρθει το 2006, κανείς -επίσης- δε ξέρει από που.
Καθώς θα αναρωτιέμαι πως κανείς βρίσκει τη μυστική συνταγή να μην πηγαίνει ο χρόνος χαμένος, οι νύχτες να μην περνάνε με ύφος μπλαζέ λόγω της έλλειψης και της απώλειας του έρωτα, και οι λέξεις να λέγονται ιεραρχικά με τη σωστή σειρά, εύστοχα τοποθετημένες στις σωστές προτάσεις, θα έχουν περάσει αέρας άλλα τόσο συγκλονιστικά χρόνια που θα αγνοηθούν.
Στέλνω εκεί έξω ένα χαμόγελο, πονηρό κι επαναστατικό. Για να τρέμουν οι απελπισίες που περιμένουν στη γωνία, οι βροχές που σιγοψιθυρίζουν θανάτους και όλοι οι κακοί που έχουν μεταμορφωθεί σε καλούς για να μας ρημάξουν πιο εύκολα. Εμάς τους παρανοημένους και τους αδικαιολόγητα "ζωντανούς", που ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, ανάβουμε-σβήνουμε, τις κλεμμένες μας στιγμές, στα σκοτεινά μας δωμάτια, με ύποπτες μουσικές και πιο ύποπτες σκέψεις.
24.12.05
Καλά Χριστούγενννα...
Υπάρχουν πολλά φαντάσματα γύρω μου. Όλοι οι δραπέτες των ονείρων μου άρχισαν να με επισκέπτονται σταδιακά από νωρίς το απόγευμα. Πάλι θυμάμαι όσα νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Μα, είναι αλήθεια τελικά, δε γερνάει ο πόνος. Μόνο καμιά φορά κοιμάται και νομίζεις έφυγε. Και ούτε μοιράζεται. Ενίοτε κολυμπά με τα παγάκια στο ποτήρι των αναστεναγμών, αυτό που τώρα υψώνω για να πω "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"(?)
Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.
Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.
Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.
Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...
Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...
Ακόμα μια ανυπόφορη γιορτή, γεμάτη απώλειες, αναμνήσεις, προσευχές. Πιο κομμάτι του ουρανού είναι ανοιχτό απόψε? Προς τα που να κοιτάξω? Έχω ένα δάκρυ να σου χαρίσω δώρο γιατί μου λείπεις.
Κι αυτό το άθλιο πνεύμα των χριστουγέννων πουθενά δε φάνηκε. Σιγά μη φανεί. Αφού δεν υπάρχει, δεν υπάρχεις, δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχες θα ήσουν εδώ ή εκεί ή κάπου. Θα σε κέρναγα λίγη από την φαντασία μου, λίγο παραμύθι και το φως της πανσελήνου. Για να υπάρχεις λαμπερά.
Δε νιώθω πολύ καλά, βλέπω πολύ τηλεόραση εδώ και δεν είμαι συνηθισμένη. Τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στο γυαλί, τόσος πόνος κυκλοφορεί αδέσποτος στους δρόμους. Μια ζωή οι βιτρίνες στολισμένες και περίχαρες. Μια ζωή τις άθλιες βραδινές ώρες να σιγοσβήνουν όλες οι ανάσες, όλα τα σ' αγαπώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Κανείς δε τους έδωσε φωτιά και μείναν θαμπά να κλαίνε τα ξημερώματα, με πλεονάζον δηλητήριο. Κανόνες χριστουγεννιάτικων διακοπών, στην επαρχία. Λυπάμαι. Είμαι ευτυχισμένη. Κλαίω πολύ τώρα τελευταία. Είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κλάψω. Ίσως είναι για καλό.
Είναι που όλα ήρθαν αργά. Όλα εκτός από το χρόνο, αυτός ήρθε νωρίς κι έφυγε νωρίς, κανείς δεν είχε την ευκαιρία, ίσως κάποιος κανείς κάποτε να την έχει. Το εύχομαι. Ολόψυχα. Εγώ φοβάμαι ότι δε θα την έχω, δεν είμαι και σίγουρη αν τη θέλω καν...
Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
Κάτω από τ' άστρα από χαρά να κλαίς, ν' ανατριχιάζεις
Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο
Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
Την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.
Είναι που όλα ήρθαν αργά - Διάφανα Κρίνα
Ή αλλιώς, χρόνια πολλά... Με πολλές τελείες...
16.12.05
Απόψε έχουμε γιορτή...
Τον τελευταίο μου έρωτα και την ευπρέπεια.Βασίλης Λαλιώτης
Ένα μέλλον στις επιθυμίες των άλλων.
Και πολλά σαββατόβραδα, εξημερωμένα στο ποτό και τις επιθετικές ατάκες.
ΟΛΑ να τα πάρει ποτάμι η άσφαλτος του σεληνόφωτος.
8.12.05
Γιατί τα παιδικά χαμόγελα κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη...
Δελτίο Τύπου - Ετήσιο Bazaar των Δρόμων Ζωής
Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η Magica de Spell και έχει μεγάλη αγωνία, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!
Το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου, διοργανώνουν το ετήσιο bazaar τους οι Δρόμοι ζωής.
Οι Δρόμοι ζωής είναι μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, εγκεκριμένη από το κράτος για το φιλανθρωπικό της έργο. Απέκτησαν νομική υπόσταση το Μάιο του 2000 (αρ. καταστατικού 524/2000) και ιδρύθηκαν από τον Κώστα Βαρλά και την Μάτα (Σταματίνα) Αγγελοπούλου - Βαρλά. Άτυπα όμως έχουν ξεκινήσει την δραστηριότητά τους από το 1996.
Οι Δρόμοι Ζωής ασχολούνται με την κοινωνική ένταξη των μουσουλμάνων τουρκόφωνων οικογενειών που ζουν στο Γκάζι. Το κύριο πρόβλημα που έχουν αυτές οι οικογένειες (πέραν του δεδομένου ρατσισμού που υφίστανται) είναι ότι λόγω αναλφαβητισμού των γονέων και λόγω του ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν ελληνικά, δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου, με αποτέλεσμα να τα παρατάνε στη μέση του Δημοτικού και να καταλήγουν να πλένουν τζάμια και να πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια. Ο Κώστας και η Μάτα ξεκίνησαν βοηθώντας οι ίδιοι τα παιδιά στα μαθήματα και σιγά - σιγά συσπείρωσαν μια ομάδα εθελοντών που βοηθάνε τα παιδιά στα μαθήματά τους.
Αυτοί τη στιγμή, οι Δρόμοι Ζωής έχουν καταφέρει να έχουν στο Κέντρο επικοινωνίας τους, παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και το έχουν βάλει πείσμα να πάνε στο Πανεπιστήμιο. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Το κέντρο φιλοξενεί μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης των μητέρων που υποστηρίζεται κι αυτή από εθελοντές ψυχολόγους. Διοργανώνει τακτικά μαθήματα αγγειοπλαστικής για τις γυναίκες ώστε να μάθουν μια τέχνη που μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα εισόδημα. Επιπλέον έχουν κατά καιρούς διοργανώσει ομαδικούς εμβολιασμούς των παιδιών σε συνεργασία με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενημερώσεις για διάφορα θέματα (AIDS κλπ).
Η διαφορά των δρόμων από άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός, ότι δεν διακινούν χρήματα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά είναι μια οργάνωση αποκλειστικά βασισμένη στον εθελοντισμό. Για την επιτυχία τους σ'αυτόν τον τομέα, βραβεύτηκαν με τον έπαινο "νησίδες ποιότητας συλλογικής δράσης" σε έναν διαγωνισμό που συνδιοργάνωσαν η "Κίνηση πολιτών για μια ανοικτή κοινωνία" και το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών", το Νοέμβριο του 2000 και την βράβευση έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Το Παζάρι που γίνεται το Σαββατοκύριακο θα είναι ανοιχτό και τις δύο ημέρες από τις 10:00 έως τις 20:00 και θα στεγαστεί στην οδό Περσεφόνης 49, στον 3 όροφο.Όσοι μας επισκεφθούν μπορούν να βρούν εξαιρετικά αξιόλογα πράγματα: Εξαιρετικά χριστουγεννιάτικα στεφάνια και άλλα χριστουγεννιάτικα στολίδια χειροποίητα, σπιτικά καλούδια φτιαγμένα από μαμάδες γιαγιάδες και εργένηδες, γλυκά, πίτες, κονσέρβες, λικέρ και ζεστό κρασί με μυρωδικά ή καφέ για να τα συνοδέψουν, (πολλά από αυτά έχουν προσφερθεί από την ηλεκτρονική παρέα του ερασιτεχνικού site για την κουζίνα www.hungry.gr, που για δεύτερη συνεχή χρονιά στηρίζει το bazaar των Δρόμων Ζωής), χειροποίητα κοσμήματα, γλυκά και εδέσματα από την ανατολή. Θα υπάρχει μια γωνιά με καλλυντικά που προσφέρει η seventeen και για όσες κυρίες αγοράσουν καλλυντικά θα προσφέρεται δωρεάν και ένα μακιγιάζ από ειδικευμένη αισθητικό που θα γίνεται επί τόπου στα πλαίσια του bazaar.
Θα υπάρχουν ακόμη έργα αγγειοπλαστικής των γυναικών και χειροτεχνίες των παιδιών της περιοχής, ώστε να μπορεί να δει ο κόσμος τη δουλειά τους.
Για το Δελτίο Τύπου φρόντισε η Magica de Spell και έχει μεγάλη αγωνία, αν και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε περίφημα και θα είναι μια υπέροχη διήμερη γιορτή!
5.12.05
"Calm like a bomb"
Νοσταλγικές αναμνήσεις από μέρες ευτυχίας που δεν ήρθαν ποτέ, μόνο σαν φαντάσματα καλούν κοντά τους κάθε μου θύμηση, κάθε μακρινή υπόσχεση. "Όταν μεγαλώσω, θα κάνω αυτό, κι εκείνο, και το άλλο..." γεμίζοντας μια ζωή με "άλλα" πολλά. Έτσι πλέον είναι δύσκολο να περπατήσω κανονικά, όλα τα όλα σέρνονται πιασμένα άτσαλα από πάνω μου. Κι εγώ αντί να ελευθερωθώ, τα κρατάω όλα τόσο σφικτά, μόνο για να έχουν νόημα τα φαντάσματα που περιφέρονται πέρα δώθε στο μικρό μου δωμάτιο, στη φυλακή του είναι μου.
Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.
Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.
Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!
Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.
Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:
Όσες ευχές και να σβήσω μαζί με τα αποτσίγαρα πάντα κάποια θα στέκεται περήφανη στην άκρη του ποτηριού μου, μαζί με το αλκοόλ όλων των δακρύων μου, θα γίνεται η σταγόνα που ξεμένει στην άκρη των χειλιών. Κι εγώ επαναληπτικά χωρίς το βασικό νόημα, θα σηκώνω το ποτήρι να πιω στην υγειά του επόμενου φευγιού μου. Επαναληπτικό κι αυτό, σαν του ερωτευμένου που δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά τη συντριβή του.
Όσο πιο λάθος είναι η στιγμή, τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι και βουτώ σε αυτό σαν να ήταν η τελευταία στιγμή μου. Μετά στέκω μετανιώνοντας που δεν βούτηξα στις λάθος στιγμές σαν να ήταν οι προτελευταίες. Αυτό το πολυπόθητο τέλος δεν θα έρθει ποτέ. Never ending. Αυτό το παραμύθι, είναι σαν τον εφιάλτη που με καταπίνει, χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης. Χωρίς την παραμικρή ανάσα. Τίποτα δεν δίνει σημάδια αέρα. Είναι γιατί δεν τρέχουν τα σύννεφα. Ζωή χαώδης. Τέλεια.
Και μετά έρχονται οι λιακάδες και τα καλοκαίρια. Πάντα κρατούν λίγη από την αντοχή μου αυτά τα καλοκαίρια. Φεύγουν, έρχονται οι σιωπές, μετά κάπως από τη ζέστη μεταβάλλομαι, και τον χειμώνα σαν λίγο λιωμένη παραδίνομαι στα κρύο. Να παγώσω και ας σπάσω. Μετά είναι το ωραίο, που τα κομμάτια δεν ξανακολάνε, κανένα δε ταιριάζει με το άλλο, το παζλ μου δε θα συμπληρωθεί ποτέ!
Ετερόκλητα όλα, και πάνω από όλα εγώ. Πάντα και μόνιμα εγώ. Σε ένα ουρανό με εμένα παντού. Εμετική εικόνα, αλλά αδυνατώ να δω κάτι άλλο. Όλα τα υπόλοιπα πονάνε πολύ. Και δεν έχει σημασία πόσο θα συνηθίσει κανείς στον πόνο. Σημασία έχει να κάτσουμε όπως παλιά, να πίνουμε ως το πρωί, ξέγνοιαστα, χωρίς να μειώνεται κανενός η αντοχή, χωρίς απορίες, κι ας είναι η κιθάρα μας ξεκούρδιστη, και εγώ δε μπορώ να τραγουδήσω, και ξεμείναμε από τσιγάρα. Έτσι κι αλλιώς πάντα ξεμένουμε από κάτι. Ας μη ξεμείνουμε από ποτό. Θα είναι άσχημο να μη μπορούμε να πούμε "ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ". Αυτό έχω μάθει τόσο καλά να λέω, χρόνια πολλά προετοιμασμένη.
Έφτασα λοιπόν κάπου εδώ, για να σταματήσω να ρωτώ και μόνο να κοιτώ βουβή κι απελπισμένη τη συνέχεια. Κανείς δε θα με προειδοποιήσει. Κι αν το έκανε, μόνο χλευαστικά σχόλια θα έλεγα με υπεροψία. Η ζωή μου η χαώδης. Τέλεια. Λες και δε φτάνει το ατελείωτο ταξίδι στο πουθενά. Με ένα γραφτό αγκαλιά θα κοιμηθώ απόψε:
Θέλω να κουβεντιάσω σ' ένα καφενείο
που να χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κι η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
και ας μη πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που ναι βρώμικα
και γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και συ να σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω από το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω - έτσι για να σε λιανίσω -
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δε θα σαι απ' αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
... βεργούλες και με δείρανε...
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.
Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες.
Κατερίνα Γώγου
25.11.05
Αιχμαλωσία
Είμαι αιχμάλωτη των επιθυμιών μου. Θύμα του βίαιου εαυτού μου. Η παρόρμηση είναι προσταγή. Ειδικά αυτή που αναφέρεται στο μέλλον, που δεν έρχεται και τρέχω τρελή να το συναντήσω, 200 χιλιόμετρα μακριά από δώ που πίνω τώρα, θα γίνει παρόν και μάλιστα χωρίς κανείς από τους παρευρισκόμενους να το καταλάβει, θα γίνει ένα ασήμαντο παρελθόν, από αυτά που δεν θυμάμαι, γιατί -πάλι- είχα πιει παραπάνω... Αιχμάλωτη και στην αλκοόλη, λοιπόν.
Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.
Ο Τάσος Λειβαδίτης, το έχει γράψει καλύτερα.
Παρ' όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η νύχτα μ' έβρισκε πάντα απροετοίμαστο ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου, έχουν μια μυστηριώδη τύχη που μας ξεπερνά και γενικά τ' ανθρωπιστικά αισθήματα δε σ' ανεβάζουν ψηλά, το πολύ να φτάσεις ώς τη λαιμητόμο ή έστω ώς το παράθυρο μιας γυναίκας με κόκκινα μαλλιά, και λέω κόκκινα γιατί αγαπώ το μέλλον, όπως και τα φαρμακεία τη νύχτα μοιάζουν με φανταστικές εξόδους κι οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν, κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι, έτσι ξεχειμωνιάζω καλύτερα ή στα σπίτια που μ' έδιωχναν άφηνα πάντα πίσω απ' την πόρτα ένα τσεκούρι.
Aλλά οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια, όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας.
19.11.05
Καταρχήν
Αν έχω χάσει τη ζωή, το χρόνο, όλα
όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.
Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.
Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.
Πεθαίνοντας στο πλάι σου...
όσα έριξα, σαν δαχτυλίδι στο νερό,
αν έχω χάσει τη φωνή μες στ' αγριόχορτα,
μου απομένει η λέξη.
Αν έχω υποφέρει για τη δίψα, την πείνα, κι όλα
όσα ήταν δικά μου και κατάντησα ένα τίποτα,
αν έχω θερίσει τις σκιές στα σιωπηλά,
μου απομένει η λέξη.
Αν άνοιξα τα χείλη για να δω το πρόσωπο
το τρομερό και το καθάριο της πατρίδας μου,
αν άνοιξα τα χείλη μέχρι να τα σκίσω,
μου απομένει η λέξη.
Πεθαίνοντας στο πλάι σου...
15.11.05
Θα έρθει... Μάλλον απροειδοποίητα...
Απροειδοποίητα θα έρθει. Θα με πλησιάσει δίχως να κάνει κανένα παράξενο ήχο, κανένα ήχο που να προκαλέσει ανησυχία στο περιβάλλον που θα παρομοιάζεται εύστοχα σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λακκούβας με νερό στην άκρη του δρόμου, έχοντας όμως ανεπαίσθητες ρίγες από πιθανό θρόισμα του αέρα στην ήρεμη κατά τα άλλα επιφάνειά της. Κάπως έτσι, ο αέρας θα συσπαστεί ξαφνικά, όχι όμως βίαια, μα σαν ένα αόρατο χάδι να τον άγγιξε βιαστικά, και τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να με πλησιάσει.
Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").
Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.
Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.
Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.
Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.
Θα έρθει και θα ακουμπήσει σχεδόν φιλικά το χέρι της στον ώμο μου η ΖΩΗ, και θα ψιθυρίσει λίγα μαγικά λόγια για την μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί κανείς να κάνει και δεν είναι άλλη από το να μη ζει. Όχι με ύφος δασκαλίστικο ή ακόμα χειρότερα ενός ιερέα που διακηρύττει την καλύτερη διαδικασία εισαγωγής στο παράδεισο. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί γνωρίζει πια, πως η κόλαση κι ο παράδεισος είναι εδώ και τώρα (βλέπε, ή καλύτερα άκου, ραδιοφωνική διαφήμιση με κρουασάν, που ένας τύπος γίνεται "σο-κόλαση").
Εγώ, σαν άλλος ήρωας του στυλ Κολοκοτρώνης (ή καλύτερα σο-Κολοκοτρώνης) θα αρχίσω να κουνιέμαι. Θα Την αφήσω να μπει σιγά σιγά στην συνείδησή μου, στο μυαλό μου και ύστερα στις αισθήσεις μου. Το δίχως άλλο, θα αφήσω την μακροχρόνια ακινησία μου και θα αρχίσω να ΖΩ.Τα βήματά μου, παίρνοντας φόρα, θα αρχίσουν να γίνονται μικρές χορευτικές φιγούρες, και τίποτα από το περιβάλλον χιόνι δεν θα μπορεί να γίνει εμπόδιο. Η ΖΩΗ είναι υπεράνω όλων. Νικάει ακόμα και το σκοτάδι και τη θλίψη, ίσως με τη θλίψη να είναι λίγο φίλες, τόσο μόνο ώστε να μπορεί περίτρανα να είναι νικήτρια η ευτυχία, γίνοντας αισθητή δια της απουσίας της.
Ηρωικά μόνο μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Δεν θέλει το θάρρος χιλίων γενναίων, όπως απαιτεί η δειλία. Έτσι κι αλλιώς, στο πρόσταγμα της ΖΩΗΣ, που μοιάζει με μυστικό μαγικό ξόρκι, ή σαν τρυφερό ξεκίνημα παραμυθιού, δεν υπάρχουν ανασταλτικοί παράγοντες, εκτός μόνο από τον μεγάλο, από πάντα εχθρό, τον θάνατο.
Ο θάνατος συνοδεύεται από μόνιμη ακινησία των συναισθημάτων και αν κάποια στιγμή τον συναντήσετε, προκαλέστε εμετό και καλέστε το τηλέφωνο του κέντρου ειδικών δηλητηριάσεων, το οποίο, να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Είναι, βέβαια και θέμα εποχής. Αν σας τύχει το καλοκαίρι, μια ματιά προς την ανοιχτή αεικίνητη θάλασσα είναι το γιατρικό. Το φως του ήλιου βοηθά πολύ στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, επίσης. Αν όμως είναι από εκείνα τα απαίσια απογεύματα της αρχής του χειμώνα, με το λιγοστό φως και το επίμονο κρύο-που-ήρθε-να-μείνει-μέχρι-την-άνοιξη, μπορώ μόνο να συστήσω την επιτυχή τεχνική των φιδιών και των αρκούδων: Χειμερία νάρκη. Αρκεί το θύμα, χμ..., μάλλον ο ασθενής, να μη ξεχαστεί και τον προσπεράσει η άνοιξη και μείνει να κοιμάται for ever... Γιατί τότε, ο μεγάλος ύπνος γίνεται θάνατος, κι αν τα συναισθήματα πεθάνουν, μάλλον απογοητευτικά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, αν φυσικά υπάρχουν αποτελέσματα που έπονται των θανατερών ύπνων.
Γι αυτό, συνιστώ ανεπιφύλακτα ΖΩΗ, που θα έρθει, δε μπορεί να μην έρθει. Ίσως, όμως, κάπως απροειδοποίητα.
14.11.05
Πειραματισμοί
... ας πειραματιστούμε λοιπόν. Το πιο κατάλληλο μέρος για να γίνει κάτι τέτοιο θα το βρείτε ακολουθώντας το link
9.11.05
Το μήνυμα
Το μήνυμα αδυνατεί να βρει τον παραλήπτη. Μάλλον είναι άτυχο. Τόσο καιρό βολοδέρνει από δω κι από κει, κάπου θα υπάρχει μια πινακίδα, ένα hint, ένα κάτι τέλος πάντων.
Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.
Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.
Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.
Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί ένα μέσο το οποίο να αγκαλιάσει το μήνυμα, να το προστατέψει από την λήθη και από τον χρόνο.
~~~~~~~~
Μήνυμα:
Αν είναι να 'ρθεις, έλα.
~~~~~~~~
Μάλλον φταίει που έχουν ελαττωθεί, μη πω εκλείψει, οι ποιητικές βραδιές. Ή οι βραδιές γεμάτες νοσταλγικές αναμνήσεις, γλυκές ερωτικές απορίες, ή ακόμα καλύτερα, λυτρωτικές αγκαλιές. Η λύτρωση μιας ζεστής αγκαλιάς οφείλεται στην εξουσιαστική ασφάλεια που παρέχει. Το μήνυμα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Μόνο η αδυναμία να βρεθεί ο παραλήπτης.
Τα σύννεφα πυκνώνουν με αιφνιδιαστικές διαθέσεις. Και το μήνυμα δεν έχει που να σταθεί. Δεν είναι ότι βρίσκεται κάπου γραμμένο και θα αντέξει στο χρόνο. Είναι μια υποψία σκέψης, αυτή τη στιγμή. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο παραλήπτης. Και δεν είναι τόσο εύκολο, αντίθετα η πιθανότητα να γίνει εφικτό τελικά μοιάζει μηδαμινή.
Ένα απλό μήνυμα είναι... Χωρίς πολλές λέξεις, κρυμμένα νοήματα ή άτσαλες επιθυμίες. Ουσιαστικά δεν θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις με τη μορφή χιονοστιβάδας, ούτε θα αναγκάσει τον παραλήπτη σε περαιτέρω ενέργειες ή αποφάσεις. Ωστόσο, διαισθάνομαι ότι ο παραλήπτης επιτηδευμένα κρύβεται γιατί φοβάται.
Βέβαια, κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί το μήνυμα θα γνωρίσει τον παραλήπτη μόλις τον βρει. Ίσως και να μην υπάρχει αυτός που αποκαλούμε παραλήπτης. Στην περίπτωση αυτή, θα χρειαστεί ένα μέσο το οποίο να αγκαλιάσει το μήνυμα, να το προστατέψει από την λήθη και από τον χρόνο.
~~~~~~~~
Μήνυμα:
Αν είναι να 'ρθεις, έλα.
~~~~~~~~
25.10.05
"Running out of time"
Μετά τα πρόωρα κρύα, επέστρεψε ο γλυκός Οκτώβρης με ανοιξιάτικες διαθέσεις. Τουλάχιστον αυτό μπορώ να καταλάβω όπως ζωγραφίζουν αυτό το μεσημέρι οι ακτίνες του ήλιου το κατά τα άλλα γκρίζο κτίριο απέναντι από το γραφείο μου.
Το γραφείο μου παραμένει σταθερά γκρίζο, κυρίως στην αίσθηση, αλλά και στα χρώματα. Το μόνο διαφορετικό χρωματικά εδώ μέσα είναι ο πορτοκαλί μαρκαδόρος που σημειώνω τις τελειωμένες δουλειές στο ημερολόγιό μου, τα κίτρινα post-it και η πορτοκαλο-κόκκινο-λευκή ζακέτα, βελούδινη και ριγέ για να ταιριάζει στην νεραϊδένια μου νοοτροπία.
Ξεχνάω την υπέροχη μέρα έξω, ξεχνάω ότι βρίσκομαι πρακτικά κάτω από την Ακρόπολη και την σούπερ ιδέα (που έξι χρόνια τώρα δεν έχω κάνει ποτέ...) να το σκάσω και να πάω για ούζα. Όχι ούζο. Ούζα. Τόσα όσα να μπορέσουν να μου ψήσουν το μυαλό όσο χρειάζεται, να καεί και κανένα εγκεφαλικό κύτταρο που την γλίτωσε μέχρι τώρα, έτσι για να επιτευχθεί το αναγκαίο και καθ' όλα απαραίτητο "κλάδεμα" και να μπει ο εγκέφαλος στη διαδικασία "μπουμπουκιάσματος"...
Ωραία, είπαμε, τα ξεχνάω όλα αυτά. Και εργάζομαι. Δεν είναι αστείο, εργάζομαι σοβαρά. Και για παρηγοριά στην απαρηγόρητη τάση μου για φυγή από δω μέσα, ανοίγω το Media Player και βάζω να ακούσω το playlist με όλα τα mp3 των αγαπημένων Madrugada. Έτσι για παρηγοριά... και συνεχίζω ακάθεκτη να εργάζομαι. Να μεταφράζω για την ακρίβεια, το υλικό μιας δε-πάει-το-μυαλό-σας-πόσο-πολύ-ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας για την αγγλική της έκδοση.
Ξαφνικά, κι εκεί που αμέριμνα έψαχνα στο λεξικό πως μεταφράζεται η γ...μένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ένας στίχος περνάει από την είσοδο του ενός αυτιού μου, και αντί να περάσει και να χαθεί στο άπειρο κολλάει στο μυαλό μου "one more late afternoon". Το ίδιο γίνεται και με ένα επόμενο στίχο "well, you just fail and fall behind". Αντανακλαστική κίνηση: Τι ακούω? Το media player αδυνατεί να απαντήσει με λέξεις, ωστόσο είναι τόσο καλό και μου δείχνει το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή "Running Out Of Time".
Σκέφτομαι "Είναι από το καινούργιο CD (The Deep End)" δεν ξέρω τους στίχους. Εμπρός καλό μου Goooogle!" Και το καλό μου Gooogle με έβγαλε στο Madrugada Fan Club και στο τμήμα με τους πολυπόθητους στίχους.
Είμαι ευτυχισμένη... Βρήκα επιτέλους τις λέξεις που περιγράφουν αυτό που με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες.
Έτσι, για να γουστάρω, το soundtrack του φθινοπώρου μου.
Το γραφείο μου παραμένει σταθερά γκρίζο, κυρίως στην αίσθηση, αλλά και στα χρώματα. Το μόνο διαφορετικό χρωματικά εδώ μέσα είναι ο πορτοκαλί μαρκαδόρος που σημειώνω τις τελειωμένες δουλειές στο ημερολόγιό μου, τα κίτρινα post-it και η πορτοκαλο-κόκκινο-λευκή ζακέτα, βελούδινη και ριγέ για να ταιριάζει στην νεραϊδένια μου νοοτροπία.
Ξεχνάω την υπέροχη μέρα έξω, ξεχνάω ότι βρίσκομαι πρακτικά κάτω από την Ακρόπολη και την σούπερ ιδέα (που έξι χρόνια τώρα δεν έχω κάνει ποτέ...) να το σκάσω και να πάω για ούζα. Όχι ούζο. Ούζα. Τόσα όσα να μπορέσουν να μου ψήσουν το μυαλό όσο χρειάζεται, να καεί και κανένα εγκεφαλικό κύτταρο που την γλίτωσε μέχρι τώρα, έτσι για να επιτευχθεί το αναγκαίο και καθ' όλα απαραίτητο "κλάδεμα" και να μπει ο εγκέφαλος στη διαδικασία "μπουμπουκιάσματος"...
Ωραία, είπαμε, τα ξεχνάω όλα αυτά. Και εργάζομαι. Δεν είναι αστείο, εργάζομαι σοβαρά. Και για παρηγοριά στην απαρηγόρητη τάση μου για φυγή από δω μέσα, ανοίγω το Media Player και βάζω να ακούσω το playlist με όλα τα mp3 των αγαπημένων Madrugada. Έτσι για παρηγοριά... και συνεχίζω ακάθεκτη να εργάζομαι. Να μεταφράζω για την ακρίβεια, το υλικό μιας δε-πάει-το-μυαλό-σας-πόσο-πολύ-ενδιαφέρουσας ιστοσελίδας για την αγγλική της έκδοση.
Ξαφνικά, κι εκεί που αμέριμνα έψαχνα στο λεξικό πως μεταφράζεται η γ...μένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, ένας στίχος περνάει από την είσοδο του ενός αυτιού μου, και αντί να περάσει και να χαθεί στο άπειρο κολλάει στο μυαλό μου "one more late afternoon". Το ίδιο γίνεται και με ένα επόμενο στίχο "well, you just fail and fall behind". Αντανακλαστική κίνηση: Τι ακούω? Το media player αδυνατεί να απαντήσει με λέξεις, ωστόσο είναι τόσο καλό και μου δείχνει το τραγούδι που παίζει εκείνη τη στιγμή "Running Out Of Time".
Σκέφτομαι "Είναι από το καινούργιο CD (The Deep End)" δεν ξέρω τους στίχους. Εμπρός καλό μου Goooogle!" Και το καλό μου Gooogle με έβγαλε στο Madrugada Fan Club και στο τμήμα με τους πολυπόθητους στίχους.
Είμαι ευτυχισμένη... Βρήκα επιτέλους τις λέξεις που περιγράφουν αυτό που με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες.
One more early morning
One more late afternoon
Once more you're out in the wind
And once more you come in too soon
It's a long road, oh man
And it's a hard road
You wanna make sure to make all the friends that you can make
You ain't worth much more to them
Than the worth of what you give
And the worth of what you take
In this old ritual of compassion
Well, you just fail and fall behind
Now you're running
Seems to me you're running
You're running out of time
You know it ain't love
No, you know it ain't love
Unless it's eating you alive
When you're in your bed at night
No, you know it ain't love
You know there can't be no love
Unless it comes howlin' out of you
Then you know the time is right
Ah you wait so long
And now you don't know
Now you don't know what to do
Except to pray for your love
To come returning on back to you
You dry out with all of this bitterness and fear
And with every passing year
Nothing's really real to you
Except this pain that you feel
You will come to realize
That you had your day
Someday oh so long ago
When somebody came a-calling at your door
And you pretend that you were not home
Now you're running
You're running
You're running out of time
Έτσι, για να γουστάρω, το soundtrack του φθινοπώρου μου.
15.10.05
Σύννεφα Σαββάτου
Ακόμα ένα Σάββατο, βαλτό να μας αναγκάσει στον χειμώνα και το κρύο της ψυχής. Ίσως και να μην είναι έτσι και πάλι να παραπατώ στις στιγμές μου. Ένας παγετός έχει κατακλύσει την δική μου ψυχή, καμιά φλόγα δεν έχει ζωή εδώ. Κι ας είμαι από τους τυχερούς που υπάρχουν δίπλα μου ψυχές που ρίχνουν θέρμες αγάπης στο πλευρό μου, να έχω συντροφιά στο δύσκολο διάβα που με έχουν καταδικάσει αυτές οι υπέροχες αλλά άτυχες προσδοκίες μου.
Εγκλωβισμένη είμαι στο απίθανο τρανό εγώ μου. Είμαι δυστυχισμένη, η αλήθεια είναι, αλλά δε το παραδέχομαι. Δε θέλω. Ίσως έτσι να με εγκαταλείψει αυτή η απρόσκλητα χρόνια απελπισία μου.
Δεν την καλώ εγώ, αλήθεια λέω. Προσπαθώ να λέω παραμύθια και να κλέβω στιγμές μαγικές για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, και εμένα, και αυτούς που αγαπώ. Κι αυτούς που δεν αγαπώ.
Ίσως, αν από όλες τις προτάσεις αφαιρέσω το εγώ, να βγαίνουν καλύτερες αισθήσεις, καλύτερες μυρωδιές. Να ευωδιάζουν οι λέξεις ανακούφιση, γλύκα και αναμνήσεις ισάξιες της ασφάλειας που νιώθει το μωρό στην αγκαλιά της μητέρας του, που εκεί τίποτα δεν μπορεί να του κάνει κακό. Τίποτα δε μπορεί να το στενοχωρήσει...
Δεν είναι το θέμα να μην λυπόμαστε. Όχι. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε και λίγο. Τόσο ανεπαίσθητα που μόνο να ταράζεται ο σταθερός όγκος του αέρα που πνίγει τις ηλιακτίδες. Δεν θέλω να γίνω μελοδραματική, απλά έχω καιρό να διαβώ ουράνιο τόξο. Τόσο πολύ καιρό που άρχισα να ξεχνώ ότι κάποτε το είχα κάνει, και αυτό.
Τελικά δεν είναι ξεκάθαρο που πορεύομαι. Θέλω να πάω μπροστά? Μα μόνο πίσω κοιτώ, στα όμορφα που με βρήκαν, και θρηνώ που τέτοια όμορφα δε με βρίσκουν πια. Θρηνώ πιο πολύ όταν σκέφτομαι, πως επίτηδες έρχονται όμορφα να με βρουν, κι εγώ εφευρίσκω όλες τις διαθέσιμες αληθινές δικαιολογίες και τα αφήνω να με κοιτούν με μάτια ορθάνοικτα, υγρά κι απορημένα.
όλα όσα γίνονται μου αξίζουν, κι ο χρόνος που με καταπίνει καθημερινά, το συχνό 'δεν προλαβαίνω' που έχω μάθει να επαναλαμβάνω με την ίδια την ταχύτητα των εισπνοών μου, ακόμα κι οι τοίχοι του σπιτιού μου, εκεί που με έχω καταδικάσει εγκλωβισμένη στα διαβάσματα όλων των ελεύθερων ωρών μου.
Θα την βρω την άκρη, όταν τη χάσω εντελώς.
Εγκλωβισμένη είμαι στο απίθανο τρανό εγώ μου. Είμαι δυστυχισμένη, η αλήθεια είναι, αλλά δε το παραδέχομαι. Δε θέλω. Ίσως έτσι να με εγκαταλείψει αυτή η απρόσκλητα χρόνια απελπισία μου.
Δεν την καλώ εγώ, αλήθεια λέω. Προσπαθώ να λέω παραμύθια και να κλέβω στιγμές μαγικές για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, και εμένα, και αυτούς που αγαπώ. Κι αυτούς που δεν αγαπώ.
Ίσως, αν από όλες τις προτάσεις αφαιρέσω το εγώ, να βγαίνουν καλύτερες αισθήσεις, καλύτερες μυρωδιές. Να ευωδιάζουν οι λέξεις ανακούφιση, γλύκα και αναμνήσεις ισάξιες της ασφάλειας που νιώθει το μωρό στην αγκαλιά της μητέρας του, που εκεί τίποτα δεν μπορεί να του κάνει κακό. Τίποτα δε μπορεί να το στενοχωρήσει...
Δεν είναι το θέμα να μην λυπόμαστε. Όχι. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε και λίγο. Τόσο ανεπαίσθητα που μόνο να ταράζεται ο σταθερός όγκος του αέρα που πνίγει τις ηλιακτίδες. Δεν θέλω να γίνω μελοδραματική, απλά έχω καιρό να διαβώ ουράνιο τόξο. Τόσο πολύ καιρό που άρχισα να ξεχνώ ότι κάποτε το είχα κάνει, και αυτό.
Τελικά δεν είναι ξεκάθαρο που πορεύομαι. Θέλω να πάω μπροστά? Μα μόνο πίσω κοιτώ, στα όμορφα που με βρήκαν, και θρηνώ που τέτοια όμορφα δε με βρίσκουν πια. Θρηνώ πιο πολύ όταν σκέφτομαι, πως επίτηδες έρχονται όμορφα να με βρουν, κι εγώ εφευρίσκω όλες τις διαθέσιμες αληθινές δικαιολογίες και τα αφήνω να με κοιτούν με μάτια ορθάνοικτα, υγρά κι απορημένα.
όλα όσα γίνονται μου αξίζουν, κι ο χρόνος που με καταπίνει καθημερινά, το συχνό 'δεν προλαβαίνω' που έχω μάθει να επαναλαμβάνω με την ίδια την ταχύτητα των εισπνοών μου, ακόμα κι οι τοίχοι του σπιτιού μου, εκεί που με έχω καταδικάσει εγκλωβισμένη στα διαβάσματα όλων των ελεύθερων ωρών μου.
Θα την βρω την άκρη, όταν τη χάσω εντελώς.
6.10.05
Να βάλουμε όλοι ένα χεράκι?
Εγώ λέω να βάλουμε ένα χεράκι, να βοηθήσουμε γιατί αξίζει το κόπο.
Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Δρόμους Ζωής εδώ.
Στο Γκάζι τα παιδιά ονειρεύονται.
Περισσότερες πληροφορίες για τους Δρόμους Ζωής εδώ.
3.10.05
Νύχτες "τυχαίων" επισκέψεων
Τις νύχτες που δεν αφήνω την καρδιά να κοιμηθεί, νιώθω ότι ξεδιπλώνεται και καταλαμβάνει τόσο χώρο, που καλύπτει όλο το αέρα του δωματίου. Μετά το οξυγόνο φεύγει κακήν κακώς κι ασφυκτιώ από την μεγαλότητα των συναισθηματικών υπερβολών. Για αυτό λέω, είναι καλύτερα η καρδιά να κοιμάται. Να βλέπει όνειρα πεζά και να μην αλυκτά σαν το κακόμοιρο σκυλί μπροστά στην πανσέληνο που δε θα φτάσει ποτέ.
Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται και πολύ σκέψη. Αρκεί η αντανακλαστική κίνηση του 'όχι', για να διατηρηθεί η ψευδής αυτή ισορροπία που με κρατά μακριά από τις ανάσες τις βαριές του έρωτα. Δηλαδή, δε θέλω ημίμετρα, όχι. Ούτε ζωγραφιές που έχουν μόνο γκρι αποχρώσεις. Μόνο λευκό φως ή απόλυτο μαύρο κενό. Το απόλυτα αρνητικό είναι κάποιες φορές εντελώς αφροδισιακό.
Όπως αφροδισιακή είναι και η επιμονή του άλλου ερωτικού μισού, που με μαγεύει μεν, αλλά δε θέλω. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως μου σερβίρεται σε τακτικές χρονικές συμπτώσεις, χλιαρό, μεθυσμένο, σε απότομες επισκέψεις και μοιραίες -πάντα- συναντήσεις.
Αλλά έχει περάσει πολύ καιρός και η τυχαιότητα επαναλαμβάνεται όπως οι εναλλαγές μέρας και νύχτας. Έγιναν τακτικές οι ξαφνικές συναντήσεις και πια έχω συνηθίσει να ξέρω με λεπτομέρειες κάθε κατάληξή τους. Να τρέχω να μαζέψω την καρδιά μου που ξύπνησε πάλι και αναζητά πρίγκιπες και παραμύθια.
Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται και πολύ σκέψη. Αρκεί η αντανακλαστική κίνηση του 'όχι', για να διατηρηθεί η ψευδής αυτή ισορροπία που με κρατά μακριά από τις ανάσες τις βαριές του έρωτα. Δηλαδή, δε θέλω ημίμετρα, όχι. Ούτε ζωγραφιές που έχουν μόνο γκρι αποχρώσεις. Μόνο λευκό φως ή απόλυτο μαύρο κενό. Το απόλυτα αρνητικό είναι κάποιες φορές εντελώς αφροδισιακό.
Όπως αφροδισιακή είναι και η επιμονή του άλλου ερωτικού μισού, που με μαγεύει μεν, αλλά δε θέλω. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως μου σερβίρεται σε τακτικές χρονικές συμπτώσεις, χλιαρό, μεθυσμένο, σε απότομες επισκέψεις και μοιραίες -πάντα- συναντήσεις.
Αλλά έχει περάσει πολύ καιρός και η τυχαιότητα επαναλαμβάνεται όπως οι εναλλαγές μέρας και νύχτας. Έγιναν τακτικές οι ξαφνικές συναντήσεις και πια έχω συνηθίσει να ξέρω με λεπτομέρειες κάθε κατάληξή τους. Να τρέχω να μαζέψω την καρδιά μου που ξύπνησε πάλι και αναζητά πρίγκιπες και παραμύθια.
1.10.05
Κόμμα
Λέω να παραμείνω στο συναισθηματικό μου κόμμα γιατί είναι παρήγορο.
Έχω μόνο υλικά πράγματα να σκεφτώ, που έχουν ύψος, βάρος, χρώμα και δυνατότητα απόκτησης.
Όλα τα άλλα, οδηγούν στην σύγχυση, πράγμα όχι θεμιτό. Ας πούμε ότι αρχίζω να καταλαβαίνω την ωραιότητα της χειμερίας νάρκης. Τέρμα οι αγωνίες, οι επιθυμίες, τέρμα όλα αυτά που σκίζουν την θέληση μου στα δυο. Τώρα μονάχα κρύο και αν έρθει ποτέ ο ήλιος να νικήσει τον βοριά, καλώς. Αλλιώς θα κοιμάμαι.
Δεν έχω δέντρο να χορέψω κάτω από τα πυκνά κλαδιά του, γι αυτό το μυαλό μου θέλει να μιλά αρνητικά. Τσιμέντο υπάρχει άθφονο γύρω μου, κι όταν αρχίζω να στριφογυρίζω στον ουρανό και να πετώ, βλέπω κι από ψηλά όλη αυτή την άμορφη γκρι μάζα που νεκρώνει όλα τα παραμύθια μου.
Και υπάρχει ένας αγέρας δυνατός σήμερα, λυγίζει και την τελευταία μου θέληση να συναντήσω λίγο ουρανό. Θέλω να πω, μπορεί ο αέρας αυτός να με βγάλει σε μέρη που δε θέλω να πάω, εκεί που με περιμένουν λύκοι, αυτοί που έχω αφήσει πίσω μου και είναι θυμωμένοι. Θα ήθελαν να με κατασπαράξουν από το θυμό τους.
Πρέπει να προστατεύσω λίγο τα φτερά μου. Είναι το μόνο που μου έχει απομείνει από τότε που ήμουν πιο πολύ παιδί στη καρδιά και δε συννέφιαζα. Όταν, σαν τώρα, υπάρχει η ανάγκη της αποξένωσης, αυτά μπορούν να μου πουν πολλές ιστορίες όμορφες και να χαμογελάσω.
Ανάμεσα σε δύο τελείες.
Έχω μόνο υλικά πράγματα να σκεφτώ, που έχουν ύψος, βάρος, χρώμα και δυνατότητα απόκτησης.
Όλα τα άλλα, οδηγούν στην σύγχυση, πράγμα όχι θεμιτό. Ας πούμε ότι αρχίζω να καταλαβαίνω την ωραιότητα της χειμερίας νάρκης. Τέρμα οι αγωνίες, οι επιθυμίες, τέρμα όλα αυτά που σκίζουν την θέληση μου στα δυο. Τώρα μονάχα κρύο και αν έρθει ποτέ ο ήλιος να νικήσει τον βοριά, καλώς. Αλλιώς θα κοιμάμαι.
Δεν έχω δέντρο να χορέψω κάτω από τα πυκνά κλαδιά του, γι αυτό το μυαλό μου θέλει να μιλά αρνητικά. Τσιμέντο υπάρχει άθφονο γύρω μου, κι όταν αρχίζω να στριφογυρίζω στον ουρανό και να πετώ, βλέπω κι από ψηλά όλη αυτή την άμορφη γκρι μάζα που νεκρώνει όλα τα παραμύθια μου.
Και υπάρχει ένας αγέρας δυνατός σήμερα, λυγίζει και την τελευταία μου θέληση να συναντήσω λίγο ουρανό. Θέλω να πω, μπορεί ο αέρας αυτός να με βγάλει σε μέρη που δε θέλω να πάω, εκεί που με περιμένουν λύκοι, αυτοί που έχω αφήσει πίσω μου και είναι θυμωμένοι. Θα ήθελαν να με κατασπαράξουν από το θυμό τους.
Πρέπει να προστατεύσω λίγο τα φτερά μου. Είναι το μόνο που μου έχει απομείνει από τότε που ήμουν πιο πολύ παιδί στη καρδιά και δε συννέφιαζα. Όταν, σαν τώρα, υπάρχει η ανάγκη της αποξένωσης, αυτά μπορούν να μου πουν πολλές ιστορίες όμορφες και να χαμογελάσω.
Ανάμεσα σε δύο τελείες.
24.9.05
Καλύτερη η σιωπή
Σιωπώ, γιατί αλλιώς μόνο κάτι μαυρίλες έχω πρόχειρες. Έτσι, χαζεύω νωχελικά τις στιγμές που φεύγουν τρέχοντας σαν να θέλουν να ομολογήσουν το μεγάλο μυστικό. Θα τολμήσω να ονομάσω αυτή την κατάσταση την "αρρώστια της καταιγίδας". Όχι ότι έχει άμεση σχέση, απλά έτυχε να συμπέσουν τα δύο αυτά γεγονότα στο κεφάλι μου.
Το μυαλό μου τώρα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στον δυϊσμό. Την μια υπάρχει η απόλυτα τρομαχτική γαλήνη, σαν αυτή πριν έρθει η πιο σφοδρή καταιγίδα, και την άλλη την απόλυτη καταιγίδα, με ηχηρούς και τρομαχτικούς κεραυνούς, να πέφτουν πάνω σε κάθε υγιή σκέψη και να την καίνε. Και πάλι από την αρχή, σε γρήγορες παραλλαγές. Αισθήσεις σαν δέντρα απομεινάρια αστραπών. Καμένα. Κενά.
Υπάρχει για όλα μια φάση. Και στον αντίποδα μια αντίφαση. Το αλκοόλ με αγριοκέρασα που με συντροφεύει απόψε είναι πολύ γλυκό. Τόσο αντίθετα γλυκό από την ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Ούτε κι εγώ η ίδια δε ξέρω τι θρηνώ. Αν ήξερα ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Θα είχα ένα καλό λόγο για τη φάτσα που περιφέρω στραβωμένη από δω κι από κει.
Μερικές φορές τα πράγματα έρχονται κι από μόνα τους βολικά. Όπως για παράδειγμα όταν προχθές πήγα σε δημόσια υπηρεσία. Είχα ένα καλό λόγο να έχω νεύρα όλη την υπόλοιπη μέρα. Γιατί είναι γνωστό ότι δε μπορείς να φύγεις καλά από δημόσια υπηρεσία.
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω μια επιθυμία να βγω, να πάω να τυλιχτώ με την υπόλοιπη πολυκοσμία ενός μαγαζιού για χορό, να μεθύσω και να χορεύω ως το πρωί. Αλλά δεν θέλω να δω και να μιλήσω σε κανένα. Το βρίσκω πολύ βαρετό. Δε θα βγω λοιπόν. Θα μείνω σπίτι να μεθύσω με τα αγριοκέρασα που λιώνουν τα παγάκια στο ποτήρι μου. Κι είναι απίστευτα γλυκά. Ίσως με κάνουν να ξεχάσω τον πονοκέφαλο.
Το μυαλό μου τώρα προσπαθεί να ανταπεξέλθει στον δυϊσμό. Την μια υπάρχει η απόλυτα τρομαχτική γαλήνη, σαν αυτή πριν έρθει η πιο σφοδρή καταιγίδα, και την άλλη την απόλυτη καταιγίδα, με ηχηρούς και τρομαχτικούς κεραυνούς, να πέφτουν πάνω σε κάθε υγιή σκέψη και να την καίνε. Και πάλι από την αρχή, σε γρήγορες παραλλαγές. Αισθήσεις σαν δέντρα απομεινάρια αστραπών. Καμένα. Κενά.
Υπάρχει για όλα μια φάση. Και στον αντίποδα μια αντίφαση. Το αλκοόλ με αγριοκέρασα που με συντροφεύει απόψε είναι πολύ γλυκό. Τόσο αντίθετα γλυκό από την ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Ούτε κι εγώ η ίδια δε ξέρω τι θρηνώ. Αν ήξερα ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Θα είχα ένα καλό λόγο για τη φάτσα που περιφέρω στραβωμένη από δω κι από κει.
Μερικές φορές τα πράγματα έρχονται κι από μόνα τους βολικά. Όπως για παράδειγμα όταν προχθές πήγα σε δημόσια υπηρεσία. Είχα ένα καλό λόγο να έχω νεύρα όλη την υπόλοιπη μέρα. Γιατί είναι γνωστό ότι δε μπορείς να φύγεις καλά από δημόσια υπηρεσία.
Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, έχω μια επιθυμία να βγω, να πάω να τυλιχτώ με την υπόλοιπη πολυκοσμία ενός μαγαζιού για χορό, να μεθύσω και να χορεύω ως το πρωί. Αλλά δεν θέλω να δω και να μιλήσω σε κανένα. Το βρίσκω πολύ βαρετό. Δε θα βγω λοιπόν. Θα μείνω σπίτι να μεθύσω με τα αγριοκέρασα που λιώνουν τα παγάκια στο ποτήρι μου. Κι είναι απίστευτα γλυκά. Ίσως με κάνουν να ξεχάσω τον πονοκέφαλο.
16.9.05
Επιλογές
Υπάρχουν πόρτες που χάσκουν κλειστές, μπροστά μου, πλάι μου, πίσω μου.
Τολμώ να χτυπήσω μια.
- "Μήπως..."
Δεν προλαβαίνω να αρθρώσω λέξη, η πόρτα ανοίγει λίγο, μια χαραμάδα, μια ακτίδα φωτός διαπερνάει το σκοτεινό μου σημείο. Αμέσως μετά κλείνει με δύναμη μπροστά στο πρόσωπό μου. Η συνέχεια της ερώτησης στέκεται αποσβολωμένη στην άκρη των χειλιών μου.
Η σκέψη μου πετάει προς στιγμήν στις υπόλοιπες πόρτες. Ο φόβος θηριεύει. Που να κρύβεται αυτός ο βρωμερός ΖΟΝΚ μαζί με τους κλώνους του?
Γυρίζω πίσω.
...
Υπάρχουν, άμα θέλετε να ξέρετε, αγαπητές (...) κλειστές πόρτες, κι άλλα μονοπάτια.
Κι αν δεν υπάρχουν, υπάρχουν βροχές, αέρηδες και κύματα. Όταν υπάρχει ο προορισμός, δημιουργείται ο δρόμος.
Κι ας κάνουμε χιλιάδες κύκλους γύρω από ένα τόσο δα μικρό και ασήμαντο σημείο.
Το σημείο που αναγράφει με μεγάλα φωσφοριζέ κόκκινα γράμματα "ΘΕΛΩ".
Τολμώ να χτυπήσω μια.
- "Μήπως..."
Δεν προλαβαίνω να αρθρώσω λέξη, η πόρτα ανοίγει λίγο, μια χαραμάδα, μια ακτίδα φωτός διαπερνάει το σκοτεινό μου σημείο. Αμέσως μετά κλείνει με δύναμη μπροστά στο πρόσωπό μου. Η συνέχεια της ερώτησης στέκεται αποσβολωμένη στην άκρη των χειλιών μου.
Η σκέψη μου πετάει προς στιγμήν στις υπόλοιπες πόρτες. Ο φόβος θηριεύει. Που να κρύβεται αυτός ο βρωμερός ΖΟΝΚ μαζί με τους κλώνους του?
Γυρίζω πίσω.
...
Υπάρχουν, άμα θέλετε να ξέρετε, αγαπητές (...) κλειστές πόρτες, κι άλλα μονοπάτια.
Κι αν δεν υπάρχουν, υπάρχουν βροχές, αέρηδες και κύματα. Όταν υπάρχει ο προορισμός, δημιουργείται ο δρόμος.
Κι ας κάνουμε χιλιάδες κύκλους γύρω από ένα τόσο δα μικρό και ασήμαντο σημείο.
Το σημείο που αναγράφει με μεγάλα φωσφοριζέ κόκκινα γράμματα "ΘΕΛΩ".
15.9.05
Σήμερα βροχή
Ήρθε η βροχή σήμερα να με βρει. Στην αρχή δειλά, ξεκίνησε ένα τραγούδι, αλλά ήταν μικρό, ίσα που έβγαλε το δεκάλεπτο... Μετά σιγή. Με άφησε να περιπλανιέμαι στην άδεια πόλη, από την μια άκρη στην άλλη, κοιτώντας τον ουρανό, παρακαλώντας να έρθει.
Υπήρχε ζέστη, πολύ ζέστη. Ο αέρας κάποιες στιγμές ήταν τόσο βαρύς που με δυσκολία τον έκανα δικό μου μέσα στο κορμί μου. Μετά πάλι, ένα αεράκι όλο υποσχέσεις έμπαινε βιαστικά από τα παράθυρα... Τίποτα... Η ώρα περνούσε, ο ουρανός ασταμάτητα γκρίζος, δεν ήθελε φαίνεται να προδώσει κανένα μυστικό σήμερα. Κι η βροχή πουθενά.
Έφτασε το μεσημέρι. Κάτι δειλές προσπάθειες επίδειξης βρόχινης ικανότητας φάνηκαν. Κάτι ξεδιάντροπες μεγάλες σταγόνες έκαναν μια μικρή κι εντυπωσιακή πρεμιέρα. Κι αυτό το τραγούδι μικρό. Πιο πονεμένο από το προηγούμενο. Σταμάτησε το ίδιο απότομα. Αέρας, υγρασία, γκρι ουρανός, βαριά ατμόσφαιρα, μέρα γεμάτη υποψίες, γεμάτη διχασμένα στιχάκια "Θα βρέξει...", "Δε θα βρέξει"...
Λίγο αργότερα, εγώ, πάλι, στο δρόμο. Στην επιστροφή. Αφήνοντας πίσω μου το κλειστό κτίριο, βρέθηκα επιτέλους σε ένα βρόχινο χορό. Είχε έρθει επιτέλους η βροχή. Περπατήσαμε μαζί, πολύ ώρα. Η πόλη ήταν ακόμα πιο άδεια αυτή τη φορά. Η βροχή ήρθε κι έκατσε φιλικά στους ώμους μου, χάιδευε τα μαλλιά μου όλη την ώρα, και μου ψιθύριζε ολόκληρο το τραγούδι της αυτή τη φορά.
Πόσο χαρούμενη ήμουν σήμερα! Το ήξερα ότι θα έρθει να με βρει, έτσι ήρεμη, θα καθάριζε το μυαλό μου από όλες τις βαριές καλοκαιρινές ανάσες. Πλύθηκε η ψυχή μου, καθάρισε η σκόνη του καλοκαιριού από τη πλάτη μου. Κοίταξα μια στιγμή τον ουρανό. Επέμενε στο γκρίζο μυστήριό του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε ερωτήσεις σήμερα.
Ας είναι. Τώρα μπορώ να δεχτώ τις επόμενες λιακάδες με πιο καθαρή καρδιά. Και τις επόμενες βροχές με πιο μεγάλη λαχτάρα.
Υπήρχε ζέστη, πολύ ζέστη. Ο αέρας κάποιες στιγμές ήταν τόσο βαρύς που με δυσκολία τον έκανα δικό μου μέσα στο κορμί μου. Μετά πάλι, ένα αεράκι όλο υποσχέσεις έμπαινε βιαστικά από τα παράθυρα... Τίποτα... Η ώρα περνούσε, ο ουρανός ασταμάτητα γκρίζος, δεν ήθελε φαίνεται να προδώσει κανένα μυστικό σήμερα. Κι η βροχή πουθενά.
Έφτασε το μεσημέρι. Κάτι δειλές προσπάθειες επίδειξης βρόχινης ικανότητας φάνηκαν. Κάτι ξεδιάντροπες μεγάλες σταγόνες έκαναν μια μικρή κι εντυπωσιακή πρεμιέρα. Κι αυτό το τραγούδι μικρό. Πιο πονεμένο από το προηγούμενο. Σταμάτησε το ίδιο απότομα. Αέρας, υγρασία, γκρι ουρανός, βαριά ατμόσφαιρα, μέρα γεμάτη υποψίες, γεμάτη διχασμένα στιχάκια "Θα βρέξει...", "Δε θα βρέξει"...
Λίγο αργότερα, εγώ, πάλι, στο δρόμο. Στην επιστροφή. Αφήνοντας πίσω μου το κλειστό κτίριο, βρέθηκα επιτέλους σε ένα βρόχινο χορό. Είχε έρθει επιτέλους η βροχή. Περπατήσαμε μαζί, πολύ ώρα. Η πόλη ήταν ακόμα πιο άδεια αυτή τη φορά. Η βροχή ήρθε κι έκατσε φιλικά στους ώμους μου, χάιδευε τα μαλλιά μου όλη την ώρα, και μου ψιθύριζε ολόκληρο το τραγούδι της αυτή τη φορά.
Πόσο χαρούμενη ήμουν σήμερα! Το ήξερα ότι θα έρθει να με βρει, έτσι ήρεμη, θα καθάριζε το μυαλό μου από όλες τις βαριές καλοκαιρινές ανάσες. Πλύθηκε η ψυχή μου, καθάρισε η σκόνη του καλοκαιριού από τη πλάτη μου. Κοίταξα μια στιγμή τον ουρανό. Επέμενε στο γκρίζο μυστήριό του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε ερωτήσεις σήμερα.
Ας είναι. Τώρα μπορώ να δεχτώ τις επόμενες λιακάδες με πιο καθαρή καρδιά. Και τις επόμενες βροχές με πιο μεγάλη λαχτάρα.
13.9.05
Στρουμφοκομουνισμός (?)
Το έλαβα πριν λίγο με e-mail. Λίγα γνωρίζω για την κομμουνιστική θεωρία, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για το κείμενο, πέρα από ότι μου αρέσει ο τρόπος που γίνονται οι παραλληλισμοί. Έχει πλάκα. Δεν έχω ιδέα ποιος το έχει γράψει, δεν το αναφέρει στο e-mail, ενώ το έχω λάβει ως τρίτο ή τέταρτο forward.
Ωστόσο, να σημειώσω εδώ ότι τα γουστάρω τρελά τα στρουμφάκια και λατρεύω τον πολυαγαπημένο μου Χουζούρη, και το τραγουδάκι του που έχει αφιερώσει στα γ...ξυπνητήρια.
"Μη με ξυπνάς απ΄τις 6
προτού ο ήλιος να φέξει..."
Η θεωρία ότι τα αθώα στρουμφάκια προβάλλουν την κομμουνιστική θεωρία κυκλοφορεί εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ενώ οι συνοδευτικές θεωρίες συνομωσίας (ότι δηλαδή είναι πράγματι φτιαγμένα έτσι από τους σοβιετικούς για να έχουν τα παιδιά επαφή με τα κομμουνιστικά ιδεώδη) αντικρούονται ως υπερβολικές, τα σημάδια ότι, ηθελημένα ή μη, το χωριό των αγαπημένων ηρώων των παιδικών μας χρόνων είναι στην πραγματικότητα μία μικρογραφία της ουτοπικής κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αδιάψευστα.
Αρχίζει πρώτα κανείς από το γεγονός ότι το χρήμα απουσιάζει από το στουμφοχωριό. Οι δουλειές έχουν μοιραστεί στα μισά περίπου στρουμφάκια που έχουν στερεοτυπικούς ρόλους μέσα στην στρουμφοκοινωνία: ο Προκόπης είναι οι εργάτες, ο Κηπευτής (farmer) είναι η αγροτική τάξη, ο Ζωγράφος και ο Ντορεμί οι καλλιτέχνες, ο Λιχούδης ο μάγειρας και ο Ράφτης είναι... ο ράφτης. Όλοι αυτοί κάνουν ο καθένας τη δουλειά του για όλα τα στρουμφάκια του χωριού χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Τα άλλα μισά στρουμφάκια είναι παραδείγματα ελαττωμάτων που η κοινωνία των στρουμφ βλέπει ως αρνητικά. Ο Χουζουρης έχει την τεμπελιά του, ο Λιχούδης την λαιμαργία, ο Μελένιος τη ματαιοδοξία. Τα περισσότερα επεισόδια με κεντρικούς ήρωες τέτοιους χαρακτήρες έχουν ηθικό δίδαγμα το πόσο κακό είναι το αντίστοιχο ελάττωμα για τη στρουμφοκοινωνία.
Και φυσικά το δίδαγμα το εκφράζει πολύ συχνά η συμβουλευτική φωνή του πάνσοφου Παπαστρούμφ. Ο "κόκκινος πατέρας" όλου του χωριού που φροντίζει για τη ευημερία αλλά και την ισότητα στο χωριό, είναι ο μοναδικός αξιωματούχος στο χωριό και ο μοναδικός που αναγνωρίζεται ως κοινωνικά ανώτερος από οποιοδήποτε άλλο στρουμφάκι. Συγκεκριμένα τα κόκκινα ρούχα του έχουν εμπνεύσει και το (σχεδόν σίγουρα retro-acronym) S.M.U.R.F. = Socialist Men Under a Red Father. Παρά την οπτική ομοιότητά του όμως με την επίσης γενειοφόρα φιγούρα του Μαρξ ο ρόλος του στη στρουμφοκοινωνία είναι ο ίδιος με του Στάλιν.
Η μεγαλύτερη βέβαια απόδειξη για τον παραλληλισμό με το σοβιετικό καθεστώς είναι ο Σπιρτούλης. Ο Σπιρτούλης είναι ο Τρότσκι. Λέει ότι είναι βοηθός(και διάδοχος σε ένα επεισόδιο) του Παπαστρούμφ, αν και σε ένα άλλο επεισόδιο κάνει ένα από τα πραξικοπήματα που έχουν γίνει στο στρουμφοχωριό και γίνεται βασιλιάς απουσία του Παπαστρούμφ (τα μισά στρουμφάκια διοργανώνουν αντίσταση). Και φυσικά το κλασσικό πέταγμα του Σπιρτούλη από το χωριό είναι παραλλησιμός με την εξορία του Τρότσκι.
Και ο Δρακουμέλ; Απλώς ένας κακός μάγος που κυνηγάει τα στρουμφάκια για να τα φάει; Να τα φάει από ένα σημείο και μετά γιατί στα αρχικά επεισόδια θέλει να πιάσει έξι από αυτά για να τελειώσει το ξόρκι που θα του επιτρέψει να φτιάξει χρυσάφι. Έτσι κάποιος μπορεί να δει το Δρακουμέλ σαν ενσάρκωση του καπιταλισμού που σκοπό έχει να καταστρέψει την ουτοπική κοινωνία των στρούμφ για το κέρδος.
Και βέβαια υπάρχουν συγκεκριμένα επεισόδια που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς ως επιχειρήματα. Το επεισόδιο με τα σοκολατένια νομίσματα είναι τοπίο συχνά αναφερόμενο. Ο Δρακουμέλ και η μαμά του στέλνουν το σατανικό σπόρο στην αυλή του Λιχούδη και φυτρώνει ένα δέντρο με σοκολατένια νομίσματα τα οποία δοκιμάζει ο Λιχούδης. Μετά αντί να τα μοιραστεί με τα άλλα στρουμφάκια (τι πιο φυσιολογικό στην κομμουνιστική κοινωνία) τα θεωρεί δικά του (ιδιοκτησία = καπιταλισμός) και τα πουλάει στα άλλα στρουμφάκια αντί απαραίτητων γι αυτά εργαλεία (τα βάρη του Προκόπη, την τσάπα του κηπουρού, τα εργαλεία του Ξεφτέρη). Χωρίς αυτά η στρουμφοκοινωνία καταρρέει αφού δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα. Η κατάσταση σώζεται μετά από παρέμβαση του Παπαστρούμφ που εξηγεί στο λιχούδη ότι για την κατάσταση φταίει η παράλογη ανάγκη του να συγκεντρώσει πλούτο. Σε άλλο επεισόδιο η αυτόματη μηχανή παραγωγής φαγητού του Ξεφτέρη οδηγεί τα στρουμφάκια σε υπερκατανάλωση με αποτέλεσμα να εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι (στρουμφόμουρα). Ακολουθεί πανικός και την κρίση αποτρέπει ο Παπαστρούμφ μετά από καταστροφή της μηχανής με ένα πενταετές πλάνο... εεε.. δηλαδή με μια αποθήκη με φαγητό.
Πραξικόπημα στο χωριό γίνεται 2 φορές. Μία από τον Σπιρτούλη και μία απο τη Στρουμφίτα που θέλει να γίνει "Βασίλισσα για μια μέρα". Και τα δύο καταλήγουν σε μάχη που όμως σταματά ο Παπαστρούμφ βάζοντας τέλος σε ιδέες περί βασιλείας.
Ωστόσο, να σημειώσω εδώ ότι τα γουστάρω τρελά τα στρουμφάκια και λατρεύω τον πολυαγαπημένο μου Χουζούρη, και το τραγουδάκι του που έχει αφιερώσει στα γ...ξυπνητήρια.
"Μη με ξυπνάς απ΄τις 6
προτού ο ήλιος να φέξει..."
11.9.05
Κυριακή μεσημέρι
Τώρα ένιωσα, κάπως ξαφνικά, ότι οι έννοιες δεν βγαίνουν από μέσα μου τόσο εύκολα όσο χτες. Χτες ήταν το αυθόρμητο, σήμερα μια γρανιτένια απορία. Η μέθοδος αλλαγής των σίγουρων δεδομένων μου διαφεύγει. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια αυτόματη διαδικασία. Ονομάζεται εξέλιξη.
Όσες σπονδές κι αν κάνω σε πράγματα που ποτέ δεν θα ήθελα να αλλάξουν δεν υπάρχει τρόπος να καταφέρω κάτι. Έρχονται αυθάδικα και γελούν στα μούτρα μου, με καθηλώνουν σα σε μαγικά ξόρκια, να τα βλέπω όλα αλλαγμένα, χωρίς καν η δύναμή μου να φτάνει καμία από τις λεπτομέρειές τους.
Όπως για παράδειγμα ο εφηβικός μου έρωτας. Δεν με εμπνέει πια. Δεν με λυπεί. Τώρα κάτι άτσαλες ανάγκες προστάζουν άλλα θέλω. Κι εγώ τους κάνω το χατίρι. Καταστρώνω σχέδια, βάζω ορόσημα να με κοιτούν σαν χάνοι όταν δε τα πραγματοποιώ και τα προσπερνώ για άλλες φαντασίες.
Με άλικα χρώματα βάφω τη ψυχή μου και στέκομαι να αφουγκραστώ τι γίνεται τώρα. Μέσα σε μια δίνη λικνίζομαι αβέβαια μια προς τα εμπρός, μια προς τα πίσω. Δεν είναι το θέμα αν πέσω, σχεδόν πάντα πέφτω, αλλά εκεί είναι όλη η γλύκα και αυτό είναι σίγουρα μια άλλη μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να ξεδιπλωθεί μόνο με αλκοόλ, αλλιώς τα νοήματά της χάνονται στην καθαρή σκέψη.
Ο εφηβικός μου έρωτας... Ήταν καταδικασμένος σε αιώνιο θάνατο. Κι έτσι έγινε. Πουθενά δεν υπάρχει ένα χαμένο βιβλίο να λέει κάτι για την ανάστασή του. Τώρα με κοιτά από κάποια χαραμάδα του ουρανού τα βράδια. Γι αυτό αφήνω πάντα ένα φως αναμμένο, να με βλέπει. Να βλέπει το τρόπο που σιγά σιγά λιώνει η αντοχή μου στους ψεύτικους ανθρώπους, σε αυτούς του βολεμένους που ανέχεται η φαντασία μου.
Εξέλιξη, ε? Αυτόματη διαδικασία, ε? Είναι σαν να διαλέγω τα υφάσματα και να τα προβάρω στις έννοιες που μπερδεύονται στο μυαλό μου. Ότι δε μου κάνει, το ρίχνω σε ένα καλάθι που έχω πρόχειρο για τέτοιες άσχημες περιστάσεις. Ανακύκλωση συναισθημάτων το λέω εγώ.
Προσπαθώ να χωρέσω τα συναισθήματα σε λέξεις. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον αστείο. Σαν να προσπαθεί κάποιος να χωρέσει σε ρούχα τρία νούμερα μικρότερα. Οι ραφές ανοίγουν, κάποια σημεία σχίζονται, ωστόσο μπορεί αυτός ο κάποιος να στέκει με περηφάνια μπροστά στον καθρέφτη. Τελικά χώρεσε.
Τώρα που δεν είμαι πια έφηβη, και που ο εφηβικός μου έρωτας έσβησε στον ουρανό, τώρα που είμαι μονίμως μεθυσμένη, τώρα είναι που θα έρθει ο μεθυσμένος μου έρωτας να με βρει. Ξαφνικά, σαν ένα δυνατό σφηνάκι τεκίλα, με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ κανέλας και πορτοκαλιού. Σε όλες αυτές τις αποχρώσεις των αλκοολικών αρωμάτων θα γίνουν στάχτη όλες οι προσμονές. Όλες. Και θα αρχίσει ένα νέο αυτοκαταστροφικό ταξίδι. Ένα ταξίδι χρωμάτων που θα αφήνει σημάδια σε όλους τους δρόμους, σαν κηλίδες αίμα που θα φεύγουν χωρίς προειδοποίηση από τις ανοιχτές πληγές. Τα σημάδια του χρόνου.
Έχω αρχίσει να μαζεύω τα πορτοκάλια και να τα κόβω στις ανάλογες φέτες, ιεροτελεστικά. Περιμένω.
Όσες σπονδές κι αν κάνω σε πράγματα που ποτέ δεν θα ήθελα να αλλάξουν δεν υπάρχει τρόπος να καταφέρω κάτι. Έρχονται αυθάδικα και γελούν στα μούτρα μου, με καθηλώνουν σα σε μαγικά ξόρκια, να τα βλέπω όλα αλλαγμένα, χωρίς καν η δύναμή μου να φτάνει καμία από τις λεπτομέρειές τους.
Όπως για παράδειγμα ο εφηβικός μου έρωτας. Δεν με εμπνέει πια. Δεν με λυπεί. Τώρα κάτι άτσαλες ανάγκες προστάζουν άλλα θέλω. Κι εγώ τους κάνω το χατίρι. Καταστρώνω σχέδια, βάζω ορόσημα να με κοιτούν σαν χάνοι όταν δε τα πραγματοποιώ και τα προσπερνώ για άλλες φαντασίες.
Με άλικα χρώματα βάφω τη ψυχή μου και στέκομαι να αφουγκραστώ τι γίνεται τώρα. Μέσα σε μια δίνη λικνίζομαι αβέβαια μια προς τα εμπρός, μια προς τα πίσω. Δεν είναι το θέμα αν πέσω, σχεδόν πάντα πέφτω, αλλά εκεί είναι όλη η γλύκα και αυτό είναι σίγουρα μια άλλη μεγάλη κουβέντα. Μπορεί να ξεδιπλωθεί μόνο με αλκοόλ, αλλιώς τα νοήματά της χάνονται στην καθαρή σκέψη.
Ο εφηβικός μου έρωτας... Ήταν καταδικασμένος σε αιώνιο θάνατο. Κι έτσι έγινε. Πουθενά δεν υπάρχει ένα χαμένο βιβλίο να λέει κάτι για την ανάστασή του. Τώρα με κοιτά από κάποια χαραμάδα του ουρανού τα βράδια. Γι αυτό αφήνω πάντα ένα φως αναμμένο, να με βλέπει. Να βλέπει το τρόπο που σιγά σιγά λιώνει η αντοχή μου στους ψεύτικους ανθρώπους, σε αυτούς του βολεμένους που ανέχεται η φαντασία μου.
Εξέλιξη, ε? Αυτόματη διαδικασία, ε? Είναι σαν να διαλέγω τα υφάσματα και να τα προβάρω στις έννοιες που μπερδεύονται στο μυαλό μου. Ότι δε μου κάνει, το ρίχνω σε ένα καλάθι που έχω πρόχειρο για τέτοιες άσχημες περιστάσεις. Ανακύκλωση συναισθημάτων το λέω εγώ.
Προσπαθώ να χωρέσω τα συναισθήματα σε λέξεις. Το αποτέλεσμα είναι μάλλον αστείο. Σαν να προσπαθεί κάποιος να χωρέσει σε ρούχα τρία νούμερα μικρότερα. Οι ραφές ανοίγουν, κάποια σημεία σχίζονται, ωστόσο μπορεί αυτός ο κάποιος να στέκει με περηφάνια μπροστά στον καθρέφτη. Τελικά χώρεσε.
Τώρα που δεν είμαι πια έφηβη, και που ο εφηβικός μου έρωτας έσβησε στον ουρανό, τώρα που είμαι μονίμως μεθυσμένη, τώρα είναι που θα έρθει ο μεθυσμένος μου έρωτας να με βρει. Ξαφνικά, σαν ένα δυνατό σφηνάκι τεκίλα, με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ κανέλας και πορτοκαλιού. Σε όλες αυτές τις αποχρώσεις των αλκοολικών αρωμάτων θα γίνουν στάχτη όλες οι προσμονές. Όλες. Και θα αρχίσει ένα νέο αυτοκαταστροφικό ταξίδι. Ένα ταξίδι χρωμάτων που θα αφήνει σημάδια σε όλους τους δρόμους, σαν κηλίδες αίμα που θα φεύγουν χωρίς προειδοποίηση από τις ανοιχτές πληγές. Τα σημάδια του χρόνου.
Έχω αρχίσει να μαζεύω τα πορτοκάλια και να τα κόβω στις ανάλογες φέτες, ιεροτελεστικά. Περιμένω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)